Grave of the Fireflies (火垂るの墓)

Op de avond van 21 september 1945 ben ik gestorven.

Smerige zwerver.

Kijk uit!

Bah, wat vies. - Is ie dood?

Straks komen de Amerikanen.

Schande dat zulk tuig ons station vervuild.

Mama...

Welke dag is 't vandaag?

Setsuko...

Alweer een.

Wat is dit voor spul?

Wat zou dat? Weg ermee.

Deze maakt 't ook niet lang meer.

Als ze zo glazig kijken, is 't snel gedaan.

SAKUMA'S FRUITSNOEP

uitvoerend producent: SATO Ryoichi

naar de roman van: NOSAKA Akiyuki

art director: YAMAMOTO Nizo ontwerp karakters: KONDO Yoshifumi

muziek: MAMIYA Michio

layout: MAMOSE Yoshiyuki kleurontwerp karakters: YASUDA Michio

cinematografie: KOYAMA Nobuo geluidsontwerp: URAKAMI Yasuo

producent: HARA Toru

scenario en regie: TAKAHATA Isao

5 mei 1945, Kobe

Luchtalarm! Naar de schuilkelders!

Dit wordt 'n zware aanval. - Bedankt, meneer Sakamaki.

De kelder achter de brandwacht is 't veiligst.

M'n muts is zo warm.

Wees braaf en probeer 't uit te houden.

Ik ga alvast naar de schuilkelder.

Wees voorzichtig en kom ook snel.

Braaf zijn, Setsuko. Luister naar je broer.

Schiet liever op, mama.

Ja, ja...

Vergeet je medicijn niet. - Nee, hoor. Ik heb 't bij me.

Ik haat de schuilkelder.

Je piept wel anders als 't bommen regent.

Kom, op m'n rug.

M'n pop...

Luchtalarm!

Seita!

Liggen.

Seita! Seita!

Lang leve de Keizer!

Niet bang zijn. Hier zijn we veilig.

Waar is mama nou?

In de schuilkelder, natuurlijk.

Die schuilkelder is bestand tegen bommen van wel 250 kilo.

Maak je niet ongerust.

Mama wacht vast op ons bij Nihonmatsu.

Daar treffen we haar weer.

Laten we eerst even bijkomen.

Heb je niets, Setsuko?

Ik ben een slipper kwijt.

Dan zal ik betere voor je kopen.

Ik heb ook geld, hoor.

Doe 's open.

Je bent rijk, Setsuko.

Na de bommen valt er zwarte regen.

Bijna alles is verwoest.

Kijk, daar staat de stadshal.

Daar hebben we nog samen rijstebrij gegeten.

Is ons huis ook weg?

Daar lijkt 't op.

Wat moeten we nou?

Papa zal 't ze betaald zetten.

Mama!

Gelukkig is niet alleen mijn huis afgebrand.

Iedereen zit in hetzelfde schuitje.

Laten we blij zijn dat we nog leven.

Twee voltreffers. Ik kreeg 't vuur niet uit.

Toen ik 't wilde doven, lekte de olie weg.

Nee, dit is tante niet.

Seita, ik moet plassen.

Kom maar.

Inwoners van Kaminaka, Kaminishi en Ichirizuka!

Verzamelen bij het schoolgebouw. Daar is opvang en eerste hulp.

Wat heb je? - M'n ogen prikken.

Niet erin wrijven.

We laten ze schoonmaken bij de school. - Waar is mama toch?

Bij de school. - School?

Ja... Kom, dan gaan we.

Seita.

Weet je van je moeder?

Ze is gewond. Ga gauw naar haar toe.

Ik pas wel op je zusje.

Was 't naar? Ben je flink geweest, Setsuko?

Even wachten. Seita moet iets doen.

Seita, ik heb je gezocht. Alles in orde?

Waar is moeder? - Kom maar.

Deze is toch van je moeder?

Hier is het.

Ze slaapt eindelijk.

Eigenlijk moet ze naar een ziekenhuis. Ik doe m'n best.

Het Kaisei ziekenhuis in Nishinomiya zou nog overeind staan.

Moeder heeft last van haar hart. Kan ze medicijnen krijgen?

Daar zal ik om vragen.

Ik kom later nog 's kijken.

Mama...

Heb je haar gezien? - Ja.

Ik vind 't zo zielig.

Ik heb dorst.

Als ik iets kan doen, zeg 't me dan.

Heb je al beschuit gekregen?

Dan ga ik die voor je halen.

Bewaar deze ring in je beurs.

Niet verliezen, hoor.

Mama voelt zich niet goed, maar ze wordt gauw weer beter.

Waar is ze dan?

In het ziekenhuis, in Nishinomiya.

Wij slapen vannacht in de school.

Weet je nog de tante in Nishinomiya, vlakbij die vijver?

Daar gaan we morgen heen.

Goed?

Wij zitten in 't lokaal boven. Komen jullie ook?

Dank u wel. We komen later.

Tot straks, dan. Dag, Setsuko.

Lust je iets?

Ik wil naar mama toe.

Morgen gaan we. Nu is het al laat.

Kijk dan wat ik kan.

We laten 't verband zo. Kijk maar niet, jongen.

In deze hitte moeten we haar snel afvoeren.

Waar is je kleine zusje?

In Nishinomiya, bij een verre tante.

Die zou ons helpen in nood.

Juist, ja. Dat is fijn.

Ik moet m'n plicht weer gaan doen. Het ga je goed.

Mama!

Waar is mama?

Heeft mama nog pijn? - Ja, ze is gewond door de bommen.

Welkom terug.

Hoe is 't met je moeder? Ligt ze in het Kaisei?

Gelukkig is je vader bij de marine. Ze brachten je huisraad per vrachtauto.

In de kleine kamer ligt beddengoed en 'n klamboe.

Dank u wel.

Doet mama haar ring niet meer om?

Mag ik 'm houden van haar?

Berg hem op en wees er zuinig op.

Mama is...

Als mama zich beter voelt, zullen we haar dan bezoeken?

En nu is 't bedtijd.

SAKUMA'S FRUITSNOEP

Kijk nou toch. Bokking, stokvis...

zoete aardappel, eieren... zelfs zure pruimen.

En dit lijkt wel echte boter.

Wie wat bewaard, die heeft wat.

Anders gaat 't toch maar naar 't leger.

Ben je bij 't ziekenhuis geweest?

Ik wil je moeder spreken over hoe 't verder moet.

Zal ik Setsuko meenemen?

Is ze er slecht aan toe?

Mama is gestorven in de school.

Wat zeg je? Is ze dood?

Waarom heb je dat niet dadelijk gezegd?

Dat had je niet mogen verzwijgen.

Setsuko mocht 't niet weten.

Dus ze is dood...

Wat een toestand.

Schrijf meteen je vader om 't hem te vertellen.

Seita.

Ze heeft slippers voor me gekocht.

Wat fijn, Setsuko.

Hallo.

Arme kinderen. - Dank u wel, mevrouw.

Wat is dat voor geluid?

Dat zijn brulkikkers. Die doen niks, hoor.

Een vuurvliegje.

Probeer 'm vast te houden.

Oeps! Te hard geknepen.

Getsie! Het stinkt.

Omdat je zo hard kneep.

Kijk toch wat 'n hoop vuurvliegjes.

Doe je ogen dicht en zeg eens 'A'.

Waarom dan?

Doe nou maar.

Snoepjes!

Snoepjes... Snoepjes... Snoepjes!

Ik had 't snoepje bijna doorgeslikt.

Daar zijn we weer. - Waar was je al die tijd?

Heb je de buurvrouw netjes bedankt? - Jawel.

Dat eten zag er lekker uit.

Seita, hoe zit 't met school? Moet je niet 's wat gaan doen?

Ik was tewerkgesteld bij de staalfabriek. Die is verwoest.

De school is afgebrand. Ik kan nergens heen.

Heb je dan tenminste je vader geschreven?

Ja, naar de marinebasis in Kure. - Wanneer?

We waren hier net. Zeker tien dagen geleden.

Dat is dan vreemd.

Er had allang antwoord moeten zijn.

Ik wil die schaar wel terug, Setsuko.

Welke kant gaat 't op met de oorlog? - Steeds beroerder.

Met elke verwoeste fabriek wordt ons werk zwaarder.

We moeten nog meer produceren om de invasie te kunnen afslaan.

Het voedsel dat we op de bon krijgen, wordt ook steeds minder.

Iedereen heeft het zwaar, niet alleen de frontsoldaten.

Mijn dochter werkt ook al voor 't vaderland.

Eet maar goed om op krachten te blijven.

Niet alweer.

Heeft u dakloze kinderen erbij?