The Underground Railroad

Perkara pertama dan terakhir yang ibu saya beri kepada saya

ialah permintaan maaf.

BAB SATU

Apa?

Awak nak saya meraung?

Saya taklah minum arak sebanyak itu.

Saya nak cakap dengan awak.

Baiklah.

Kita sedang bercakap. Apa?

Apa saya boleh tolong, Caesar?

Saya nak balik ke utara.

Tak lama lagi.

Saya nak lari dan saya nak awak ikut saya.

Awak nak pergi ke utara

dan saya nak pergi makan.

Tolonglah, Cora.

Jangan bocorkan rahsia saya, saya percayakan awak

tapi saya perlu lari. Saya terpaksa.

Untuk apa saya ikut awak?

Semoga tuah awak baik.

Semoga tuah saya baik?

Dengar sini, Caesar.

Saya tahu awak baru sampai ke ladang ini,

tapi awak patut tahu yang saya tak harap pada tuah.

Saya bukannya...

Big Anthony!

Hai, ayah.

Di ladang lama itu

Di ladang lama itu

Di ladang lama itu

Jockey, awak perlu makan, faham?

Mabel?

Tak, Jockey, ini Cora.

Mabel, awak pergi mana tadi?

Perlahan-lahan.

Lobak.

Boleh awak buat?

Baiklah.

Mari sini.

Pergi.

Tuan James. Tuan Terrance.

Abaikan saja kami.

Saya dan abang saya sedang berbincang

dan terdengar muzik.

Saya kata kepadanya,

"Itu bunyi paling buruk saya pernah dengar."

Memekak.

Maaf kerana ganggu Tuan Terrance.

Tak mengganggu langsung, Jockey.

Pelik cara abang layan orang Negro abang.

Biar abang uruskan harta abang dengan cara sendiri.

Awak buat cara awak.

Ayah takkan tenang di dalam kubur kalau dia nampak.

Biarlah dia.

Jockey, bila hari jadi awak?

September.

14 September.

Sekarang bulan Jun, Jockey.

Betul juga.

Berapa umur awak?

Entahlah, Tuan Terrance.

Tak apalah, Jockey.

Tak apa.

Saya tahu abang biar hamba abang menari dan menyanyi

tapi tak sangka pula sampai begini.

Nak buat saya nampak jahat?

Awak tak peduli apa mereka fikir tentang awak.

Betul kata abang.

Ayuh tamatkan hiburan ini.

Saya dah tak tahan bau busuk ini.

Prideful!

Prideful,

abang saya beritahu saya tentang seorang Negro

di ladang ini

yang boleh lafazkan Deklarasi Kemerdekaan.

Saya tak percaya kata-katanya.

Mungkin dia boleh tunjukkan,

memandangkan semua orang ada di sini dan bergembira.

Prideful,

bawakan budak yang boleh lafazkan Deklarasi itu.

Michael,

budak yang ada parut di sini?

Maaf tuan, Michael dah mati.

Dia mati sebab sakit.

Bila?

Enam, tujuh bulan lepas.

Saya sepatutnya diberitahu.

Abang patut ambil tahu tentang harta abang.

Jangan menyibuk.

Budak ini boleh buat.

Ya. Dia dan Michael selalu bersama.

Biar dia buat.

Ayuh, budak, lafazkan.

Ikut cakap tuan.

Kita semua akan mati.

"Ada ketikanya dalam sejarah,

"menjadi..."

Aduhai.

Belum pernah saya nampak perkara begini.

"Ada ketikanya dalam sejarah manusia,

"menjadi keperluan bagi suatu bangsa

"untuk memansuhkan ikatan politik yang selama ini menghubungkan mereka

"dan memberikan mereka kuasa di Bumi,

"yang sama dan yang berbeza, dianugerahkan oleh kuasa alam

"dan Tuhan kepada mereka..."

Maafkan saya, tuan! Tolong ampunkan saya.

Budak!

Jangan!

-Nak minum? -Perlahan-lahan, nak.

Dia tak begitu waras.

Apabila Mabel lari tinggalkannya, hatinya remuk.

Sejak itu, dia tak begitu waras.

Dia boleh dengar kamu.

Tergamak kamu cakap begitu di depan dia?

Kalau Mabel di sini, dia akan belasah kamu.

Dia tak patut berada di sini.

Bukankah Cora dah dipukul setengah mati?

Udara lebih elok di sini.

Bagus untuk awak.

Bagaimana kalau Connelly cari?

Jangan risau. Tiada siapa datang ke sini.

"Ini masalah saya yang paling kecil,

"sebab manusia jadi semakin kejam dan tak berhati perut

"setara dengan saiz mereka,

"apalah yang saya boleh harapkan selain menjadi makanan mereka

"yang pertama sekali, antara orang-orang gasar ini,

"yang menangkap saya dahulu?"

Tuan akan potong lidah dan tuang racun ke dalam tekak awak

kalau tahu awak pandai membaca.

Buku apa?

Tajuknya Gulliver's Travels.

Tentang...

lelaki dalam pengembaraan.

Dia sesat dan cuba cari jalan pulang.

Ketika ini, dia cakap tentang

gergasi macam Goliath.

Mereka lebih besar dan lebih kuat,

maka mereka mesti lebih jahat dan kejam.

Macam orang Putih.

Cora, sudi tak awak ikut saya?

Dah tiba masa untuk kita pergi.

Di sini cuma ada penderitaan.

Keperitan dan penderitaan.

Awak silap tentang saya, Caesar.

Awak kasihani saya sebab ibu saya lari,

tapi awak silap.

Awak silap.

Tuah tak akan menyebelahi saya.

Saya malang.

Malang kerana seorang wanita lari pada tengah malam

dan tinggalkan anak tunggalnya.

Dibiarkan terus terluka dan hancur di ladang ini.

Nasib begitu yang awak nak bawa sekali?

Saya tak patut berada di sini.

Saya patut.

Awak ada masalah?

Saya tiada masalah.

Tuan kata kita tidur bersama, maknanya kita kena tidur bersama.

Tiada cara lain.

Dengar sini.

Saya kenal lelaki macam awak.

Awak nak lari pada tengah malam dan lalu paya

dengan lelaki lain di belakang.

Itu hal awak.

Di sini, antara kita,

tuan biar lelaki dan wanita bersama untuk lahirkan anak.

Kalau tiada anak,

buruk padahnya.

Awak faham?

Saya tak nak dibiakkan macam lembu.

Hati awak mulia, Caesar.

Suci, macam Jesus Christ.

Namun, sini bukan Virginia.

Kalau awak tak buat seks, Tuan Randall potong kemaluan awak.

Dia kerat habis.

Buang sehingga awak tak perlu lakukan perkara ini lagi.

Awak sama saja dengan kami.

Saya takkan menderita disebabkan awak.

Kemas barang awak.

Kenapa?

Ayuh, kemas barang awak.

Jangan buat kecoh.

Ajar dia. Ayuh!

Baik, tuan.

Ayuh, nak.

Tolonglah. Saya lahir di bilik ini. Ibu saya lahir di bilik ini.

-Beritahu dia. -Ayuh!

Tidak.

-Pegang kakinya. -Tidak!

-Pegang kakinya. -Tidak!

Ayuh.

Masuk dan bersihkan.

Saya tak nak tengok benda ilmu hitam itu. Ayuh!

Awak, pergi!

Lekas!

Buat bersih-bersih.

-Pergi, Hezekiah. -Ya, tuan.

-Balik kepada ibu awak. -Ya, tuan.

Berhenti.

Berhenti!