Love Is the Devil: Study for a Portrait of Francis Bacon

Si një bombë që shpërthen mbrapsht.

Mendime, ide...

fragmente të imazheve.

Copëza kujtese, si shrapnel,

të gjithë kthehen tek unë,

dhe detyrohen të tërhiqen në një përzierje mizore përvojash.

Mut.

Dhe kush mund të jesh ti?

Nuk je ndonjë hajdut i madh, apo jo?

Hiq rrobat.

Eja në shtrat dhe mund të hash çfarë të duash.

Vërtet fiton para nga piktura?

Znj.

Nuk është diçka për të cilën kam menduar ndonjëherë vërtet.

Kishte disa fotografi te mami im

por ato nuk ishin për t'u parë, ato ishin thjesht...

Thjesht pak a shumë aty.

Oh, po.

Kjo është interesante, George.

Por asgjë si e jotja, padyshim.

Padyshim.

Kam bërë disa punë, por nuk jam ndonjë hajdut i madh, në të vërtetë.

Kam kaluar më shumë kohë brenda sesa jashtë.

Ai është i gjithë i ngjeshur në një njeri të vetëm.

Më pëlqen ajo që e mbyll atë jashtë.

Jo tamam Nietzsche i ekipit të futbollit, por prapëseprapë...

E di, i dashur, por gjëra më të këqija ndodhin në Hiroshima.

Tani, cili anëtar i dashur do t'i blejë mamasë një pije?

Do t’i marr këto.

Deakin, çfarë do të marrësh?

Më duhet një i madh që të më qetësojë.

Pastaj do t'i tregoj të gjitha.

Pra, çfarë ka të re? Ai ka nevojë për një të madhe!

Sfinkteri pa sekret ka ardhur përmbi të gjithë çuditshëm.

Jepi një cigare dhe nxirr një çantë shpine që të ulet.

Çfarë të ka prishur të brendshmet, atëherë?

Është zonja e saj. Mendoj se mund të jetë duke vazhduar kështu.

Për çfarë po flet? A e njoh unë këtë grua?

Me siguri që po. Vetë zonjusha Bacon.

Bateritë tom-tom kanë filluar tashmë, apo jo? Shumë shpejt.

Zonja ka një tortë të re.

Nuk më pëlqen të flas për jetën private të Francisit. Më duhet të marr pak ajër të pastër.

Pra, kjo bishë e madhe bie nga qielli në shtratin e saj.

E gjej mjaft të dyshimtë.

Ka më shumë të ngjarë që shtëpia në Piccadilly.

Do ta shikosh gjuhën tënde të ndyrë dhe të helmuar, zonjushë.

E ke ngulur hundën kaq thellë në prapanicë të Francisit,

Nuk do ta vëresh sëpatën që të varet mbi kokë.

Faleminderit, Muriel, e dashur, e vlerësoj pandershmërinë tënde.

Ndoshta mund t'ia vjedhësh këtë, Dan,

si një lloj hakmarrjeje.

Ose vendoseni atë në programin tuaj televiziv.

'Bota e Muzgut e Pufeve të Pakënaqura.'

Si e di që janë të palumtur? Ata sapo janë takuar.

Nëse po ia dalin mbanë, atëherë janë të pakënaqur.

Kjo është ajo që do të thotë dashuria.

Ai fëmijë që Kray-t po pompojnë,

Ai vërtet nuk ka një goditje të majtë të mirë.

Nuk mund ta imagjinoj të luajë më shumë se katër raunde.

Po, por mendoj se Roni po e ngacmon në një mënyrë krejt tjetër.

E takova këtë djalin.

Çfarë, një luftëtar? - Jo, një piktor.

Më duhet dikush që të më rregullojë dhomën e ndenjes.

Jo ai lloj piktori.

Ai bën piktura. - Kjo s'ka kuptim, apo jo?

Argh!

Koha jonë së bashku më ka dhënë një ide krejt të re...

energji.

Jo vetëm për punën, por edhe për momente të tilla.

Mund të bëhesh fare mirë subjekt.

Për një pikturë.

Do të ishte fantastike. Gjithmonë kam dashur një fotografi timen.

Për mua, je si një sorbeto.

Ju pastroni qiellzën midis pjatave.

Ndonjëherë, sigurisht, është pak e hidhur.

Çfarë?

Nuk ka rëndësi.

Ejani. Kemi një takim.

Është koha për rrobat e vërteta të perandorit.

Një burrë që po matet për një kostum

nuk është e ndryshme nga matja e tij për kutinë e vjetër prej druri.

Ndihet si një arkivol i mallkuar. Bën shumë vapë këtu brenda, Francis.

Po, është vapë, Xhorxh.

Z. Dyer do të organizojë marrjen e padisë.

Mendoj se do të kemi disa këmisha dhe disa kravata të përshtatshme.

Prit, prit, mos e teproj. Ndihem kaq...

Kaq të veshur?

Thjesht nuk të intereson çfarë mendojnë njerëzit, apo jo?

Dua që të takosh miqtë e mi. Mund të pimë diçka. Zoti e di, më duhet një.

Shokët e tu? - Kolonia është një strehë për shpirtrat e humbur...

nuk zotëron më trupa të gjallë.

A nuk mund të shkojmë thjesht në pub?

Jo.

Oh, lëre më, u dashurove me veten. Dashuri me shikim të parë.

Dhe ti je i vetmi të cilit i je besnik plotësisht.

Unë pi për etjen që do të vijë.

Zm. Dhe të të gjithëve të tjerëve.

Nuk të kam parë kurrë të nxjerrësh çantën me rruaza, Lottie.

Nuk mendoj se më njeh fare, Muriel. - Jo, nuk më intereson fare, e dashur.

Budallallëk.

Je një djalosh i vogël artistik, Deakin.

Po humb vend dhe më mërzit. Pse nuk shkon të argëtohesh diku tjetër?

Zonjusha Hitler ishte më bujare se ti.

Gjithsesi, vazhdo, Izabel.

Pra, sidoqoftë, Margaret iu afrua mikrofonit

dhe filloi të këndonte këngën "I Get a Kick".

E gjithë salla e vallëzimit po bënte sikur po argëtohej me nderim kur...

Nga pjesa e prapme e dhomës erdhën një seri fishkëllimash dhe fishkëllimash të forta e të fuqishme.

Jo, jo, jo vajza ime e keqe, apo jo? Apo jo?

Jo!

Padurim total ndaj paaftësisë së çdo lloji.

Dhe xhuxha e varfër dukej se u tkurr edhe më shumë ndërsa vraponte nga skena duke qarë me dënesë.

Sigurisht, Françesku e mendoi këtë si të vetmen mënyrë të arsyeshme për t’u përgjigjur.

Natyrisht!

Oh, ja ku është vajza ime tani.

Bravo.

Të gjithë, ky është George.

Kjo është Muriel, Isabel,

Henrietta e bukur,

dhe Deakin.

Prezantohuni. Xhorxhi është pak i turpshëm.

Përshëndetje.

Pra... kush është Arturi dhe kush është Marta?

Oh, ç'të duash, Deakin! Më ka ardhur shumë në majë të hundës!

Do të flas me ty pasi të jesh rruar.

Mirë se vini në kampin e përqendrimit.

Pse je kaq i mërzitur me Deakin-in?

Jam i lodhur nga ai ponce i vogël me grusht të shtrënguar, që fshihet pas të gjithë anëtarëve të mi të dashur,

duke i penguar të gjithë të hyjnë brenda.

Njerëzit janë ankuar.

Nuk do të donim t'i jepnim shokut tënd... - Xhorxh.

Shoku yt simpatik, George, ka përshtypjen e gabuar, apo jo?

Çerio.

Gëzuar!

Ka erë të mirë.

E bën këtë?

Po.

E bukur dhe e thjeshtë.

Jo si ajo balta me të gjitha ato salcat që më çove javën e kaluar.

Është Boulestin, George. - Po, por është shumë e tepruar, apo jo?

Dua të them, të gjitha ato takëme. Të duhet vetëm një thikë dhe një pirun.

Dhe ata kamerierët e mallkuar...

Duke u sorollatur si shqiponja të mallkuara.

Më pëlqen kur jemi vetëm unë dhe ti.

Edhe unë, George.

Edhe unë kështu.

Epo, ai na çoi për darkë, gjë që ishte fantastike,

por pastaj ai refuzoi të paguante për taksinë tonë për në shtëpi.

Më është dashur të ec gjithë rrugën e mallkuar.

A mund ta besosh që dikush që është kaq i pasur mund të jetë kaq i lig?

Por pastaj tha se donte të më pikturonte

dhe unë isha i emocionuar.

Në rregull?

Pra, çfarë po bëjmë?

A është kjo ajo që bën zakonisht për Vogue?

Nëse do t’i fotografoja fasulet e tyre nudo, Shtëpia Botuese Obscene do të më shkatërronte. Jo, Zot.

Këto janë pak a shumë... teknike.

Si mund ta dijë Françesku se si dukej një kapelë?

E vërtetë. - Oh.

Kjo duhet t'i lërë pa fjalë.

Shtyji gjoksin në të dyja anët.

Kaq ishte. Dhe vendosini në korridore.

A është e vërtetë? - Oh, po. Po!

Lëvizni këmbën e djathtë më shumë në këtë drejtim.

Në rregull.

Po, po, po.

Kjo duhet t'i masakrojë ata.

Ngrini të dyja këmbët në ajër dhe drejtoni gishtat e këmbëve njësoj si Nijinsky.

Vërtet? - Po. Mirë.

Mendoj se po e merr Francisin shumë fjalë për fjalë, Deakin.

Nuk dua kamerën brenda meje.

Një goditje nga poshtë, e mrekullueshme.

Oh! Tërbohuni!

Po e pres me padurim këtë. - Po, më pëlqen një luftë e mirë.

Boksi është një aperitiv i mrekullueshëm për seksin.

Nuk e di si e zgjidh ti këtë.

Edhe ndeshjet me dema e bëjnë këtë. Ato çbllokojnë valvulat e ndjenjave.

Unë nuk kam qenë kurrë në Spanjë.

A dalloj ndonjë shenjë, George?

Përshëndetje. - Gëzohem që të shoh, Xhorxh.

Përshëndetje, George. Nuk të kam parë ende. Me çfarë je marrë?

Po punoj për Z. Bacon këtu. - Në rregull atëherë, apo jo?

Nuk të shoh poshtë turneut turk këto kohë. - Ne kemi tendencë të shkojmë në Perëndim, Soho e atje.

Po, apo jo? Ne priremi. - Po.

Po, edhe ne për fundjavë.

Francis! Xhorxh!

Dhe cilët janë miqtë tuaj simpatikë?

Henrieta, ky është Ken Bidwell, Joe Furneval.

Hajde të pimë diçka bashkë pas luftimeve.

Nuk mendoj kështu, zemër. - Oh!

George, duhet të vish në klub. Ia kemi dalë mbanë vërtet.

Dhe mos e sill shfaqjen e çuditshme.

Do të të shoh së shpejti.

Françesku më mban mjaft të zënë.

Po?

Dëgjo, Xhorxh, do t'i shikosh ata tipat budallenj.

Një tortë e vjetër, apo jo? Qëndro me të vetët, shoku.

Të paguan, në rregull? - Është jeta e Riley-t.

Ne pimë shumë alkool, luajmë në tavolina në Charlie Chester's.

Më duken si një tufë idiotësh të vërtetë.