De første 200 linjer.
ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΤΡΑΒΟΛΤΑ
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΤΡΑΒΟΛΤΑ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΤΖΟΝ ΤΡΑΒΟΛΤΑ
28 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 1962
ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΑΪΝΤΛΓΟΥΑΪΛΝΤ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Ήταν αργά τη νύχτα, δεν υπήρχε σχεδόν ψυχή στο τέρμιναλ.
Η μαμά μου είδε μια φωτογραφία της Λιζ Τέιλορ σε μια ταινία,
το Διεθνές Ξενοδοχείο.
Ήθελε ένα ίδιο παλτό, αλλά το αγόρασε από το παζάρι στο υπόγειο μιας εκκλησίας
όπου όλοι οι πλούσιοι πουλούσαν τα ρούχα τους.
- Αντίο, γιαγιά. - Αντίο, αγάπη μου.
Θα μου λείψεις.
Αντίο, μαμά.
Αντίο, αγάπη μου.
Τελευταία αναγγελία για την TWA,
πτήση 700 Royal Ambassador Super Jet για Λονδίνο.
Επιβίβαση τώρα στην πύλη 3. Επιβιβαστείτε, παρακαλώ.
Η φωνή στα ηχεία ακουγόταν πολύ εκλεπτυσμένη.
Φανταζόμουν ότι ανήκε σε κάποια όμορφη,
πιθανότατα σε κάποια ηθοποιό.
Ίσως αν κάνω σαν τη Μέριλιν Μονρό,
ο υπάλληλος θα μας βάλει στην πρώτη θέση.
Είπε κι ότι όλα τα ποτά θα ήταν δωρεάν
αν πετούσες έτσι.
Φυσικά, δεν με ένοιαζε, αρκεί να πηγαίναμε.
Trans World Airlines, πτήση 393
Super Constellation για Πίτσμπουργκ,
Ντέιτον, Σικάγο, Κάνσας Σίτι,
Ντένβερ και Λος Άντζελες.
Επιβίβαση στη Δυτική Στοά.
Επιβιβαστείτε, παρακαλώ.
Ο ενθουσιασμός διαπέρασε το σώμα μου όπως ποτέ άλλοτε.
Το γεγονός ότι σε λίγα λεπτά θα πετούσα για πρώτη φορά
δεν συγκρινόταν ούτε με το να παίζω τον γιατρό με τα παιδιά της γειτονιάς.
Κι αυτό έλεγε πολλά για έναν οκτάχρονο.
Θυμάμαι τα πάντα από εκείνη τη νύχτα.
Τα χαμηλά φώτα στο τέρμιναλ, το χρώμα του λογότυπου της αεροπορικής
καθώς πηγαίναμε προς την πύλη στη Δυτική Στοά.
Κι η μητέρα ήταν ενθουσιασμένη,
αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.
Μάλλον για τα δωρεάν ποτά που θα έπινε
ή για την πιθανότητα να γνωρίσει έναν όμορφο άντρα.
Η μαμά μου ήταν περίπου 49 χρονών και αρκετά ελκυστική.
Μπλε μάτια, ωραία μαλλιά
κι ωραίο σώμα για την ηλικία της, όπως έλεγε.
Θα είχε ακόμα καλύτερο σώμα αν δεν με γεννούσε τόσο αργά.
Πολλοί άντρες δεν είχαν θέμα με μια κοιλίτσα.
Έλεγε ότι κάποιοι το θεωρούσαν σέξι.
Ίσως ερωτευόταν κάποιον πολύ κουλ,
όπως τον πιλότο του αεροπλάνου.
Ήταν τόσο ωραία να περπατάμε στο αεροδρόμιο Αϊντλγουάιλντ.
Δεν το πίστευα ότι πράγματι θα πετούσαμε αυτήν τη φορά.
Όλο πηγαίναμε στο αεροδρόμιο για να αποχαιρετήσουμε κάποιον.
Μια φορά η μητέρα μου έπρεπε να πετάξει
για ένα θεατρικό που έπαιζε το καλοκαίρι.
Αλλά αυτήν τη φορά θα πετούσα κι εγώ.
Όλα έμοιαζαν σουρεαλιστικά. Η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει.
Όλα έμοιαζαν να κινούνται σε αργή κίνηση.
Ήταν πανέμορφο.
Ασημί και λευκό, με δύο κόκκινες διακοσμητικές ρίγες
και τα γράμματα TWA τυπωμένα στο πλάι.
Τι θέαμα!
Ο κρύος αέρας φυσούσε στο πρόσωπό μου, αλλά δεν θα διέκοπτε τον πρώτο μου έρωτα.
Αρχοντικό στην όψη, δυνατό και επιβλητικό.
Θα ξεκινούσε μια αξέχαστη εμπειρία.
Καθώς ανεβαίναμε για να μπούμε στο αεροπλάνο,
παρατήρησα κάτι πολύ παράξενο.
Δεν επιβιβάζονταν πολλοί μαζί μας.
Ελάχιστοι.
Προσποιήθηκα ότι η πτήση ήταν μόνο για μένα και τη μητέρα μου.
Ήταν μοναδικό.
Καλώς ήρθατε. Είναι πιο ζεστά εδώ μέσα.
Η αεροσυνοδός ήταν ψηλή και λεπτή
και είχε ένα ζεστό χαμόγελο.
Έχουμε και σχεδιάγραμμα έκτακτης ανάγκης.
Είχε κάτι το διαφορετικό.
Κάτι απροσδιόριστο.
Αργότερα η μητέρα μου θα τη γνώριζε καλύτερα.
Έγιναν σχεδόν κολλητές.
Τη ρώτησα γιατί η Λιζ διέφερε τόσο πολύ από τις άλλες.
Η μαμά μου είπε ότι ήταν έτσι επειδή είχε βάθος
και θλίψη γιατί είχε ζήσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Καθώς οι κινητήρες άναψαν, ένας ένας,
κάθισα σε κάτι που έμοιαζε με μεγάλη, μαλακή, άνετη πολυθρόνα.
Ίσα που τους άκουγα.
Οι μεγάλοι έλικες γύριζαν καθώς έβγαινε φωτιά από τις εξατμίσεις.
Ήταν η εποχή των τζετ,
αλλά ήταν εντυπωσιακό να είσαι σε ένα αεροσκάφος
που θα έκανε διπλάσιο χρόνο να φτάσει από όσο ένα τζετ,
ειδικά την πρώτη μου φορά.
Μάζευα τα κέρματά μου σε ένα μαύρο φλοράλ πορτοφόλι.
Η γιαγιά σου, η μητέρα μου, μου έδωσε αυτό το πορτοφόλι για να μαζεύω λεφτά.
Και τώρα θα μαζεύεις κι εσύ
και ίσως πάμε ένα ταξιδάκι μαζί.
Μπορούμε να πάμε στη Φιλαδέλφεια, στο Χάρτφορντ.
Μπορούμε να πάμε στη Βοστόνη!
Ναι.
Όταν η μητέρα μου χαιρόταν, ήταν κάτι το μοναδικό.
Γέμιζε όλος ο κόσμος με φως και ελπίδα.
Εντάξει.
Εντάξει.
Θα το κρατούσα για έκπληξη,
αλλά μετακομίζουμε στο Λος Άντζελες.
Αλήθεια;
Ένας φίλος μου σκηνοθέτης από το Θέατρο Άλενταουν
μου υποσχέθηκε ότι αν μετακομίσουμε μέχρι τον Φεβρουάριο,
θα μου βρει δουλειά σε μια ταινία!
Αλήθεια;
Δεν το πιστεύω.
Η μαμά είχε ήδη δουλέψει ως κομπάρσα,
οπότε δεν ακούστηκε υπερβολικό.
Επίσης δίδασκε θέατρο στο σχολείο,
και πιο πριν είχε κάνει καριέρα στο θέατρο.
Κι όταν δεν δούλευε, εγώ ήμουν το καλύτερο κοινό της.
Επιστρέφω.
Πάω να δω τα δρομολόγιά μου.
Έτρεξα μέχρι το δωμάτιό μου, όπου κρατούσα τα δρομολόγια πτήσεων.
United, American, TWA.
Να το. "Απλή μετάβαση με νυχτερινό ελικοφόρο.
Κανονικό εισιτήριο 95 δολάρια, τα παιδιά μισό".
Αυτό είναι!
Τώρα πάμε στις ώρες πτήσεων.
"Trans World Airlines, πτήση 393.
Αναχώρηση αεροδρόμιο Αϊντλγουάιλντ στις 21:00.
Πτήση Super Constellation για Λος Άντζελες με στάση σε Πίτσμπουργκ,
Ντέιτον, Σικάγο, Κάνσας Σίτι, Ντένβερ και Λος Άντζελες.
Φτάνει στις 15:00 την επόμενη μέρα".
Μόνο η Trans World Airlines
συνδέει 70 πόλεις στις ΗΠΑ με 15 παγκόσμια κέντρα του εξωτερικού.
- Πανεθνικά, παγκόσμια - Βασίσου…
Στην TWA
Η TWA είναι η λύση
Μέχρι να κατέβω, τα φώτα είχαν σβήσει στο σαλόνι.
Και η μουσική στο ραδιόφωνο έπαιζε απαλά
το "Wives and Lovers" του Τζακ Τζόουνς.
Το τσιγάρο της έκαιγε στο σκοτάδι, ένα ποτήρι λευκό κρασί δίπλα της.
Ανησύχησα ότι μπορεί αυτά που είπε για το Λος Άντζελες
να μην ήταν αλήθεια.
Ίσως να ήταν μια φαντασίωσή της.
Τέλος πάντων. Νόμιζα ότι μπορούσα να μαζέψω λεφτά για το ταξίδι.
Θα ξαναρίξω μια ματιά στα δρομολόγιά μου.
Η γιαγιά μου είχε μια Plymouth Belvedere του '57.
Να 'μαστε, λοιπόν, τον Δεκέμβριο του 1962,
καθ' οδόν για το αεροδρόμιο Αϊντλγουάιλντ με την πτήση 393 στο μυαλό μου.
Πότε φτάνουμε;
Αγάπη μου, όταν ο χιλιομετρητής φτάσει στο 62,
θα έχουμε φτάσει.
Μ' άρεσε να βλέπω τις πινακίδες
να προβάλλουν διάφορες επιλογές, όπως
"Πετάξτε με την Pan Am, επτά ώρες για Παρίσι".
Ή "TWA, ο καλύτερος τρόπος να πας στην Καλιφόρνια".
Και να με στο αεροπλάνο
καθ' οδόν για έναν από τους πιο μακρινούς προορισμούς.
Υπήρχαν περίπου 15 άτομα σ' αυτό το πρώτο κομμάτι της πτήσης.
Είχα ξεχάσει να βγάλω το κυνηγετικό μου καπέλο,
μάλλον επειδή ήρθα απέξω που έκανε κρύο.
Ωστόσο, κατά την απογείωση, έτσι ήμουν.
Η μαμά μου χαιρόταν για μένα,
αλλά για την ώρα ανυπομονούσε να πετάξουμε
για να καπνίσει και να πιει ένα ποτό.
Μ' άρεσε πολύ να βλέπω τους κινητήρες να βγάζουν φωτιές.
Το περιοδικό της πτήσης εξηγούσε ότι έτσι γινόταν στα ελικοφόρα.
Πέτα μαζί μου
Ας πετάξουμε μαζί
Αν χρειαστείς Εξωτικό ποτό να πιεις
Έχει ένα μπαρ στη Βομβάη…
Καθώς τρέχαμε στον διάδρομο, με κατέκλυσε ξανά εκείνο το συναίσθημα.
Και τότε το αεροπλάνο σηκώθηκε από το έδαφος.
Δεν το πιστεύω ότι πετάω.
Η μητέρα κοίταξε μπροστά και μετά γύρισε και μου χαμογέλασε.
Πάντα έτσι θα τη θυμάμαι.
Η απογείωση ήταν πολύ πιο ήπια απ' όσο περίμενα.
Για κάποιον λόγο, όλα όσα είχαν γίνει εκείνο το βράδυ
έμοιαζαν τέλεια.
Για χρόνια, ό,τι αρνητικό κι αν μου συνέβαινε,
από τη στιγμή που θα έφευγα για αεροδρόμιο μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου,
η ζωή έμοιαζε ασφαλής κι εγώ ήμουν χαρούμενος.
Στη μητέρα μου άρεσε το Μανχάταν, αλλά σ' εμένα η Coca Cola.
Η Λιζ εμφανίστηκε δίπλα στις θέσεις μας.
Τι να σας φέρω να πιείτε;
- Μια Coke; - Φυσικά.
- Θέλω ένα Μανχάταν. - Ωραία.
Και μπορώ να καπνίσω τώρα;
Και βέβαια, ναι.
Τσιγάρα Newport με φίλτρο.
Το τιρκουάζ κουτί με το μισοφέγγαρο στη μέση
πάντα φέρνει στο μυαλό μου ευχάριστες στιγμές.
Καθώς το ανάβει,
η πρώτη ικανοποιητική ανάσα καπνού φεύγει από το στόμα της
και σκέφτομαι "Πόσο γιορτινό!"
Όλοι οι φίλοι της από το θέατρο κάπνιζαν.
Για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι ενήλικα που να μην κάπνιζε.
Έβλεπα όλα τα αστέρια στον ουρανό.
Ή έτσι μου φαινόταν καθώς κοιτούσα από το παράθυρο.
"Είναι τόσο όμορφα! Γιατί δεν ζουν οι άνθρωποι σε αεροπλάνα;"
Σκεφτόμουν ότι πολλές φορές στο σπίτι, αργά τη νύχτα,
καθόμουν ξύπνιος στο κρεβάτι
κι άκουγα κάποιο αεροπλάνο να περνά από πάνω μας.
Θα είχε φύγει από το Νιούαρκ ή το ΛαΓκουάρντια.
No comments yet. Be the first to leave one.