Hamlet

HET KONINKLIJK SLOT ELSINORE DENEMARKEN

Hamlet, beschouw ons als een vader.

Laat de wereld weten dat jij het dichtst staat bij onze troon.

Niet geringer dan de liefde van een dierbare vader voor zijn zoon...

is mijn liefde voor jou.

Hoe vers de herinnering ook is aan Hamlet, onze broeder.

Ook al past ons slechts verdriet...

en is ons hele koninkrijk in diepe rouw gedompeld...

heeft 't verstand de natuur zo ver overwonnen...

dat we 'm in wijze rouw gedenken zonder voorbij te gaan aan onszelf.

En daarom nemen we onze vroegere zuster, nu onze koningin...

de krijgshaftige vorstin van deze staat...

met verslagen vreugde...

met één verheugd en één tranend oog...

vrolijk aan 't graf en triest bij de bruiloft...

we nemen haar tot vrouw.

En jij, Laertes? Je wilde ons iets vragen. Zeg maar wat 't is.

Heer, ik wil graag terug naar Frankrijk...

als u mij permissie geeft.

En je vader? Wat zegt Polonius?

Hij heeft me na lang zeuren mijn zegen weten te ontwringen.

Tenslotte heb ik toegestemd. Geeft u hem verlof te gaan?

Geniet maar van je jeugd, neem de tijd...

en besteed hem zoals je wil. Vaarwel.

En nu, mijn neef Hamlet, en mijn zoon.

Meer verwant, en minder dierbaar.

Waarom zo grauw en somber?

Ik krijg juist te veel zon.

Het is goed en lovenswaardig van je dat je om je vader treurt.

Maar ook jouw vader heeft een vader verloren...

en die vader verloor de zijne.

Wie verdriet weigert op te geven, gedraagt zich als 'n koppig kind.

Dat past 'n man niet.

Het is een zonde tegen de hemel.

Dat je terug wilt naar Wittenberg, druist tegen onze wensen in.

Blijf hier in Denemarken, als eerste hoveling, neef en zoon.

Lieve Hamlet.

Werp je sombere kleuren af...

en bezie Denemarken als vriend.

Blijf niet met neergeslagen blik je vader zoeken in het stof.

Je weet dat 't gewoon is:

Al wat leeft, moet sterven...

en gaat over in de eeuwigheid.

Inderdaad. Het is gewoon.

Waarom schijnt 't dan zo erg te zijn voor jou?

Schijnt? Nee, het is zo.

'Schijnt' ken ik niet.

Het is niet mijn donkere mantel...

noch ander rouwbetoon, dat mijn gevoel verraadt.

Dat is schijn, dat zijn dingen die je zou kunnen spelen.

Maar ik heb meer dan vertoon in mijn hart.

Dit is slechts het vertoon van smart.

Laat mijn bede niet vergeefs zijn.

Ik smeek je, blijf bij ons. Ga niet naar Wittenberg.

Ik zal uw wens eerbiedigen.

Je vriendelijke antwoord is als balsem op mijn hand.

O, mocht dit al te morse vlees toch smelten...

ontbinden en overgaan in dauw.

Was zelfmoord maar nooit verboden door de eeuwige God.

O God... God.

Hoe voos, triest, rot, nutteloos komt mij deze wereld voor.

Ik verfoei haar.

Ze is een wilde tuin die uitgroeit tot zaad...

overwoekerd door al wat grof en vormloos is.

Dat 't zover moest komen.

Pas twee maanden dood.

Nee, nog niet eens twee.

Zo'n goede koning...

die een zonnegod was en geen god van de lust

Zo liefdevol voor mijn moeder, dat de wind haar wang niet raken mocht.

Hemel en aarde, moet ik er aan denken?

Zij hing aan hem, alsof gestilde honger eetlust wekte.

Binnen een maand... ik wil er niet aan denken.

Zwakheid, uw naam is vrouw.

Lieve Ophelia, mijn benodigdheden zijn ingescheept.

Vaarwel.

En, zuster...

Wat Hamlets gunst betreft...

beschouw die als een gril van 't bloed. Meer niet.

Niet meer dan dat? - Niet meer.

Misschien houd hij nu van je, maar denk erom...

dat hij niet zelf kan kiezen.

Dat verhindert zijn geboorte.

Hij is geen meester over zijn eigen lot...

want op zijn keuze rust de veiligheid van 't land.

Bedenk dat je je eer verliest als je te gretig naar hem luistert.

Nog hier, Laertes? Aan boord.

De wind zit in je zeil. Er wordt op je gewacht.

Hier, mijn zegen.

En onthoud deze goede raad.

Zeg nooit wat je denkt.

Zet dromen niet om in daden.

Wees gemoedelijk maar niet grof.

Smeed goede vrienden met staal aan je ziel.

Probeer ruzie te vermijden. Zit je er toch in, zorg dan dat je tegenstander je respecteert.

Geef iedere man uw oor, maar weinigen uw stem.

Kleed je zo goed je beurs kan dragen...

maar niet dwaas, niet protserig. Aan de kleren kent men de man.

Leen niet, schiet niet voor.

Zo verlies je geld en vriend, en lenen leidt tot ledigheid.

En dit vooral: Blijf trouw aan jezelf.

En zoals de nacht volgt op de dag, kan je dan naar niemand toe onoprecht zijn.

De tijd dringt. Je mensen wachten.

Vaarwel Ophelia, en onthou goed wat ik tegen je heb gezegd.

Ik bewaar het in mijn geheugen, en jij hebt de sleutel.

Wat heeft hij tegen je gezegd?

Het betrof prins Hamlet.

Dat treft.

Ik hoor dat hij de laatste tijd veel met je praat.

Hij heeft me blijk gegeven van zijn liefde.

Liefde?

Geloof jij die blijken van liefde?

Ik weet niet wat ik moet denken.

Luister.

Gooi jezelf niet te grabbel.

Hij houdt van me, in eer en deugd. - In eer en ondeugd, ja.

Hij heeft gezworen bij al wat heilig is.

Strikken voor de snippen.

Als het bloed kookt, wil de tong alles wel beloven.

Ik wil niet dat je nog langer met prins Hamlet praat.

Je hebt me gehoord. Kom mee.

Ik zal u gehoorzamen.

Horatio, of vergis ik me?

Hoe is 't met u?

Goed om je te zien. Waarom ben je niet in Wittenberg?

Een zucht tot ledigheid.

Dat laat ik je vijand niet zeggen. Zo ben je niet.

Maar waarom ben je hier?

Voor uw vaders begrafenis.

Bespot me niet. Het was mijn moeders bruiloft.

Die is snel gevolgd.

Puur zuinigheid.

De restjes van 't dodenmaal dienden voor de bruiloft.

Liever m'n ergste vijand in de hemel, dan die dag opnieuw beleven.

Mijn vader, ik zie mijn vader.

Ik heb hem een keer gezien. Hij was een goede koning.

Hij was een man. Neem hem zoals hij was.

Ik zal zijn gelijke nooit meer zien.

Heer...

ik zag hem gisteren nacht.

Wie zag je?

Uw vader, de koning.

Mijn vader, de koning?

Toom uw verbazing in, dan vertel ik welk wonder zij hebben gezien.

Om godswil, vertel.

Al twee nachten hadden ze 's nachts op hun wacht het volgende gezien:

Een gedaante als uw vader dook voor ze op.

Drie maal schreed hij voor hun verschrikte ogen langs.

En zij, doodsbang, durfden niets te zeggen.

Dit vertelden ze me in diep geheim...

en ik ben de derde nacht met ze meegegaan.

Waar, precies zoals ze zeiden, op die tijd, in die gestalte, de geest verscheen.

Hij leek op uw vader, als deze handen op elkaar.

Waar was 't? - Op onze wachtpost.

Heb je niets gezegd? - Jawel.

Maar hij zei niets terug. Eén keer keek hij op...

en leek 't of hij iets ging zeggen.

Op dat moment kraaide de haan...

en bij dat geluid deinsde hij terug en verdween hij.

Heel vreemd.

Zo waar ik leef, 't is waar. - Maar dit verontrust me.

Hebben jullie vanavond weer wacht? - Ja, heer.

Keek hij dreigend? - Meer bedroefd dan boos.

En hij keek je aan? - Voortdurend.

Was ik er maar bij geweest. - Het zou je erg verbaasd hebben.

Ik kom vanavond. Misschien verschijnt hij. - Ik weet 't zeker.

Als nog niemand 't weet, zeg er dan niets over.

Dat is onze eed.

Om onze liefde voor elkaar.

De geest van mijn vader?

Dit is niet goed.

Misschien is 't boze opzet.

Ik wou dat 't al nacht was.

Tot dan, zit stil, mijn ziel.

Kwaad komt aan 't licht...

ook al is het onder aarde verborgen.

Elk glas dat ik vandaag voor Denemarken hef...

zal het grote kanon aan de wolken vertellen!

Is dat een gebruik? - Dat is het.

Dit gebruik kan je beter vergeten dan in ere gehouden.

Door dit soort domme drankgelagen kijken andere volken op ons neer.

Ze maken ons uit voor dronkaards, en we gooien onze naam te grabbel.

De wind bijt. Het is ijskoud.

Hoe laat is 't?

Het is bijna de tijd waarop de geest verschijnt.

Vaak gebeurt 't dat bepaalde mensen...

door een voze plek in hun natuur...

hoe deugdzaam ze verder ook maar mogen zijn...

in ieders oog verdorven zijn...

door die ene fout.

Heer, daar is hij.

Engelen, sta ons bij.

Of ge een goede geest bent, of een boze...

hemelgeur brengt, of zwavelstank...

kwade bedoelingen hebt, of goede...

ik spreek u aan.

Ik noem u Hamlet.

Koning.

Vader.

Vorst der Denen.