I'll Be Seeing You

"ΘΑ ΣΕ ΔΩ ΞΑΝΑ"

- Ένα πακέτο μαστίχες, παρακαλώ. - Δεν έχουμε μαστίχες.

- Τότε δώστε μου μια σοκολάτα με αμύγδαλα. - Σοκολάτα με αμύγδαλα;

Δεν έχουμε ούτε σοκολάτα με αμύγδαλα ούτε μαστίχες. Που ήσουν;

- Αποφάσισες στρατιώτη; - Ναι.

Έτοιμοι για επιβίβαση.

- Πόσο κάνει; - Ποιο;

Η Ταχεία του Λος Άντζελες προς Δυτικά. Αποβάθρα Δύο.

- Αυτό εδώ. - 25 λεπτά.

Τεμπλ, Πάινχιλ...

Γκρίνγουντ και δυτικά.

Έτοιμοι για επιβίβαση!

Επιβίβαση! Η Ταχεία του Λος Άντζελες προς Δυτικά.

Στρατιώτη!

- Εγώ; - Ξέχασες το περιοδικό σου.

Συγγνώμη, δεσποινίς; Είναι πιασμένη η θέση;

Σας πειράζει να κάτσω εδώ;

Ταξιδεύετε μόνη σας ή με αποσκευές;

- Τσιγαράκι; - Όχι, ευχαριστώ.

Πηγαίνουμε στον ίδιο προορισμό;

Προσπαθείτε να μου πιάσετε συζήτηση;

Γεια σε όλους!

- Γεια. - Γεια σου, ναυτάκι.

Πηγαίνετε στο Γκουάνταλ;

Δεν θα μου έκανε έκπληξη αν ήμουν ένας απ' αυτούς που έπαιρναν μετάθεση γι' εκεί.

Θα μπορούσε.

Τα καταφέραμε τις πρώτες εβδομάδες εκεί κάτω.

Γεια σου, φιλαράκο.

Γιατί κλαις, κουτό; Ο ναύτης απλά σε χαιρέτησε.

Το παιδί πρέπει να έχει θέμα με το Ναυτικό.

Ωραίο κτίριο εκεί έξω!

Δεν μου αρέσουν οι φυλακές. Με ανατριχιάζουν.

Δε χρειάζεται να ανησυχείς.

Αν έχεις μπελάδες και καταλήξεις σε κελί...

έχω ένα φίλο που μπορεί να σε ρίξει στις αγροτικές.

Ζεστός καφές. Πάρτε όσο είναι ζεστός. Καφές!

Η πέτρα σπάει το ψαλίδι.

- Δε θα κερδίσω ποτέ σε αυτό το παιχνίδι; - Θα το μάθεις.

- Το ψαλίδι κόβει το χαρτί. - Να πάρει η ευχή!

- Ακόμη μια φορά. Πάμε. - Ας δοκιμάσουμε πάλι.

- Η πέτρα σπάει το ψαλίδι. - Έλα τώρα.

Το χαρτί καλύπτει τη πέτρα.

- Το ψαλίδι κόβει το χαρτί. - Περίμενε και θα δεις.

Όπως και να παίζεται, εγώ πάντα χάνω!

- Θέλετε να δοκιμάσετε; - Δεν είναι για μένα.

- Τι λέτε εσείς, δεσποινίς; - Φοβάμαι πως δε μπορώ να το κάνω.

Τι θα λέγατε να πάμε να φάμε κάτι;

Έχω χρήματα. Θα κεράσω καφέ και σάντουιτς για όλους.

Δεν έχει μα και ξεμά. Κερνάω εγώ. Ο μπαμπάς έχει άδεια.

- Θα γυρίσω αμέσως. - Θα σε βοηθήσω.

- Πηγαίνετε σπίτι με άδεια; - Ναι.

Ναι, έχω άδεια. Μου έδωσαν άδεια.

Είναι η πρώτη φορά που πάτε σπίτι από...

Για την ακρίβεια, δεν έχω μόνιμο σπίτι ή οικογένεια.

Απλά πηγαίνω επίσκεψη.

Ταξιδεύετε για δουλειές ή...

Όχι, είμαι σε διακοπές. Διακοπές Χριστουγέννων.

Με τι είδους επιχειρήσεις ασχολείστε; Εννοώ, τι δουλειά κάνετε;

Λοιπόν, τα...

Ταξιδεύω.

Είμαι πλασιέ.

Δεν έχω ακούσει αστεία για πλασιέ. Υποθέτω δεν υπάρχουν πολλά.

Ποτέ δε θα υπέθετα ότι αυτή είναι η δουλειά σας.

Τι θα υποθέτατε;

Ότι ήσασταν...

Δεν ξέρω...

Γραμματέας ή μοντέλο ίσως...

ή δασκάλα.

Λοιπόν, στο παρελθόν δούλευα ως γραμματέας...

και ήθελα να γίνω μοντέλο.

Επομένως, αυτή θα ήταν μια πολύ καλή υπόθεση.

- Θα πάτε μέχρι το Λος Άντζελες; - Όχι.

Για την ακρίβεια δεν πάω πολύ μακριά.

Κατεβαίνω στο Πάινχιλ.

Εκεί είναι το σπίτι σας;

Όχι. Επισκέπτομαι τον θείο μου.

Αστείο είναι. Κι εγώ στο Πάινχιλ πηγαίνω.

Αλήθεια;

Ναι. Πηγαίνω επίσκεψη εκεί. Η αδερφή μου ζει στο Πάινχιλ.

- Στοίχημα πως θα χαρεί πολύ να σας δει. - Το ελπίζω.

Ίσως ξανασυναντηθούμε.

Ναι.

- Αντίο. - Αντίο.

Στην οδό Νορθ Ελμ 617.

Περιμένετε. Αν...

Αν κάποιος ήθελε να σας τηλεφωνήσει, που μπορεί να σας βρει;

Το όνομα του θείου μου είναι στον τηλεφωνικό κατάλογο.

- Χένρι Μάρσαλ. - Χένρι Μάρσαλ;

- Εσείς πώς λέγεστε; - Μαίρη Μάρσαλ.

- Μαίρη Μάρσαλ. Αντίο. - Αντίο.

Μισό λεπτό.

Αν κάποιος τηλεφωνήσει και πει "Είμαι ο Ζάκαρι Μοργκαν", θα είμαι εγώ.

Χάρηκα για τη γνωριμία.

- Καλά Χριστούγεννα. - Καλά Χριστούγεννα.

ΠΑΪΝΧΙΛ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΝΕΩΝ

Αν θέλετε κάτι, απλά φωνάξτε.

Κάνουμε ότι μπορούμε.

Μην ανησυχείς, Ζακ.

Αυτή η πληγή από ξίφος έχει κλείσει,

αλλά το τραύμα στο μυαλό σου θα χρειαστεί κι άλλο χρόνο.

Γι' αυτό οι γιατροί σου έδωσαν 10 μέρες εξόδου από το νοσοκομείο,

για να σου αποδείξουν ότι μπορείς να βγεις πάλι έξω στον κόσμο...

και να βρεις ένα μέρος για σένα.

Θα σου πάρει λίγο καιρό η επιστροφή σου.

Θα σου πέφτουν ακόμη πράγματα από τα χέρια και θα είσαι αργός, αλλά θα γίνεις καλά.

Στο είπαν ότι θα γίνεις.

Το σημαντικό είναι να μην κουράζεσαι πολύ, να μην τα παρατήσεις.

Τότε δε θα πάρεις τίποτε από εκείνα...

Εκείνα τα πράγματα που αποκτούνται με το τραύμα στο χέρι, ή μια μπανιέρα...

ή εκείνο το μικρό δωμάτιο με τις μπάρες στο παράθυρο.

Μπορείς να καταπολεμήσεις αυτά τα πράγματα, Ζακ, αν πιστεύεις ότι θα γίνεις καλά.

Σταμάτα να σκέφτεσαι τον εαυτό σου, Ζακ.

Θα γίνεις καλά.

- Καλώς την! - Θεία Σάρα.

- Καλώς όρισες σπίτι, καλή μου. Έλα μέσα. - Ευχαριστώ.

- Πώς ήταν το ταξίδι σου; - Μια χαρά!

Δεν έχεις αλλάξει Μαίρη, ίδια κι απαράλλαχτη.

Ευχαριστώ, θεία Σάρα.

Χαίρομαι που είμαι εδώ.

Κι εγώ χαίρομαι που σε έχουμε μαζί μας. Πάρα πολύ χαίρομαι!

Μπάρμπαρα, έλα κάτω.

Θα μοιραστείς το δωμάτιο με την Μπάρμπαρα.

Δεν θέλω να ενοχλήσω κανέναν. Αλήθεια.

Ανοησίες. Η Μπάρμπαρα θα χαρεί να σ' έχει μαζί της.

Για όνομα του Θεού, δώσε μου το παλτό σου.

Τέλος πάντων, είναι ο ξενώνας ή μάλλον ήταν, μέχρι να γεννηθεί η Μπάρμπαρα.

Εξάλλου, νομίζω θα ήταν πολύ καλό για την Μπάρμπαρα. Είναι 17.

Δεκαεφτά;

Κι είναι όμορφη, κακομαθημένη και σε ηλικία... καταλαβαίνεις!

Νομίζω πως ένα μεγαλύτερο κορίτσι σαν εσένα, θα της έκανε πολύ καλό.

Ναι, σαν εσένα.

Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα να πούμε, αλλά πρώτα θα θέλεις να πλυθείς.

Γεια σου Μαίρη. Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.

Γεια σου Μπάρμπαρα. Δε θα σε αναγνώριζα.

- Έχει γίνει πανέμορφη. - Καλώς όρισες σπίτι.

- Πήγαινε τη Μαίρη στο δωμάτιο, καλή μου. - Από 'δω δεσποινίς, στην κάμαρα μου.

Αν και είναι μικρό, δεν είναι μεγαλύτερο από κελί.

Συγγνώμη Μαίρη.

Κοίτα, να πούμε κάτι.

Όλοι ξέρουμε ότι ήμουν στη φυλακή, και ότι θα επιστρέψω σε οκτώ μέρες.

Και δε χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι δεν είναι έτσι.

Και δε θα μας βγει σε καλό εκτός κι αν όλοι λέμε αυτό που σκεφτόμαστε...

και δεν προσπαθούμε να το κρύψουμε.

Είσαι καλό κορίτσι, Μαίρη. Τώρα πήγαινε επάνω και δες το δωμάτιο σου.

Αυτό είναι το δωμάτιο της μαμάς.

Δε θυμάμαι, Μαίρη. Έχεις ξαναέρθει εδώ;

Μόνο μια φορά, όταν ήσουν μικρή.

Εδώ είμαστε.

Όλες οι ανέσεις ενός σπιτιού.

- Είναι όμορφο, Μπάρμπαρα. - Έχουμε και δικό μας μπάνιο.

Εδώ θα κοιμάμαι;

Σκεφτόμουν... πολύ ωραίο το ταγέρ που φοράς, Μαίρη.

Ευχαριστώ, Μπάρμπαρα.

Σκεφτόσουν και κάτι άλλο απ' όσο βλέπω.

Για να λέμε την αλήθεια, σκεφτόμουν.

- Πού μπορώ να το βάλω αυτό; - Δώσ' το μου.

Καλύτερα να μου το πεις για να το βγάλουμε κι οι δυο από το μυαλό μας.

Εγώ απλά... Λοιπόν, βλέπεις...

Δεν ήξερα ότι έδιναν αυτές τις διακοπές ή άδειες... σε ανθρώπους που...

Δε χρειάζεται να ντρέπεσαι γι' αυτό, ούτε εγώ το ήξερα.

Μέχρι που ο φύλακας μου είπε ότι σ' αυτή την πολιτεία και σε μερικές ακόμη...

παρέχουν ειδικές άδειες σ' εκείνους που δείχνουν καλή συμπεριφορά.

Νομίζω είναι υπέροχο που σου έχουν τέτοια εμπιστοσύνη.

Ναι. Κι εγώ το πιστεύω.

Το σαπούνι στο πιάτο είναι δικό μου. Το δικό σου είναι στο ράφι.

- Μαίρη; - Ναι, σε άκουσα.

Πρέπει ν' ανυπομονούσες για την άδεια, Μαίρη.

Ανυπομονούσα να σε δω, θεία Σάρα.

Πολύ γλυκό εκ μέρους σου, καλή μου.

Για την ακρίβεια, είναι εγωιστικό.

Σκέφτηκα πολλά πράγματα τα τελευταία τρία χρόνια θεία Σάρα, και...

Τι είδους πράγματα σκεφτόσουν, Μαίρη;

Να βγω έξω στον κόσμο και...

Ακόμη και το να έρθω εδώ, είχα ένα συναίσθημα ότι...

Αγάπη μου, πρέπει να σταματήσεις να φοβάσαι.

Πρέπει να σταματήσεις να αισθάνεσαι ότι έχεις στιγματιστεί, όπως γινόταν παλιά.

Έκανες κάτι και αποπληρώνεις το χρέος σου στην κοινωνία.

Οι πιο πολλοί άνθρωποι είναι πρόθυμοι να το ξεχάσουν.

Το ξέρω αλλά το να βγαίνω έξω και να τους βλέπω όλους με στολές,

όλους να κάνουν κάτι...

Απλά δεν ανήκω εδώ, δεν ταιριάζω.

Και τα όνειρα που είχα για το μέλλον...

είναι απλώς αδύνατα.

Τα περισσότερα όνειρα είναι αδύνατα, Μαίρη. Το όνειρο είναι που μετράει.

Κανένας δεν παίρνει από τη ζωή αυτό που ακριβώς θέλει.

Από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις είναι να κάνεις συμβιβασμούς με τα όνειρα σου.

Μα δεν μιλάω για παλάτια και ουράνια τόξα, θεία Σάρα.

Μιλάω για ένα σπιτικό.

Ένα σπιτικό σαν κι αυτό, με μια κουζίνα κι έναν φούρνο κι ένα ψυγείο...

κι έναν σύζυγο, κι ένα παιδί.

Ναι, τα έχω όλα αυτά.

Ωστόσο, ονειρευόμουν παλάτια και ουράνια τόξα.

- Μα είσαι ευτυχισμένη. - Φυσικά. Επειδή κρατούσα μικρό καλάθι.

Δέχτηκα αυτό που σκεφτόμουν πως ήταν η δεύτερη καλύτερη λύση και το εφάρμοσα.

Είναι κάτι που όλοι μαθαίνουν, αργά ή γρήγορα.

Πρέπει να αποδεχόμαστε τη δεύτερη καλύτερη λύση, και μετά...

ανακαλύπτεις τελικά ότι ήταν η πρώτη καλύτερη.

Όχι, δεν ξέρω πως αυτό θα μπορούσε...

Ναι, εδώ είναι το σπίτι του κύριου Μάρσαλ.

Ποιος είναι;