We, Ours and Yours (Ние, нашите и вашите)

‫داداش‌های من به‌خاطر اینکه هنوز از ‫تاریکی می‌ترسم منو مسخره می‌‌کنن.

‫خب دست خودم نیست!

‫بعضی وقت‌ها فکر می‌کنی چیزهای ‫خیلی ترسناک توی شب می‌بینم

‫مثل لولوخورخوره یا هیولا

‫یا یه روح مرد صورت اسکلتی!

‫اما کاملاً مطمئنم اون شب

‫داداش‌هام هم اندازه‌ی من ترسیده بودن!

‫و اون موجود قرمزِ ترسناک ‫بال خفاشی کثیف هرچی که هست

‫اصلاً به ترس از تاریکیم کمکی نمی‌کنه!

۱۴۰۱/۰۶/۰۳ ۲۰۲۲-۰۸-۲۵

‫«فصل: ۵ قسمت: ۹» ‫«پدران و پسران»

مترجم: امیر دلپسند @AMIRX79X

‫شردر واقعاً دمار از روزگار کارای در آورده.

‫حقیقتش...مطمئن نیستم زنده بمونه.

‫تنها کاری که می‌تونیم بکنیم ‫صبر کردن

‫و آماده شدن برای نبر پیشِ روئه.

‫اما استاد، ما هیچ شانسی در ‫مقابل این شردر جادویی نداریم.

‫باید می‌دیدینش. ‫شکست دادنش غیرممکنه.

‫پسرم، شما قبلاً هم غیرممکن رو ممکن کردید

‫و درست مثل حضرت داوود که به مصاف جالوت رفت ‫شما هم به مشکلات غلبه کردید.

‫فرد باستانی، اون موقعی رو یادته که

‫خیلی سال‌ها پیش بچه‌ها ‫رو آوردم ژاپن خونه‌تون؟

‫چطور ممکنه یادم بره؟ ‫خیلی روی مُخ بودن.

‫خیلی سال‌ها پیش؟

‫منظورت چیه استاد؟

‫خیلی وقت پیش‌ها، درست ‫بعد از فوت استاد یوشی عزیزم

‫همه‌تون رو یه سفر بردم ژاپن.

‫به بدبختی تمام تونستم ‫خاکستر استاد یوشی رو با خودم ببرم

‫و قصد داشتم وصیتش رو انجام بدم.

‫استاد یوشی آرزو داشت توی وطن خودش

‫و نزدیک خونه‌ی استاد و پدرش ‫فرد باستانی دفن بشه.

‫برای قاچاقی سفر کردن ‫از تمام مهارت نینجاییم استفاده کردم

‫اما بالأخره موفق شدیم.

‫فرد باستانی

‫دیدن شما باعث افتـ...

‫برو! ‫جلو نیا نزومی!

‫امروز وقت دوز و کلک یه موش هیولا رو ندارم.

‫فرد حکیم، خواهش می‌کنم. ‫می‌دونم ظاهر عجیبی دارم.

‫من اسپلینترـم.

‫اسپلینتر؟

‫اسپلینتر؟

‫تو همون موش دست آموز یوشی و تنگ شن‌ـی. ‫اما چطور ممکنه؟

‫داستان طولانی و عجیبی داره.

‫از زمان که استاد یوشی...

‫استاد یوشی...

‫از زمانی که یوشی چی؟

‫یوشیِ من حالش چطوره؟

‫متأسفم.

‫استاد یوشی به قتل رسید.

‫به دست...شردر کُشته شد.

‫نه، امکان نداره!

‫نه، نه!

‫اگه یوشی به حرفم گوش می‌کرد اینطوری نمی‌شد!

‫باید توی ژاپن می‌موند ‫و به قاضیان نینجا ملحق می‌شد.

‫تا اونجایی که یادمه ‫این اتفاق تقصیر قاضیان‌ـه.

‫ازشون خواستن که با شردر اوترام بجنگن ‫اما هیچ کاری نکردن.

‫شاید اگه قاضیان انقدر بی‌اهمیت نبودن ‫استاد یوشی هنوز زنده بود.

‫تو گرگی!

‫توی خواب ببینی!

‫بچه‌ها، استُپ استُپ.

‫اونجا رو ببیینید، یه مرد توی بوته‌هاست.

‫به‌نظرتون داره چیکار می‌کنه؟

‫شاید گم شده.

‫آقا!

‫لولوخورخوره‌ست!

‫اونجا روح داره!

‫- زود بیا! ‫- روحش اسکلتیه!

‫لطفاً ساکت شید

‫یکی یکی حرف بزنید.

‫استاد اسپلینتر، اونجا بین ‫بوته‌ها یه آقای ترسناک هست!

‫من که کسی رو نمی‌بینم.

‫همون‌جا بود!

‫معذرت می‌خوام.

‫پسرها سفر طولانی و خسته‌کننده‌ای داشتن.

‫خودت هم خسته‌ای.

‫و واقعاً هم ممنونم که این ‫همه راه رو تا اینجا اومدی.

‫اسپلینتر عزیز، ما هردومون ‫خیلی یوشی رو دوست داریم.

‫بیا ادای احترام کنیم و بذاریم کنار ‫زنی که دوست داشته آرام بگیره.

‫ساکت باشید لاکپشت کوچولوها.

‫اگر جیغ بزنید ‫روحتان را خواهم خورد.

‫بچه‌ها...

‫چیزی نیست. ‫آروم باشید.

‫چیزی نیست عزیزانم. ‫چیزی نیست.

‫عذر می‌خوام فرد باستانی. ‫هنوز به تنها خوابیدن عادت ندارن.

‫با من بیاید فرزندان من.

‫من پیشتون می‌مونم.

‫از دست بچه‌ها.

‫- خدافظ فرد باستانی. ‫- یادت نره نامه بفرستی!

‫چی میگی تو؟ ‫تو که هنوز خوندن بلد نیستی.

‫راست میگی‌هـا!

‫خب دوستان من، فکر کنم دیگه وقتشه.

‫سفر به سلامت اسپلینتر عزیز.

‫تا دیدار دیگه خدانگهدار فرد باستانی.

‫بچه‌ها، اونجا رو ببینید.

‫باز هم پیداش شد!

‫همون روحه‌ست!

‫داره دنبال فرد باستانی میره!

‫درباره‌ی چی حرف می‌زنید؟

‫استاد اسپلینتر، ما یه روح می‌بینیم. ‫جدی میگم.

‫دقیقاً همون‌جاست!

‫شما نمی‌بینیدش استاد اسپلینتر؟ ‫دقیقاً همون‌جاست!

‫من چیزی نمی‌بینم پسران من.

‫اما رایحه‌ی شومی در هواست.

‫بیاید بریم مطمئن شیم که ‫اتفاقی برای فرد باستانی نمیوفته.

‫اربابان تاریکی

‫فرد باستانی در نهایت مرا به ‫خانقاه قاضیان نینجا هدایت کرد.

‫عالی‌ست!

‫سنگ طلسمی که به تو دادیم ‫حضور تو در آنجا را مخفی می‌کند.

‫هر کس که به تو برسد ‫توانایی دیدن تو را ندارد.

‫اما ارباب...

‫طلسم روی چهار لاکپشت کودک اثر نکرد.

‫آنها توانستند مرا ببینند.

‫اگر...

‫نیازی نیست که نگران کودکان باشی.

‫آنها ضعیف هستند.

‫برکه‌ی حزن را پیدا کن. ‫آب آن را با انرژی سنگ طلسم جدا کن.