The Good Bad Mother (나쁜엄마)

แม่ครับ ไม่นะ

ไม่นะ แม่

แม่…

ไม่นะ แม่

คังโฮ…

คังโฮ

คังโฮ นี่แก…

นี่แก…

คังโฮ…

เมื่อกี้แก

ลุกขึ้นยืนใช่ไหม ถูกไหม

ที่รักคะ

คังโฮลูกเรา… ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณค่ะ

คังโฮ ลองอีกทีซิ

ลองยืนดูอีกทีนะ หือ

คังโฮ นี่มัน…

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

ฉันขอดูเล็บหน่อย

ตอนนี้ฉันช่วยผสานด้วยอันนี้ให้ก่อน

แต่มันอาจฉีกอีกก็ได้

จริงสิ

ฉันจะใช้ยาทาเล็บทำสัญลักษณ์ไว้ให้

ถ้าทำได้ก็ระวังอย่าใช้นิ้วที่เจ็บเล็บนะ

แม่ทอดทิ้งผมแล้วครับ

เอาผมไปทิ้งไว้ในที่ที่ไม่คุ้นเคย

แล้วหนีไป บอกว่าจะไปที่ดีๆ คนเดียวครับ

แม่ของนาย

ไม่มีทางทิ้งนายเด็ดขาด

แต่…

ถ้าหากว่า…

ถ้าท่านทำแบบนั้นจริงๆ

ท่านคงมีเหตุผลที่ต้องทำแน่ๆ

เหตุผลที่ต้องทำเหรอครับ

อือ

ตอนนี้ท่านอาจจะบอกไม่ได้

แต่ก็เป็นเหตุผลที่สักวัน นายจะเข้าใจทุกอย่าง

คุณมีจูรู้ได้ยังไงครับ

ฉันก็เคยโดนทิ้งเหมือนกัน

คุณมีจูน่ะเหรอครับ

ทำไมล่ะครับ

นั่นสิ

ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน

ว่าทำไมฉันถึงโดนทิ้ง

แต่ตอนนี้คงไม่มีวันได้รู้

คังโฮ

คังโฮ

คังโฮ

เมื่อกี้น่ะ…

เหตุผลคืออะไรครับ

หือ

เหตุผลที่แม่ทิ้งผมน่ะครับ

คุณมีจูบอกไว้ครับ

ว่าแม่ต้องมีเหตุผลแน่ๆ

คังโฮ

แม่…

ไม่ได้ทิ้งแกหรอกนะ

คังโฮ มองแม่หน่อย

มองแม่หน่อยสิ นะ

ที่จริงแล้ว

คังโฮ ที่จริง…

แม่…

ป่วยนิดหน่อย

ป่วยเหรอครับ

ตรงไหนครับ

ตรงนี้

แม่ปวดท้องนิดหน่อย

พอป่วยแล้ว แม่ก็ต้องกินยา ต้องไปโรงพยาบาล

ต้องมีใครสักคน มาช่วยทำกับข้าว ซักผ้า ดูแลแม่

แต่แม่…

ไม่อยากเป็นภาระให้คังโฮ

ก็เลยทำแบบนั้นลงไป

เพราะผมไม่สบาย

เลยเป็นภาระให้แม่เหรอครับ

หือ

แม่ต้องป้อนยา พาผมไปโรงพยาบาล

ทำกับข้าว ซักผ้าให้ผมนี่ครับ

สำหรับผม แม่เป็นแม่ของผม

แต่สำหรับแม่ ผมคงเป็นภาระสินะครับ

ขอโทษนะ

แม่ผิดไปแล้ว

นั่นสินะ

แม่เป็นแม่ของคังโฮ

และคังโฮก็เป็นลูกชายของแม่

ทำไมแม่ถึงคิดอะไรโง่ๆ นะ

แถมตอนนี้ลูกชายแม่ก็ไม่ป่วยแล้ว

เมื่อกี้ลูกลุกขึ้นยืนนี่นา

ลูกลุกขึ้นยืนได้แล้ว

เดี๋ยวก็จะเดินได้ วิ่งได้

แล้วจากนั้น…

ลูกก็จะมาช่วยดูแลแม่

ใช่แล้วล่ะ

ตอนนี้แม่ก็มีผู้ปกครองแล้ว ใช่ไหมล่ะ

"ผู้ปกครอง" เหรอ

ใช่แล้ว

ตอนนี้ลูกเป็นผู้ปกครองของแม่

ผู้ปกครอง

เพราะงั้นนะ คังโฮ

ลูกช่วย…

ยืนให้แม่ดูอีกทีเหมือนเมื่อกี้หน่อยสิ

ไม่เป็นไร แกทำได้

ค่อยๆ ลองอีกทีดูนะ

ครับ

ไม่ได้นะ คังโฮ อย่ายอมแพ้ แกใกล้ทำได้แล้ว

อีกนิดนะ

ผมทำไม่ได้ครับ

ไม่สิ ทำได้ แกเคยทำได้แล้ว

ลองลุกขึ้นยืนเร็ว

ลุกขึ้นมา

แม่ อย่าทิ้งผมนะครับ

แม่ เราจะไปไหนครับ

ไม่เอา ผมไม่อยากไปแล้ว

ผมขออยู่กับแม่เถอะนะ แม่

แม่

แม่

แม่

แม่

แม่

แม่

แม่ ช่วยผมด้วยครับ แม่

อยากให้ฉันช่วยเหรอ

อยากมีชีวิตอยู่เหรอ

- แม่ - ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ลุกขึ้นมา

ลุกขึ้นมาแบบเมื่อกี้

- แม่ - ลุกขึ้นมา

- คังโฮ ดูนี่ - แม่

ถ้าแกลุกขึ้นยืน

น้ำก็แค่เข่าเองนะ

- แม่ - เพราะงั้นลุกขึ้นมา

ลุกขึ้นมานะ

แม่

แม่

ตอนนี้ไม่มีรถเข็นแล้ว

เพราะงั้นลุกขึ้นมา

ลุกขึ้นมาเดินซะ

ผมทำไม่ได้ครับ

ไม่ใช่ว่าแกทำไม่ได้ แต่แกไม่ทำต่างหาก

ไม่นะครับ

ผมทำไม่ได้ครับ แม่ ผมทำไม่ได้

- งั้นเหรอ - แม่ครับ

งั้นเหรอ

แม่ครับ

- ลุกขึ้นมา - แม่

- แม่ - ลุกขึ้นมา

- แม่ครับ - ลุกขึ้นมาเดินซะ

แม่

ลุกขึ้นมา

แม่…

พยุงกระดูกเชิงกรานของเขา…

แม่…

อือ ลุกขึ้นมา

เอาล่ะ

ไม่เป็นไรๆ แกทำได้

ลุกขึ้นมา

- ทำได้ดีแล้ว - อีกนิด เท้าซ้าย

นั่นแหละ

ขา…

ต้องขยับขาด้วยสิ

ขามันไม่ขยับครับ

ค่อยๆ ลงแรง

ทำได้ดีมากครับ

- เก่งมาก - ทำได้ดีมาก

ช้าๆ นะครับ

โอ๊ย

- ขยับดู - แม่

แม่ ผมขยับขาได้แล้ว

แม่

เก่งมากๆ อีกนิดนะ

- ไม่เอาครับ - โอแทซูจากพรรคเจอิลมีแร

- มาเร็ว - ได้คะแนนเสียงสูงสุด

- คังโฮ - ในการเลือกตั้งรอบแรกค่ะ

ผู้ใหญ่บ้านคะ

คังโฮ มานี่มา

คังโฮ

เธอลำบากทั้งกายทั้งใจ อยู่คนเดียวมาทั้งชีวิตยังไม่พอ

ลูกก็ดันกลายมาเป็นแบบนั้น

แล้วตอนนี้ฟาร์มเธอก็จะถูกปิดอีก

เธอจะช็อกแค่ไหนนะ

ผมก็ดันไม่รู้ว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้

เป็นผู้นำออกหน้า จะไปประท้วงให้ปิดฟาร์มหมู

ผมนี่มันสมควรตายจริงๆ

ก็จริงอยู่ค่ะ

ว่าไงนะ

อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ

ตอนนั้นมีใครไม่เห็นด้วยบ้างล่ะครับ

พวกเราก็เหมือนกันหมด

ผมควรจะไปหาและปลอบใจเธอสักหน่อย

แต่ไม่มีหน้าไปเจอ เลยไม่ได้ไปอยู่นี่ไงครับ

เพราะงั้นน่ะนะ

ในฐานะที่เราเป็นเพื่อนบ้าน

เราก็ไม่ควรมองอยู่เฉยๆ นี่