Lost Youth (Gioventù perduta)

ΜΠΑΡ

Ακίνητος! Μη γυρίσεις! Μπες μέσα!

Περπάτα.

Δεν τα χρειάζεσαι αυτά. Περπάτα.

Μην ανησυχείς. Το 13 φέρνει τύχει.

Εμπρός, άνοιξε!

Στον τοίχο. Κουνήσου!

Προσοχή!

- Κε Τζουζέπε! - Ποιος είναι;

- Τι κάνεις στο σκοτάδι; - Διακοπή ρεύματος.

Ακίνητος!

Φεύγουμε!

Ξεκίνα, Ματρίκολα!

Μη τρέχεις! Φοβάσαι;

Είναι πρωτάρης.

Κι εσύ πολύ εύκολα πυροβολείς.

Σπίρτα!

- Κράτα τα. - Όχι, θα τα χάσω.

Είδε τα πρόσωπά μας. Δεν μ'αρέσει αυτό.

"Η κόρη έκρυψε το πρόσωπό της με ένα δειλό χαμόγελο."

- Πάψε. Πόσα πήραμε; - Είσαι άξεστος.

- Πήγαινε πιο αργά. - Πρέπει να επιστρέψω τ'αμάξι.

Ίσως καλέσουν τον πατέρα μου επειγόντως.

Συνέβη μία φορά και είχα μπελάδες.

4, 5, 6...

Πίσω, πίσω! Ανοίξτε δρόμο!

Φεύγουμε, αστυνόμε.

Τι ψάχνεις εκεί;

Τα γυαλιά μου. Τα έχασα.

Τότε πώς είδες το ιατρικό σήμα στο τζάμι του αμαξιού;

Ήταν πριν του τα αρπάξουν, αστυνόμε. Συνέχισε.

Το θύμα δεν μπόρεσε να δει τα πρόσωπά τους. Ήταν 4.

Πρέπει να ήταν πολύ νέοι. Ώστε, τους είδες.

Το συμπεραίνει από την φωνή τους.

Ένας φορούσε αδιάβροχο ανοιχτού χρώματος.

Όταν έφευγαν, κάποιος είπε το όνομα "Ματρίκολα."

Υπόγραψε.

-"Ματρίκολα."Περίεργο όνομα. - Παρατσούκλι , ασφαλώς.

Θυμάστε την ληστεία στην οδό Βαντάτζιο;

Και εκεί είδαν νέους με ένα αμάξι με ίδιο σήμα.

- Κανείς δεν φορούσε αδιάβροχο. - Τότε ήταν καλοκαίρι.

- Τι ημερομηνία βάζουμε; - 13 Οκτωβρίου.

Μα, έχουμε 14.

Είχαν το θράσος να μου πουν ότι το 13 είναι τυχερό.

Τζούλιο, Σαντρίνο, ελάτε για πρωινό.

- Λουίζα, είναι μαζί σου; - Είναι κάτω, μαμά.

Α, εδώ είναι. Μη φωνάζετε.

Ο μπαμπάς εργάζεται.

- Καλημέρα. - Καλημέρα, Στέφανο.

Βάλε γάλα.

Μαμά, ο Τζούλιο μου πήρε το ψωμί!

Ήρθες αργά χθες, ε;

- Αφού το ξέρεις, γιατί ρωτάς; - Μη θυμώνεις, τρώγε.

- 6 επί 8 ίσον... - Πιες το γάλα και ξεκίνα.

- Σταμάτα αυτό το πράγμα! - Του άξιζε!

Άντε να χαιρετήσετε τον μπαμπά.

- Γιατί χτύπησες το παιδί; - Τι σε νοιάζει;

- Μ'ενοχλεί το κλάμα. - Η ζάχαρη είναι με δελτίο!

- Δεν μ'αρέσει πικρός ο καφές. - Είσαι φιλοτομαριστής.

Γιατί δεν βοηθάς την μαμά στην μπουγάδα;

Τι σε νοιάζει εσένα;

- Πες μου, τον βρήκες; - Ποιον;

- Τον πλούσιο σύζυγο. - Ηλίθιε!

Πώς τον θέλεις; Με αμάξι;

Με 2 αμάξια. Ένα για το πρωί και ένα για το βράδυ.

Συμφωνώ. Χωρίς λεφτά, η ζωή είναι άθλια.

- Λουίζα; - Γεια σου, Μαρία.

- Θα'ρθεις στο πανεπιστήμιο; - Δεν είμαι έτοιμη. Έλα μέσα.

Δεν θ'αργήσω. Δεν θα σ'απολύσουν για 5'.

Λουίζα, επιστρέφοντας φέρε 2 αυγά για τα παιδιά.

- Κρέας; - Το πολύ κρέας βλάπτει.

Βλάπτει το πορτοφόλι!

- Έλα, Μαρία. Τι κάνει η μαμά σου; - Καλά, ευχαριστώ.

- Γεια σου, Στέφανο. - Γεια.

Σημερινή είναι;

- Τι κάνεις εκεί πίσω; - Τίποτα.

Έλα να καθίσεις.

- Άλλαξες χτένισμα; - Το πρόσεξες;

Βέβαια.

- Κάποτε σου άρεσα έτσι. - Πότε;

- Πριν λίγα χρόνια. - Ακόμα θυμάσαι τα παλιά;

Φεύγω. Γεια σου!

Στέφανο, δεν θα χαιρετήσεις τον μπαμπά;

- Ας μη τον ενοχλήσω. - Θέλει να σου μιλήσει.

- Καλημέρα, μπαμπά. - Γεια σου.

Πες στην γραμματέα να μου τηλεφωνήσει.

Δεν θα πάω σήμερα, δεν έχω χρόνο.

Κατάλαβα.

Στάσου. Έλα μέσα και κλείσε την πόρτα.

Ποτέ δεν έχεις χρόνο. Τι κάνεις;

Στην ηλικία σου, είχα κάνει το σπίτι ξενοδοχείο.

Δεν θέλω να κάνεις το ίδιο. Οι καιροί είναι δύσκολοι.

Τα χέρια της μαμάς είναι κόκκινα απ'τα πλυσίματα.

- Εγώ τι σχέση έχω; - Πλένει και τα δικά σου ρούχα.

Τι να κάνω; Να γυρίζω βρώμικος;

Δεν κάνω κήρυγμα, προσπαθώ να καταλάβω.

Τι πράγμα;

Τίποτα. Ίσως εμείς οι μεγάλοι αλλάξαμε.

Και πρέπει εσείς να μας καταλαβαίνετε.

Ορίστε 200 λίρες. Δεν μπορώ περισσότερα.

Και πες στην μάνα σου ότι σου έκανα κήρυγμα.

Εντάξει. Έχεις ένα σπίρτο;

- Κράτησέ τα. - Όχι, τα χάνω.

- Νέες αφίξεις; - Ναι, φρέσκο λουλούδι.

Ξύπνα! Είναι κανείς εδώ;

Γεια σας!

Λοιπόν; Δεν είναι ώρα για ύπνο;

Ενοχλούμαι με κόσμο πίσω μου.

- Χάνω συνέχεια απόψε. - Απόψε; Βγήκε ο ήλιος!

- Τι κάνεις εδώ; - Αυτά τα θέλεις;

- Άνοιξες τον κουμπαρά σου; - Την Αμερικανο-Ιταλική τράπεζα.

- Φεύγεις; - Πάω μέσα για λίγο.

Δεν είναι καλό έτσι.

- Καλημέρα. - Είχαμε ραντεβού;

Έχουμε γνωριστεί.

Ναι, είσαι αυτός που καπνίζει Κάμελ. Δώσ'μου ένα.

Γεια σου, τώρα.

Ήρθα για έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Τι σκοπό;

Έχεις ωραία φωνή.

Και απαλό δέρμα.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ Εγγραφές έως 20 Οκτωβρίου.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ Απαγορεύεται η είσοδος

Απαγορεύεται.

- Θες να στηθώ στην ουρά; - Διαφέρεις εσύ;

Βέβαια, είμαι γιος καθηγητή.

Βάλ'τα στο Ταμιευτήριο!

- Πώς κατάφερες να μπεις; - Τα λεφτά και τα χαρτιά.

- Με θυμάσαι όταν σε βολεύει. - Είσαι καλύτερα έτσι.

Φύγε τώρα.

Ανοίξτε! Ανοίξτε! Ανοίξτε!

Δεσποινίς, ανοίξτε και την άλλη θυρίδα.

- Δεν μπορείτε πιο δυνατά; - Δεν βλέπεις τι γίνεται;

Συγγνώμη, αλλά το πόδι μου είναι κάτω απ'το δικό σας.

Δεν το έκανα επίτηδες.

Δεν πειράζει, συνάδελφοι είμαστε.

Δεν έχω γραφτεί ακόμα. Ετοιμάσου για έφοδο!

Μαρτσέλο Μαριάνι, Γένοβα...

- Μα, πόσο είστε; - 27.

- Και γράφεστε ως πρωτοετής; - Ήμουν 6 χρόνια στον πόλεμο.

Ερωτική εξομολόγηση κάνεις;

Τρυπήστε τον με μία καρφίτσα!

Πού είναι η απόδειξη;

Της πληρωμής. Στην άλλη θυρίδα πρώτα.

- Γεια σου! Τι ζητάς εδώ μέσα; - Θα φροντίσεις αυτά;

- Θα μ'αφήσετε να περάσω; - Θα σας βγάλω εγώ.

Ευχαριστώ. Η θυρίδα είναι εκεί.

- Πότε αρχίζουν τα μαθήματα; - Βιάζεσαι να σπουδάσεις;

Όχι, να ξαναδώ εσάς.

Έκανες 6 χρόνια υπομονή, κάνε λίγη ακόμα.

Δεσποινίς!

Συγγνώμη, έχασα ένα κουμπί.

Αυτό το κόλπο είναι πια ξεπερασμένο.

- Αλήθεια. Κοιτάξτε! - Και γιατί το λες σ'εμένα;

Δεσποινίς!

- Πότε κλείνουν οι εγγραφές; - Στις 20.

Σπίρτα;

Τελικά, εξοπλίστηκες! Για να δω...

Ωραίος, ε;

Σ. Μ.

Πρόσεχε μη τον χάσεις.

Ποιος είναι ο νυχτοφύλακας;

Αυτός.

Μία κακή σκέψη φώλιασε στο στήθος του αρχηγού.

- Δεν ξέρω τι να κάνω. - Είσαι άτυχος!

Θα πρέπει να ήταν ξεχωριστό κουμπί.

Δεν πιστεύω να ζητήσεις να πάμε πίσω να ψάξουμε;

Δεσποινίς...

Πρέπει να ομολογήσω κάτι.

Ε, καλά. Σου είπα ότι το κόλπο ήταν παλιό.

- Δηλαδή, το ήξερες; Τότε... - Εδώ μένω.

Πάω, εκτός αν ζητήσεις να σου το ράψω.

Το πρόβλεψες και αυτό. Δεν είμαι πολύ πρωτότυπος.

Το προτιμώ.

Αφήστε τον ήσυχο!

Πάμε να πάρουμε τα λεφτά του!

Εμπρός...αλλά δεν θα βρείτε!

- Συγγνώμη, κυρία. - Μην ανησυχείτε, είναι διαβολάκια.

Είναι ο Μαρτσέλο Μαριάνι, συμφοιτητής μου.

- Φίλος του Στέφανο; - Όχι ακόμη.

Ορίστε. Και κοίτα να μη το ξαναχάσεις.

Ευχαριστώ. Τώρα δεν υπάρχει λόγος.

- Ο πατέρας σου άλλαξε δουλειά; - Γεια σου, Λουίζα. Γιατί;

- Λείπει το ιατρικό σήμα. - Δεν άρεσε στην μάνα μου.

Έλεγε ότι έμοιαζε με ασθενοφόρο.

Γεια σου. Ο Μαρτσέλο Μαριάνι. Ο αδελφός μου.

- Το τουφέκι χάλασε! - Πώς έτσι;

- Ενίοτε είναι απότομος. - Δεν πειράζει.

Στις 20 έχει τα γενέθλιά του. Θα έρθεις;

- Σπάνιο αυτό σήμερα. - Λοιπόν;

- Ίσως. - Τηλεφώνησε.

Και σ'εμένα, μαμά! - Ναι, αλλά μη φωνάζεις.

Εννέα...

20 χρόνια πριν, στις 9, ήρθε στον κόσμο ο Στέφανο.

Συγχαρητήρια. Αυτό αξίζει μία πρόποση.

Φυσικά.

Μπαμπά, μόνο εσύ ξέρεις απ'αυτά.

Ξεπερασμένες συνήθειες. Εσείς οι νέοι γελάτε μ'αυτά.

Όχι δικαιολογίες! Θέλουμε πρόποση.

Πήγαινε στην θέση σου.