Invasion

Hoor je dat? - Wat?

Het komt van buiten.

Martin?

Wie is daar?

Martin?

Wat gebeurt er?

Hoor je dat niet? - Wat dan?

Wie is daar?

Hallo?

Ik zie niks.

Er is niks, schat.

Je mist hem gewoon.

Ik mis hem ook.

O, Lisa.

Ik... - Ja, ik weet 't.

Sarah. - Sarah.

Hier niks. - Geen spoor te bekennen.

Sarah. - Sarah.

Schat, hoor je me?

Sarah. - Sarah.

Hoelang wil je hier nog blijven?

Hoezo? - Wat als we haar niet vinden?

We zijn hier onbeschut.

We gaan niet weg zonder mijn dochter.

Dat zegt ook niemand. - Ga maar, als je wil. Ik blijf hier.

Ik denk niet dat ze hier is.

Wat heb je gevonden?

Ze is meegenomen. - Hoezo, 'meegenomen'?

Dat zijn onze voetafdrukken. En dit...

Er was hier iemand terwijl we in 't ravijn waren.

Ik denk twee humvees van het leger.

En die grote voetafdrukken, dat zijn legerlaarzen.

En dan dit nog.

Ze hebben haar opgepakt en zijn weer vertrokken.

Herken je ze?

Ja.

Ze houdt van sterren.

Deze aliens zijn niet alleen dodelijker, ze verspreiden zich ook nog razendsnel.

De oude vochten om terrein of tactische posities.

Deze vallen alles aan.

Ze noemen ze 'jagers'. - Origineel, hoor.

Leuk dat je nog grapjes maakt. We hebben alles erger gemaakt.

Het is oorlog, voorzitter. Wij slaan toe, zij slaan terug.

We slaan de volgende keer gewoon harder toe.

Die jagers zijn overal immuun voor.

Vuur doet ze niets.

Mortieren, napalm, biologische en chemische wapens halen amper iets uit.

Kortom: we weten niet waarmee we moeten toeslaan.

Zij passen zich aan, dus wij ook. - Doe het snel, Nikhil.

Ik heb contact met ze gemaakt. Dat zal ik opnieuw doen.

Koste wat kost.

Hopelijk heeft u gelijk.

Geen tijdslimieten meer. Geen toezicht meer.

Zij is het enige dat we hebben. - Ze stopt niet tot ze bezwijkt.

De Slag om Stalingrad was de dodelijkste slag in de geschiedenis.

Dat was jouw voorbeeld voor je geweldige overwinning.

Er stierven twee miljoen mensen. - Maar ze wonnen wel.

Koste wat kost, Maya.

Koste wat kost.

Luke, neem hier maar wat van.

We vinden Sarah wel.

We krijgen haar terug. Dat beloof ik.

Als je iets kwijt wil...

Als je iets wil zeggen...

me uit wil schelden, wil huilen...

wat dan ook...

dan mag dat.

Luke.

Maar... zeg toch iets.

Je mag boos zijn.

Je mag voelen wat je nu voelt.

Stop.

Doe niet alsof je een psycholoog bent.

Luke.

Het is mijn schuld. Ik had veilig in de auto moeten blijven.

Het is mijn schuld dat we daar waren.

Mijn schuld. - Nee.

Nee, Luke. Nee. - Je snapt 't niet.

Ana.

We moeten praten.

Rachel zag gisteren iets.

Ik stond gisteravond op wacht. Er gebeurde niet veel.

Toen kwam er een legerkonvooi langs. Ze gingen zuidwaarts op de snelweg.

Misschien hebben zij Sarah ontvoerd.

Volgens Rachel gingen ze deze kant op.

Als je deze snelweg zuidwaarts volgt, kom je bij Camp Pierce.

De enige actieve legerbasis in die buurt.

Ze zeggen dat er een nieuw soort alien is...

waardoor niemand naar 't zuiden kan.

'Jagers' noemen ze ze. Die zijn blijkbaar nog erger.

Nog erger?

Misschien ging 't leger daaropaf.

Denk je dat ze daar is?

Ja, en daar staat ons een heel nieuw type alien te wachten.

Wat wil je zeggen?

Willen jullie me niet helpen? - Hij wil gewoon de risico's benoemen.

Toch, Hanley?

Wat? Wat is er nou?

Waarom doet het leger zoveel moeite om één meisje te ontvoeren?

Het is niet logisch.

Denk je dat ik iets achterhoud? - Doe je dat?

We nemen even pauze, oké?

Luister, als je me iets moet vertellen...

is dit het moment.

Ik vraag om vertrouwen. Ik moet jou ook kunnen vertrouwen.

Ana.

Wie ben jij?

Ik ben een moeder die haar kind kwijt is.

Een dochter wiens ouders weg zijn.

Een vrouw wiens man dood is.

Een man die ik niet eens...

Laat maar.

Het maakt niet uit.

Ze zijn weg.

Allemaal.

En ik moest ze beschermen.

Ik moest haar beschermen.

Dat deed ik niet.

Ik liet haar achter in de auto.

Door mijn schuld is ze weg.

Het is mijn schuld. - Ana.

En jouw schuld.

Ik vroeg... Nee, ik smeekte je om ons achter te laten.

Je had beloofd dat we veilig zouden zijn. Ik vertrouwde je.

Ana.

Je hebt geen antwoord gegeven.

Wie ben jij?

Je was langer weg dan ik verwachtte.

Ik begon me al zorgen te maken dat je je bedacht had of zo.

Het leger zoekt je.

Ze gaan de huizen langs.

Wade keek me raar aan. Alsof hij vermoedt dat ik je heb vrijgelaten.

Meende je dat over dit tekenblok?

Ik vraag het maar.

Dat hele verhaal over die knul die de aliens tegenhield...

en zag wat zij zagen. Was dat gelul?

Begin je er spijt van te krijgen?

Waarom ben je hier? - Dat zei ik al.

Ik volg 't tekenblok.

Dus je bent helemaal hierheen gereden vanwege een stel kindertekeningen.

Jij hebt me vrijgelaten vanwege die tekeningen.

Stel dat het echt is.

Allemaal.

Wat als die tekeningen echt van de aliens komen...

maar het niks uitmaakt?

Het gaat uitmaken. - Dat weet je niet.

Het maakt uit.

Mijn vader was net als jij.

Hij was in Irak. Eerste oorlog.

Naderhand viel er met hem ook niet te praten.

Hij moest en zou geloven dat het 't waard was.

Dat het ergens toe diende.

Het raakte hem tot op het bot wanneer iemand hem vroeg waarom.

Dat tekenblok.

Die jongen. Hij is jouw oorlog geworden, hè?

Wat verwachtte je hier te vinden?

Antwoorden.

Ken je alle vragen wel?

Wacht. Stop.

Dit heb ik eerder gezien.

Ik weet waar dit is.

Hoe ver is het nog?

Een paar kilometer nog.

Wanneer was die jongen verdwenen?

In het begin. Toen nog niemand wist wat er aan de hand was.

Felix was net 19 geworden.

En toen verdwenen er nog meer mensen.

Vliegen kraaien vaak zo in rondjes?

Waarom doen ze dat dan?

Geen idee.

De vogelverschrikker is daar.

Wat is dat?

Wat?

Dat geluid.

Waar komt 't vandaan?

Dat geluid.

Hoor je dat niet?

Ik hoor niks.

Mitsuki?

Wat doet ze?

De alien?

Niks.

Geen verandering?

Nee, niet sinds je naar binnen bent geweest.

Geen pieken. Geen noodsignalen.

Gaat het wel?

Ik hoor de alien praten.

Ik dacht dat ze stil was sinds het hacken.

Ze communiceert weer. Of nog steeds.

Hoe weet je dat? - Omdat ik het hoor.

Ik hoor een laag geluid.

Een geklik in mijn hoofd.

Ik voel het meer dan dat ik het hoor.

En het komt van de alien.

Hoe weet je dat? - Dat gevoel heb ik.

Ik denk dat ik ermee verbonden ben geraakt.

We hebben geen signalen van de alien gemeten sinds we de schepen opbliezen.

Niet op de frequenties waar we naar kijken. Maar ze praat wel.

Ze verstopt zich. We moeten haar uitdrijven.

Heb je een voorstel?