Bikes vs Cars

W zeszłym tygodniu protest rowerowy próbował sforsować most.

Został zatrzymany i nie mógł jechać dalej…

Następnego dnia…

Po jednym policjancie na aktywistę?

Rafael nakręcił film, jest na blogu Bike È Legal.

Williamie, kontaktowałeś się z sekretarzem transportu

w sprawie ścieżki przy Paulista?

Wysłałem e-maila, ale jak zawsze brak odpowiedzi.

W 2008 roku przyjechałam tu na studia.

Chciałam wziąć auto.

Był bardzo duży ruch, a ja bałam się jeździć.

Pierwsze pół roku jeździłam autobusem. Było drogo.

Pewnego dnia pojechałam na uczelnię rowerem.

Nie znałam nikogo.

Zrobiłam to sama.

Było to przerażające.

Ale na uczelnię dotarłam aktywna,

z jasnym umysłem, szczęśliwsza,

pełniejsza energii i adrenaliny.

Dlatego wciąż jeździłam rowerem.

Pewnego dnia stałam się rowerzystką w São Paulo.

Dziś mam tu wielu przyjaciół, prawdziwą rodzinę.

Próbujemy zrozumieć, co dzieje się z naszym miastem.

Co wpływa na decyzję burmistrza,

by budować ścieżki rowerowe lub estakadę dla aut?

Dlaczego transport publiczny jest drogi oraz zły?

Kto dokonuje wyboru? Jakie jest kryterium?

Kto za to płaci i jakie ma motywy?

To kluczowy problem każdego miasta.

Kocham rower, nie cierpię aut,

nie powinienem mieszkać w LA.

Chcę jak najwięcej jeździć na rowerze lub chodzić,

i całe życie ułożyłem tak, żeby często jeździć rowerem.

Zejdziesz na dół? Jesteś gotów?

Znów odwrotnie założone buty? Tak.

- Gotów? - Nie spakowałeś przekąsek?

- Tato, co robisz? - Nie spakowałem.

- Chodź. - Nie, boję się.

- Za trudno się schodzi. - Bo masz odwrotnie założone buty.

Usiądź, a ja otworzę garaż, dobra?

Czas otworzyć garaż!

Jedziemy!

Na przełomie XIX i XX wieku

około 20% ludności Los Angeles dojeżdżało rowerem.

Ludzie nie jeździli autem dwie godziny do pracy.

Pracowano we wspólnotach.

To było inne Los Angeles.

W XIX wieku w całym Los Angeles jeżdżono na rowerach.

Wyobraź sobie 20% mniej aut na ulicach,

już sam ten pomysł mnie uszczęśliwia.

Eksplorując Los Angeles,

nie ma co wchodzić ludziom na posesje.

To może być niebezpieczne, mogą do nas strzelać.

UWAGA PIES

Kiedyś przebiegała tędy autostrada rowerowa.

Wie pani coś o tym?

Płyty wciąż tam są, należą do miasta.

- Super. - Mika, chodź.

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Jakieś siedem, osiem lat temu

zobaczyłem kultowe zdjęcie rowerzystów jadących z Pasadeny

po drewnianym deptaku.

Trudno było w to uwierzyć.

Od razu zadałem sobie pytanie, gdzie to jest i czy ścieżka istnieje.

Czemu zniknęła? Kto ją rozebrał?

Często patrzę między domami,

bo ścieżka biegła za tamtymi budynkami.

Patrząc na to zdjęcie

nie da się nie zastanawiać,

jak wyglądałoby Los Angeles, gdyby każda autostrada

była dla rowerów.

IRVINE W KALIFORNII

Witamy w Cars and Coffee w Irvine.

Jeśli kochacie auta, to miejsce jest waszą Mekką.

Na tym parkingu widzimy

prawie 100 lat historii samochodu.

BYŁY SZEF MARKETINGU

Nie rozumiejąc tego, nie rozumie się aut.

PROSZĘ, NIE DOTYKAJ CLASSIC SHELBY

Goście jeżdżący tymi autami

marzą o byciu rajdowcami.

Wiedzą, że nimi nie są, ale czują, że mogliby być.

Czują, że to możliwe,

jadąc tym samym autem, co ktoś jechał na Le Mans

albo w niedzielę na torze wyścigowym.

„Mogę tak jechać, chcę taki być”.

Człowiek lepiej się czuje ze sobą. Tak już jest.

- Patrz, jaki z ciebie mężczyzna! - Wiem.

Piękny.

- Było super, dziękuję. - To było naprawdę coś.

Chcę czystego powietrza dla dzieci?

Powstrzymać zmianę klimatu?

Pewnie, że tak.

Stawiamy tym problemom czoła już teraz.

Każdy na tym parkingu,

mimo że kochamy benzynę

i chcemy aut benzynowych, chcemy też czystszego powietrza.

Nie chcemy też tak drastycznej

zmiany klimatu, jaką mamy teraz, to przerażające.

Oni też chcą działać.

W sumie wszyscy

bierzemy udział w wojnie ropy.

Prawda? Jesteśmy uzależnieni, chcemy jej i ją kochamy.

Jest super i stanowi część nas.

Na tym parkingu są setki lat historii.

Nie chcemy jej porzucić.

Nie sprzedam auta na benzynę, a jestem eko.

Nazywam się Raquel Rolnik. Jestem urbanistką.

Profesor urbanistyki

na Wydziale Architektury i Urbanistyki

Uniwersytetu São Paulo w Brazylii.

Nienawidzę jeździć autem.

- Uwaga. - Ups. Nie zauważyłam.

Jestem okropnym kierowcą, serio.

Transport publiczny jest jednak dla mnie niedostępny

w codziennym dojeżdżaniu na uczelnię.

Czasem podczas jazdy, zwłaszcza w korku,

ludzie mają ochotę porzucić auto

na środku ulicy i po prostu iść.

Zostawić auto i zniknąć.

Znam to uczucie, bardzo wiele osób je zna.

Lecz to niemożliwe, jak porzucić auto na środku ulicy?

Co się wtedy stanie? To więc niemożliwe.

Chciałabym mieć znikające auto.

Jak przemysł samochodowy wyprodukuje coś takiego,

to może dobre rozwiązanie.

Coś, co znika i ponownie się pojawia.

W SÃO PAULO ŻYJE 20 MILIONÓW LUDZI

ZAREJESTROWANE JEST SIEDEM MILIONÓW AUT

Jazda na rowerze w São Paulo to duże wyzwanie.

Trzeba mieć silną wolę.

NIECH ŻYJE JULIE!

Julie była szczęśliwa i bardzo fajna.

Zginęła tu w 2011 roku.

Przejechał ją autobus na Avenida Paulista.

Była w drodze do pracy.

Była biolożką, pracowała nad komórkami macierzystymi.

Jeździła na rowerze spokojnie, nie była agresywna.

Autobus wtargnął na jej pas i wepchnął ją na ten pas.

Potem przejechał ją kolejny autobus.

Jak widzę rowery-widma, przeżywam szok.

Przypomina mi to, że na rowerze można zginąć.

To realna możliwość i czuję się z tym do bani.

Przypomina, że to São Paulo.

Kiedy Julie zginęła, pojechaliśmy tam, zrozumieć, co się stało.

Dlaczego rowerzyści są wypychani z pasa.

W jednym miejscu autobusy…

ARCHITEKT

zaczynają przyspieszać.

Mogą tam wyprzedzać, żeby dojechać do przystanku.

Kierowca tam nie widzi rowerzysty, to martwe pole.

To nie wina ani kierowcy autobusu, ani rowerzysty.

To wadliwy system, niebiorący pod uwagę ludzi.

Nie jest zaprojektowany z myślą o rowerzystach ani autobusach.

Sam system kreuje ten stres.

To Paulista.

- Tu? - Tu.

To Paulista obecnie.

Wymiary pasa

pozwalają na jazdę aut z prędkością 100 kilometrów na godzinę.

Chcemy zwęzić pasy dla aut,

co wymusi prędkość 40, 50 kilometrów na godzinę.

W ten sposób zyskamy dwa metry na pas rowerowy

i aleję obsadzoną drzewami.

Taki podział zapewni nie tylko dużą przepustowość ruchu,

ale też bezpieczeństwo rowerzystów.

Ten projekt jest naszą inicjatywą.

Nie ma kontraktu.

Realistycznie rzecz biorąc, jak w ciągu 20 lat nic się nie zrobi,

to nigdy się nic nie zrobi.

Wydział Ruchu Drogowego zmienia natężenie ruchu

by zapobiec korkom,

ale nie groźnym sytuacjom dla ludzi.

Przejmują się przepływem ruchu aut, nie ludźmi.

KAŻDEGO TYGODNIA W SÃO PAULO GINIE JEDEN ROWERZYSTA

Gdy przemysł samochodowy stał się głównym sektorem przemysłu

w rozwijającej się industrialnie Brazylii,

urbanistyka stała się całkowicie skupiona na ruchu aut.

Brazylia zdecydowała się zupełnie zrezygnować

z tramwajów i pociągów

i zastąpić je autami i autobusami.

LOS ANGELES KIEDYŚ MIAŁO NAJLEPSZY TRANSPORT PUBLICZNY ŚWIATA,

DZIŚ 70% TEGO OBSZARU ZAJMUJĄ DROGI ORAZ PARKINGI

Pamiętam ostatnią dużą autostradę budowaną w Kalifornii Południowej.

Za mojej pamięci zbudowano tylko autostradę numer 105

i ukończono ją w latach 90.

Pamiętam, że podczas jej budowy

byłem wraz z innymi rowerzystami

na spotkaniu, gdzie zapytałem,

czy przy okazji

lania tej ilości betonu nie mogą zrobić ścieżki.

Ludzie wybuchli gromkim śmiechem.

Myśleli, że żartujemy.

Chcę przeskoczyć ten płot.

Stoimy na pozostałościach starej autostrady rowerowej w Kalifornii.

Ci, którzy ją zbudowali,

chcieli zapewnić szybkie i efektywne przemieszczanie się do centrum.

Gdy pojawiły się auta, wszystko poszło w niwecz.

To Arroyo Seco Parkway,

pierwsza autostrada samochodowa, to ona jest wzorcem,