De første 200 linjer.
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)
(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)
เจ้าน่าจะดูดเลือดไปมากเพียงพอแล้วนะ
ไปได้แล้ว
ไปกันเถอะ
กลับบ้านกัน
ไอ้บ้านี่
ถ้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ แล้วพล่ามเรื่องแวมไพร์อีกละก็
แม่ไม่เอาไว้แน่ รู้ไว้เลย
ถ้าฉันจับมือข้างนี้
จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันคะ
แปลว่าคุณ...
มาเพื่อช่วยฉันเหรอคะ
หรือว่า
มาเพื่อจับฉันคะ
ก่อนอื่น...
สมมติว่ามาช่วยแล้วกัน
เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ
คิดจะหนีไปไหนวะ
ยัยคนไม่รู้บุญคุณ
หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ไม่บาดเจ็บใช่ไหม
คุณลุงคะ โอเคไหมไม่สำคัญ หมอนี่มันเป็นนักต้มตุ๋นค่ะ
หมอนี่เป็นสิบแปดมงกุฎ
รีบจับมันไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
ช่วยชีวิตผมด้วยครับ
ช่วยพาผมไปที่ปลอดภัยที
เร็วครับ รีบไปด่วนเลยครับ ขอร้องล่ะ
รีบไปเลยครับ
(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 3)
- พูดความจริงสิ - ผมพูดจริงนะครับ
ผมเอามีดเฉือนหน้ามันจังๆ
แต่แผลมันกลับหายวับไปในพริบตาเลยครับ
อ๋อ ใช้มีดด้วยเหรอ
มันมีพลังมหาศาลด้วยครับ
มันงอแท่งเหล็กได้อย่างกับหลอดเลย
โอ้โฮ แท่งเหล็กก็มา
ไอ้เวรนั่น
ผมว่ามันไม่ใช่คนหรอกครับ
ผมนี่เห็นกับตา
มันเหมือนไอ้นั่นเปี๊ยบเลย
ไอ้นั่นไง นั่นน่ะ เขาเรียกว่าไงแล้วนะ
แวมไพร์ครับ
ไอ้เวรนั่นมันเป็นแวมไพร์ครับ
เดี๋ยวปั๊ด
แวมไพร์เหรอ ฮะ
ผู้หญิงคนนี้ก็เห็นนะครับ
เธอก็พูดอะไรหน่อยสิ
เธอก็เห็นเหมือนกันนี่ ฉันก็พูดถูกแล้วไง
จริงไหมครับ
นี่ พูดความจริงมานะ
ไอ้เวรนักต้มตุ๋น
นี่ คนที่สูบเลือดสูบเนื้อ โกงค่าเช่าบ้านคนอื่น
อย่างแกนั่นแหละแวมไพร์ ไปว่าใครเป็นแวมไพร์มิทราบ
เอาเงินมัดจำฉันคืนมา
เอาเงินฉันคืนมา
- นี่ ใช้หมดแล้วเหรอวะ - เปล่านะ
เอาค่าเช่าฉันคืนมา
- ฉันไม่เคยเอาเงินเธอไปสักหน่อย - มันอยู่นั่นไง
- ทางนั้น - มันอยู่นั่นไง
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
อุตส่าห์ลงทุนช่วยชีวิตไว้
แต่ไปโดยไม่ขอบคุณสักคำเนี่ยนะ
คนอะไรไม่มีน้ำใจแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว
นี่เรามาข้องแวะ กับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงกัน
แล้วนี่มันเรื่องอะไรอีก
ที่แห่งนี้มันอะไรกัน
มีน้ำตกอยู่ในอาคารงั้นเหรอ
เข้ามาเลือกชมได้ตามสบายเลยนะครับ
ว้าว เสื้อได้เจอเจ้าของ แล้วนะครับเนี่ย
ผมนึกว่าหุ่นโชว์ชุดมาเองเลยครับ
ก็ได้ยินแบบนั้นอยู่บ่อยๆ
เอาไงดี อยากลองอีกสักสองสามชุดไหมครับ
เสื้อเข้ากับคุณมากเลยครับ
- คิดเงินทั้งหมดเลยไหมครับ - อือ ถ้าจะช่วย...
อุ๊ย ไม่มีเงินแฮะ
ต้องการจ่ายเต็มจำนวน หรือผ่อนชำระดีคะ
จ่ายเต็มจำนวนค่ะ
อ้อ
มีสิ่งนี้อยู่
ขอจ่ายด้วยสิ่งนี้
ต้องการผ่อนชำระหรือเปล่าครับ
จ่ายเต็ม
"รสชาติอาหารสไตล์เกาหลี"
แล้วอาหารอยู่ไหนล่ะ
นั่นหูฟังบลูทูธครับ
จ่ายเต็มจำนวน
จ่ายเต็มจำนวน
เหยื่อไม่ได้มีแค่คนสองคน
และเขาก็ขอให้ส่งเข้าคุกแทนการชดใช้
การจะเอาเงินคืนทันที คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ
โอ๊ะ กระเป๋าตังค์
มือถือก็แบตหมดอีก
อยากจะบ้าตายจริงๆ
ช่างเป็นสิ่งที่น่าทึ่งจริงๆ
แค่มีเจ้าสิ่งนี้
ก็ซื้อของได้มากมายเพียงนี้เลย
จะไปไหนต่อดีนะ
ไปทำอะไรถึงเพิ่งกลับมาป่านนี้
รีบไปเปิดประตูได้แล้ว
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
ของพวกนี้มันอะไรคะ
อ้อ
จริงสิ
- เขาว่าเต็มวงเงินแล้ว - เฮ้ย
คนที่ตื่นมาในรอบร้อยปี
ใช้ของพวกนี้เป็นด้วยเหรอคะ
ก็ต้องเรียนรู้สิ
แล้วนี่มันอะไร
อ้อ
สิ่งนี้ใช่ไหม เขาเรียกว่าหูฟังบลูทูธ
ถ้าเอาเสียบเข้าไปในหูแบบนี้
ก็จะได้ยินเสียงเพลง
พอดีว่าฉันเป็นคนรักเสียงเพลงมากน่ะ
ฉันยังไม่ได้เปิดใช้งานกับมือถือ
แต่คิดว่าในอนาคตคงต้องใช้ เลยซื้อมา
คิดว่าฉันถามเพราะไม่รู้จักหรือไงคะ
มาเอาบัตรคนอื่นไปซื้อได้ยังไง
ทำไมล่ะ ทำไม
คิดว่าฉันไม่ซื้อเพราะไม่รู้จักเหรอ
ฉันใช้ไอ้แบบนี้มาตั้งกี่ปี จนเจ๊งไปข้างหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ
บ้าเอ๊ย
ช่วยกัดฉันหน่อยได้ไหมคะ
- หือ - ถ้าถูกแวมไพร์กัด
ก็จะตายใช่ไหมคะ
เราใช้วิธีนั้น จัดการให้เรียบร้อยกันเถอะค่ะ
พูดจาหยาบคายแบบนี้ได้ยังไง
อุตส่าห์ลงแรงช่วยไว้ จะมาตายอะไรกัน
คิดว่าฉันจะอยากมีชีวิตอยู่เหรอคะ
แค่โดนเชิดเงินค่าเช่าบ้าน ก็อยากตายมากพออยู่แล้ว
นี่ยังมีแวมไพร์อาศัย อยู่ในบ้านที่ฉันได้รับเป็นมรดกอีก
แถมไอ้แวมไพร์นั่น ยังเอาบัตรฉันไปใช้...
แบบนี้มันต้องตายเท่านั้นแหละ
ว่าไหมล่ะคะ
ตายๆ ไปซะยังดีกว่า
กับอีเงินแค่นั้น จะตายไปทำไมกัน
"เงินแค่นั้น" เหรอ
เมื่อกี้คุณพูดว่า "เงินแค่นั้น" เหรอคะ
รู้ไหมว่าฉันต้องใช้ชีวิตมายังไง เพราะไอ้เงินแค่นั้น
ฉันต้องกินอาหารหมดอายุ จากร้านสะดวกซื้อเพื่อประหยัดค่าข้าว
ฉันอยู่โดยโดนก่นด่าแช่งสาป ว่าเป็นนังคนเลือดเย็นมาทั้งชีวิต
เพราะงั้นอย่าได้บังอาจพูดว่า "เงินแค่นั้น" อีกเชียวนะคะ
เพราะเงินคือทุกอย่างสำหรับฉัน
แล้วจะตั้งหน้าตั้งตา เก็บเงินแบบนั้นไปเพื่ออะไร
ฉันไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อน
และไม่คิดจะแต่งงานด้วยค่ะ
ฉันจะอยู่คนเดียวไปชั่วชีวิต ก็เลยต้องรับผิดชอบตัวเอง
ฉันไม่ชอบขอความช่วยเหลือ และไม่อยากเป็นภาระใคร
เพราะงั้นวิธีที่ฉันจะปกป้องตัวเองได้ คือต้องใช้เงินเท่านั้นค่ะ
แล้วพอลงโลงไป เธอก็จะเสียใจที่ใช้ชีวิตแบบนั้น
ฉันอยู่มานานเลยรู้ดี
เวลาร้อยปีก็แค่ชั่วพริบตา
ราวกับปิดฝาโลงแล้วเปิดทันที
เพราะงั้นเธอเอง ก็ใช้ชีวิตทำสิ่งที่อยากทำเถอะ
ใช้ชีวิตที่ทำให้ใจเต้นรัว
อย่าใช้ชีวิตอยู่เพื่อเงิน
เอาบัตรคนอื่นไปถลุง แล้วยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอคะ
เป็นแวมไพร์จะทำอะไรก็ได้เหรอ
เป็นแวมไพร์แล้วยิ่งใหญ่นักหรือไง
รู้งี้ตอนอยู่สถานีตำรวจ ฉันน่าจะบอกทุกอย่างไปให้หมด
กับอีเงินแค่นั้น ฉันคืนให้ก็จบ
เธอคิดว่าฉันไปอยู่ในโลงชั้นใต้ดิน
โดยไม่มีมาตรการรับมือหรือไง
ฉันเตรียมทุกอย่างไว้เพื่อรับมือ ช่วงเวลาแบบนี้แล้ว
กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เลยเตรียมไว้ทุกอย่าง
เห็นเราเป็นคนยังไงกัน
เกือบจะเผาจนไหม้ไปหมดแล้วไหมล่ะ
- อุ้ย - ตายแล้ว
ของพวกนี้มันอะไรกันครับ
นายท่านรวบรวมเอาไว้ครับ
ฉันเตรียมไว้ใช้ตอนกลายเป็นมนุษย์
แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป แต่ทองจะไม่เปลี่ยนแปลงไงล่ะ
ทำไมมีเยอะขนาดนี้ล่ะ
นอนทับของพวกนี้ไป คงได้ผื่นขึ้นกันพอดี
วางลงเถอะครับ เดี๋ยวผื่นจะขึ้นตัวเอา
เป็นการมองการณ์ไกลที่เฉียบมาก
เอาล่ะ
ขอแค่มีสิ่งนี้
เราก็สามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องกังวล...
โบ๋เบ๋
ของมากมายหายไปไหนหมด
คือว่า...
ก็คือ...
ฉันเคยเก็บทองคำเอาไว้ใต้พื้น
เพื่อรับมือการตื่นมาในรอบ 100 ปี
แต่ว่าทองพวกนั้น...
หายไปไร้ร่องรอยเฉยเลย
ฉันมันโง่เองที่หลงไปคาดหวัง
ไม่นะ ฉันมั่นใจว่าเก็บไว้...
ช่างมัน
ใส่นี่ค่ะ
ให้ใส่เสื้อโค้ตทำไม
จะให้ใส่นี่แล้วออกไปเหรอ
อะไรคืนเงินได้ก็คืน อันไหนขายได้ก็ขาย
คุณถึงจะหาเงินมาชดใช้ได้ไงคะ
"ขาย" อะไรกัน
เธอจะขายไอ้นี่เหรอ
จะมีใครใส่เสื้อตัวนี้ ได้ดูดีเท่าฉันงั้นเหรอ
อ้อ
(โค้ตแปดแสนวอน ไม่มีการต่อราคา)
No comments yet. Be the first to leave one.