Bikes vs Cars

ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ

Την περασμένη εβδομάδα, διαδηλωτές πήγαν να διασχίσουν τη γέφυρα.

Τους σταμάτησαν και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν…

Και την επόμενη ημέρα…

Ήταν ένας αστυνομικός ανά ακτιβιστή, σωστά;

Ο Ραφαέλ έκανε ένα βίντεο. Είναι στο μπλογκ "Bike È Legal".

Γουίλιαμ, επικοινωνήσατε με τον υπουργό μεταφορών

για τον ποδηλατοδρόμο στην Παουλίστα;

Έστειλα email και δεν πήρα απάντηση, ως συνήθως.

Το 2008 μετακόμισα εδώ για να σπουδάσω.

Σχεδίαζα να φέρω το αυτοκίνητό μου.

Υπήρχε πολλή κίνηση και φοβόμουν να οδηγήσω.

Έπαιρνα το λεωφορείο τους πρώτους έξι μήνες. Ήταν πολύ ακριβό.

Μια μέρα πήγα με το ποδήλατο στο πανεπιστήμιο.

Δεν ήξερα κανέναν.

Πήγα μόνη μου.

Ήταν πολύ τρομακτικό.

Αλλά έφτασα στο σχολείο γεμάτη ενέργεια,

με καθαρό μυαλό, πιο χαρούμενη,

γεμάτη ζωντάνια και γεμάτη με αδρεναλίνη.

Αυτό με οδήγησε να το κάνω ξανά και ξανά.

Και ξαφνικά έγινα ποδηλάτισσα στο Σάο Πάολο.

Σήμερα έχω πολλούς φίλους, μια αληθινή οικογένεια εδώ.

Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην πόλη μας.

Τι επηρεάζει την απόφαση του δημάρχου

να φτιάξει ποδηλατοδρόμους ή γέφυρες για αυτοκίνητα;

Γιατί η δημόσια συγκοινωνία είναι ακριβή και τόσο χάλια;

Ποιος κάνει την επιλογή; Ποιο είναι το κριτήριο;

Ποιος το χρηματοδοτεί; Ποια είναι τα κίνητρά του;

Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα κάθε πόλης.

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Λατρεύω τα ποδήλατα, μισώ να οδηγώ,

άρα δεν θα έπρεπε να ζω εδώ.

Θέλω να κάνω ποδήλατο ή να περπατάω όσο πιο πολύ μπορώ

κι έφτιαξα έτσι τη ζωή μου για να χρησιμοποιώ το ποδήλατό μου συχνά.

Θέλεις να πας κάτω, είσαι έτοιμος;

Πάλι ανάποδα τα παπούτσια; Ναι.

- Είσαι έτοιμος; - Δεν πήρες σνακ;

- Μπαμπά, τι κάνεις; - Δεν έχω πάρει σνακ, όχι.

- Έλα. - Όχι, φοβάμαι.

- Είναι δύσκολο να κατεβώ τα σκαλιά. - Αφού φοράς τα παπούτσια ανάποδα.

Μείνε εδώ μέχρι να ανοίξω το γκαράζ.

Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το γκαράζ!

Φύγαμε!

Στα τέλη του 19ου αιώνα, αρχές του 20ού,

το 20% των ανθρώπων εδώ μετακινούνταν με ποδήλατο.

Δεν οδηγούσαν δύο ώρες για να πάνε στη δουλειά.

Δούλευαν στις κοινότητές τους.

Ήταν ένα διαφορετικό Λος Άντζελες τότε.

Τη δεκαετία του 1900, οι άνθρωποι έκαναν ποδήλατο.

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ, 1900

Αν μπορείς να φανταστείς 20% λιγότερα αυτοκίνητα στον δρόμο,

είναι μια ιδέα που σε κάνει χαρούμενο.

Όταν εξερευνάς το Λος Άντζελες,

δεν θες να διασχίζεις ξένες αυλές.

Είναι επικίνδυνο. Μπορεί να σε πυροβολήσουν.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ

Κάποτε ένας ποδηλατόδρομος περνούσε από εδώ.

Το γνωρίζατε;

Το κομμάτι που έχει απομείνει ανήκει στην πόλη.

- Τέλειο. - Μίκα, έλα εδώ.

- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.

Πριν από επτά ή οκτώ χρόνια

είδα μια εμβληματική φωτογραφία με ποδηλάτες που κατέβαιναν

από την Πασαντίνα σε μια ξύλινη πλατφόρμα.

Ήταν δύσκολο να το πιστέψω.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν "Πού ήταν αυτό; Είναι ακόμα εκεί;

Γιατί χάθηκε; Ποιος το χάλασε;"

Συχνά κοιτώ ανάμεσα στα σπίτια,

γιατί ο ποδηλατόδρομος θα ήταν πίσω από όλα αυτά τα σπίτια εδώ.

Όταν βλέπεις τη φωτογραφία,

αναρωτιέσαι πώς θα ήταν

αν κάθε δρόμος εδώ ήταν ποδηλατόδρομος

κι όχι αυτοκινητόδρομος.

ΙΡΒΑΪΝ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Καλώς ήρθατε στο Cars and Coffee Irvine.

Αν είσαι λάτρης των αυτοκινήτων, αυτό το μέρος είναι σαν Μέκκα.

Αυτό που βλέπεις είναι εκατό χρόνια

ιστορίας του αυτοκινήτου σε αυτό το πάρκινγκ.

ΠΡΩΗΝ ΕΠ/ΛΗΣ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ PORSCHE

Αν δεν το καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις τα αμάξια.

ΚΟΙΤΑΞΤΕ, ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ

Όσοι οδηγούν αυτά τα αμάξια

ονειρεύονται ότι οδηγούν σε αγώνες.

Ξέρουν πως δεν είναι, αλλά έτσι νιώθουν μέσα σε αυτά.

Αισθάνονται πως θα μπορούσαν,

ότι οδηγούν το ίδιο αμάξι που κάποιος οδήγησε στο Λε Μαν

ή οδήγησε μια Κυριακή σε πίστα αγώνων.

"Οδηγώ σαν αυτόν. Θέλω να είμαι αυτός".

Και νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Πραγματικά.

- Εδώ δες έναν άντρακλα! - Το ξέρω!

Πανέμορφο.

- Ήταν υπέροχο, ευχαριστώ. - Ναι, ήταν πολύ ενδιαφέρον.

Θέλω καθαρό αέρα για τα παιδιά μου;

Δεν θέλω κλιματική αλλαγή;

Ναι, έχεις δίκιο.

Και νομίζω ότι αυτό βιώνουμε τώρα.

Όλοι σε αυτό το πάρκινγκ

λατρεύουμε τη βενζίνη

και θέλουμε βενζινοκίνητα αμάξια, μα θέλουμε πιο καθαρό αέρα

και δεν θέλουμε το κλίμα να αλλάζει

τόσο δραματικά, κι αυτό μας τρομάζει.

Θέλουν να κάνουν κάτι.

Εν τέλει θα ανακαλύψεις

ότι πολεμάμε για το πετρέλαιο.

Είμαστε εθισμένοι σε αυτό. Το θέλουμε και το λατρεύουμε.

Και είναι διασκεδαστικό και είναι μέρος του εαυτού μας.

Εκατό χρόνια ιστορίας βρίσκονται στο πάρκινγκ.

Δεν θες να το αφήσεις. Δεν θέλω.

Δεν πουλάω το αμάξι μου, κι ας είμαι οικολόγος.

Με λένε Ρακέλ Ρόλνικ. Είμαι πολεοδόμος,

καθηγήτρια πολεοδομίας

στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας

του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο στη Βραζιλία.

Και μισώ να οδηγώ.

- Πρόσεξε! - Δεν το είδα καν.

Είμαι φρικτή οδηγός.

Αλλά δεν υπάρχει η επιλογή της δημόσιας συγκοινωνίας

για να έρχομαι κάθε μέρα στο πανεπιστήμιο.

Μερικές φορές όταν οδηγείς, ιδίως στο μποτιλιάρισμα,

λες "Εντάξει, θα αφήσω το αυτοκίνητο εδώ και τώρα

στη μέση του δρόμου και θα περπατήσω.

Θα φύγω και θέλω να εξαφανιστεί το αυτοκίνητο".

Και ξέρω ότι πολλοί νιώθουν έτσι.

Μα είναι αδύνατον. Πώς να αφήσεις το αμάξι σου έτσι;

Τι θα συμβεί; Είναι αδύνατον, έτσι θα…

Εύχομαι να είχα ένα αμάξι που θα εξαφανιζόταν σε μια νύχτα.

Αν η βιομηχανία του αυτοκινήτου φτιάξει κάτι τέτοιο,

ίσως θα ήταν μια καλή λύση.

Κάτι που εξαφανίζεται και μετά επανεμφανίζεται.

ΕΙΚΟΣΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΟΥΝ ΣΤΟ ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ

ΕΠΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΜΕΝΑ

Η ποδηλασία στο Σάο Πάολο είναι τεράστια πρόκληση.

Απαιτεί ισχυρή θέληση.

Η ΖΟΥΛΙ ΖΕΙ!

Η Ζούλι ήταν ένα χαρούμενο κορίτσι.

Σκοτώθηκε εδώ το 2011.

Τη χτύπησε ένα λεωφορείο στη λεωφόρο Παουλίστα.

Πήγαινε στη δουλειά της.

Ήταν βιολόγος που δούλευε με βλαστοκύτταρα.

Έκανε ποδήλατο ήρεμα, δεν ήταν επιθετική με το ποδήλατό της.

Το λεωφορείο δεν ήταν στη λωρίδα του. Τη στρίμωξε στη λωρίδα.

Μετά ένα άλλο λεωφορείο τη χτύπησε.

Όταν βλέπω τα ποδήλατα-φαντάσματα, παθαίνω σοκ.

Μου θυμίζουν ότι μπορεί να πεθαίνεις κάνοντας ποδήλατο.

Είναι μια πιθανότητα κι αυτό είναι άσχημο.

Μου θυμίζει ότι είμαι εδώ.

Όταν πέθανε η Ζούλι, πήγαμε εκεί για να καταλάβουμε τι συνέβη.

Γιατί στριμώχνονται οι ποδηλάτες.

Υπάρχει ένα σημείο όπου τα λεωφορεία…

ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ

αρχίζουν να επιταχύνουν

και μπορούν να προσπεράσουν για να φτάσουν στη στάση λεωφορείου.

Ο οδηγός λεωφορείου δεν μπορεί να δει τον ποδηλάτη. Είναι τυφλό σημείο.

Δεν φταίει ούτε ο οδηγός ούτε ο ποδηλάτης.

Είναι ένα ελαττωματικό σύστημα που δεν υπολογίζει τους ανθρώπους.

Δεν είναι σχεδιασμένο για ποδηλάτες ή οδηγούς λεωφορείου.

Το σύστημα δημιουργεί την πίεση.

Αυτή είναι η Παουλίστα.

- Εδώ; - Εδώ.

Αυτή είναι η Παουλίστα σήμερα.

Οι διαστάσεις της λωρίδας

επιτρέπουν στα αυτοκίνητα να πηγαίνουν με 100 χλμ. την ώρα.

Σκεφτόμαστε να μειώσουμε το πλάτος για τις λωρίδες αυτοκινήτων

με όριο ταχύτητας 40 με 50 χλμ. την ώρα.

Έτσι θα κερδίζαμε δύο μέτρα για ποδηλατόδρομο

και μια λεωφόρο με δέντρα.

Όχι μόνο θα υπήρχε διαχωρισμός που θα απέτρεπε μεγάλο όγκο κυκλοφορίας,

μα θα διατηρούσε και τον ποδηλάτη ασφαλή.

Αυτό το πρότζεκτ είναι δική μας πρωτοβουλία.

Δεν υπάρχει σύμβαση.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Αν δεν γίνει τίποτα στα επόμενα 20 χρόνια,

ποτέ δεν θα γίνει.

Η τροχαία ρυθμίζει τη ροή των αυτοκινήτων.

Για να αποτρέπει το μποτιλιάρισμα και όχι για να αποτρέπει

ριψοκίνδυνες καταστάσεις για τους ανθρώπους.

Ανησυχούν για τη ροή αυτοκινήτων. Όχι για τους ανθρώπους.

ΕΝΑΣ ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Όταν η αυτοκινητοβιομηχανία έγινε ο κύριος βιομηχανικός τομέας

για τη βραζιλιάνικη βιομηχανική ανάπτυξη,

η πολεοδομία επικεντρώθηκε εντελώς στα αυτοκίνητα.

Η Βραζιλία αποφάσισε να αφήσει εντελώς

τα τρένα και τα τραμ

και να τα αντικαταστήσει με αυτοκίνητα και λεωφορεία.

ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 70% ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΚΙΝΓΚ

Θυμάμαι τον τελευταίο αυτοκινητόδρομο που φτιάχτηκε εδώ.

Ο μόνος αυτοκινητόδρομος που θυμάμαι είναι ο 105.

Αυτός ο δρόμος τελείωσε τη δεκαετία του 1990.

Και θυμάμαι, ενώ κατασκευαζόταν,

πηγαίνοντας σε συνάντηση με ποδηλάτες,

στεκόμασταν και λέγαμε

"Τόσο τσιμέντο ρίχνετε.

Δεν κάνετε έναν ποδηλατόδρομο στο πλάι;"

Και κυριολεκτικά οι άνθρωποι γελούσαν υστερικά.

Νόμιζαν ότι αστειευόμασταν.

Θέλω να πηδήξω αυτόν τον φράχτη.

Στεκόμαστε στα απομεινάρια του παλιού ποδηλατοδρόμου της Καλιφόρνια.

Αυτοί που τον έφτιαξαν

ήθελαν να οδηγούν τους ανθρώπους στο κέντρο αποτελεσματικά και εύκολα.