The City of Silences (La Ville des silences)

Het regent in Frankrijk, 1980.

De klokken luiden de doodsklok over de hele provincie.

Zondagochtend: mis, koekjes, ceremonieel.

Goedendag, meneer de President. - Goedendag, beste vriend.

Hallo, Farijacque. Alles goed? - Ja.

Creuzeville, zo'n lieve kleine provinciestad,

zoals er veel zijn in ons zachte Frankrijk: Saint-Étienne Manufrance,

Sochaux Peugeot, Creusot Schneider, Clermont-Ferrand Michelin,

Roubaix-Tourcoing Provost, Creuzeville Mahu,

een charmant provinciestadje met een unieke lokale industrie.

Als de industrie draait, draait alles.

En men verdeelt graag de kruimels van het feestmaal aan de inwoners.

Maar als de crisis komt...

Het regent in Creuzeville Mahu.

DE STAD VAN HET ZWIJGEN Nederlandse ondertitels door BuStEl

Voorlopig zwijgen we.

We zwijgen stil achter paarse luiken,

een eeuwenoud teken van onderdanigheid.

Voorlopig.

Hallo. Sorry dat ik zo vroeg uw nacht onderbreek, maar ik wil een kamer.

Wat? Meteen?

Ik wil u niet storen, geef me alleen het nummer van een vrije kamer.

Vijf. - Vijf... Die staat niet op het bord.

Dan zes. - Zes... Hier is zes.

Ik red me wel, hoor.

De groep besloot de huurvoorstellen te accepteren

het gebied ten zuiden van onze stad, het 'Ponton van het betoverde meer'.

Heren, dank u. De vergadering is gesloten.

Altijd te laat, mijn beste.

Hallo. - Goedenavond.

Goedenavond, Lestin.

Meneer de President, ik bied mijn excuses aan voor mijn vertraging.

U weet hoe dat gaat...

Vrouwen zijn lastig, vooral als het niet de uwe is.

Tot ziens, meneer de President.

Wat doet u? U weet dat ik bijgelovig ben.

Excuseer.

Meneer Paul Briand, wij hebben u laten komen om, ten eerste, ons te beschermen.

We hebben allemaal dreigbrieven ontvangen zoals deze.

En ten tweede, om de moordenaar te vinden.

Uw prijs is de onze.

En de politie? Die is goedkoper dan een privédetective.

Dit is de stoel van de president, meneer. - U wilt hem vast.

Ik? Nee, absoluut niet. - U bent vrij.

We betalen uw efficiëntie. U moet ons alles doorgeven.

Ons op de hoogte houden minuut voor minuut van uw ontdekkingen.

Niets mag aan het toeval worden overgelaten.

Ook wat u stoort?

Dat intrigeert u, hè?

De paarse luiken.

Niets bijzonders. Simpel.

Een bevlieging van vader Mahu.

Elke keer dat hij een huis kocht of liet bouwen,

liet hij de luiken paars schilderen.

Dat was zijn handelsmerk.

Zijn kleur, zijn stempel, zijn jas.

Zijn moderne appartement had geen luiken meer.

Hij is overleden, de oude man.

Hallo.

Mooi stadje, mooi platteland, mooi bos, mooie streek, mooi meisje.

Mooi looppatroon.

U bent de detective ingehuurd door de partners.

Hoe weet u dat? - Ik ben journalist.

En ik, detective, wist niet dat u journalist was.

Ik dacht dat u alleen de dochter was van vice-president Nathan Farijacque.

Ik weet het, papa’s meisje, connecties, enz.

Oké, u heeft gewonnen.

Toch hou ik van mijn werk en doe ik het eerlijk.

Inderdaad, mooie natuur.

Weet u dat vrouwen, net als de natuur, alleen mooi blijven als men van ze houdt?

Dank u.

Ik wil een fiets huren. - Is dat alles wat u wilt?

Twee wielen? Drie? Vier?

Geef me twee wielen, ik kom later terug voor extra wielen.

Waarvoor dient het? Vissen, jagen?

Zoiets.

Ik raad gegrilde andouillette met een wit wijntje aan.

U bent erg vriendelijk, meneer, maar ik ben... vegetariër.

Woont u hier, meneer? - Ja, ik ben hier geboren, hier sterf ik.

Het ziekenhuis ligt vlakbij het kerkhof. Mijn leven is 300 meter lang.

Ik ben werkloos, technisch werkloos.

En waar was u? - Bij de fabriek Mahu, dat is alles.

Dat is alles? - Ja, dat is alles.

Mahu en co, de partners, echte octopussen.

Nooit de stad verlaten? - Waarheen dan?

Is dit een grapje? Wie in de provincie geboren is en werk heeft, blijft.

En werk is er? - Er was werk.

Niet meer? - Nog steeds.

Ze zoeken een CEO daarboven.

Hier was het nooit goed wonen.

Het is een illusie, de lucht, het platteland, de bossen.

Men denkt vrij te zijn, maar waar je ook gaat, Mahu is daar.

Je betaalt je huur aan Mahu, de beroemde paarse luiken.

Werk? Vraag het aan Mahu. Gemeentehuis? Eén man van Mahu.

Platteland? Eigenaar: Mahu.

Waar je ook gaat: Mahu. Niets te doen, overal, altijd.

De lokale krant? Mahu en co.

Wie profiteert van de moord?

Ik ben moe. U niet?

Meneer, avondkleding verplicht, graag.

Dat is geen probleem...

Hier, lieverd.

Niets gaat meer.

Voorzichtig, meneer Briand.

Ik zou voorzichtig zijn met de grote schotels overal.

Niet op stappen.

Rood zeven, tweede keer.

Weet u dat onze vriend Julien Robert weer een anonieme brief kreeg?

Van wie? - Hoe zou ik dat moeten weten?

Anoniem, zeg ik u.

Zegt u eens, in uw lokale krant,

de moord op Mahu, wordt niet verzwegen, maar er wordt ook niet op aangedrongen.

U hebt me echt laten schrikken, weet u?

Doe me een plezier, hou op met snuffelen in dat stof.

U ziet er bleek en grauw uit.

U heeft frisse lucht nodig, mijnheer. Kom mee.

Potverdorie, wat een huis!

En voelt u zich niet wat verloren in dat grote gevaarte?

We hebben allemaal een klein geheim plekje.

Kom mee, ik breng u erheen.

Is dit een familiehuis? - Ja.

Mijn ouders woonden liever in een moderner huis.

Ik houd van oude stenen.

Zeg tegen de betrokken persoon dat de bedden netjes zijn opgemaakt.

En hier?

Ik geef het een klein likje schuurwerk.

Vindt u de inrichting niet wat sober en eentonig?

Dus, juffrouw Farijacque, u had beloofd mij alles te vertellen.

Doe niet alsof u geïnteresseerd bent in dit verhaal.

Ik heb u dagenlang zien dralen met dit onderzoek,

dus vanavond is het niet… - Nee, u vergist zich, juffrouw.

Mijn naam is Julie.

Maar u vergist zich, Julie.

Deze zaak ligt me zeer na aan het hart en ik voel...

Als u doorgaat...

...voel ik dat er interessante ontdekkingen komen.

Lekker geslapen?

Er zijn momenten dat het leven warm is,

dat je je voelt...

alsof je gevuld bent met zon,

dat het leven mooi is.

Verdomme!

U hebt onrustige nachten, zeg.

Het is feest in het dorp. Twee begrafenissen in zo'n korte tijd.

Kappers, kleermakers en couturiers hebben vast winst gemaakt.

U kent nu waarschijnlijk iedereen.

Een provinciestadje is zo klein. En de roddels gaan razendsnel.

De vicevoorzitter, Julies vader,

zijn vrouw, de zoon, twee partners,

de hoofdredacteur en de juridisch adviseur,

een van de oprichters van de groep,

de familie Lestin: vader, moeder en het dochtertje.

En achteraan, de peetvader.

Het meisje is roodharig, en de peetvader ook.

Curieus, nietwaar?

De commissaris,

Joe Ferzo, casinomanager, u kent hem wel.

En een onderhouden dame.

Ik hield van haar, Julie.

Ze zal hier rusten, naast mijn vrouw.

Op een dag zal ik haar vergezellen. Mijn plek is gereed.

Ik betuig u mijn oprechte deelneming. - Dank. Dank u, mijn vriend.

Is er nieuws over de rest?

In dat geval, sta mij toe te vertrekken. U begrijpt de omstandigheden.

Ik wens echter iets meer vaart in uw onderzoek.

Ga niet mee want ik ken de weg.

U bent hier erg geïsoleerd, mijnheer.

Een bewuste keuze.

Mijn onderzoek vordert.

Het probleem is dat mijn beste medewerkster overleden is achter het stuur.

Ze wist te veel over vastgoedhandelaren.

De commissaris zegt dat de anonieme brieven

slechts bedoeld zijn om ons bang te maken.

Blijkbaar gelukt.

Hier is de post.

Briand, u zit daar.

Ik weet het, ik ben u geld schuldig.

Vanavond spelen we voor alles of niets?

Thomas, u zou wat hoffelijker kunnen zijn.

Uw zus...

Ik draag nog zwart, na een nachtje doorhalen.

Zoals altijd.

U weet, Faranger, we konden niet afspreken met mijn zus.

Ze was nogal links en ecologisch ingesteld.

De hypocrisie van gevoelens is iets voor uw generatie, Faranger.

Dames en heren...

Ik moet het verdragen.

De zoon van zijn vader, begrijpt u?

Ik pas.

Zonder troef.

Prima.

Drie zonder troef.

Prima. - Prima.

Kom snel in mijn armen.

Kom, allebei.

We sluiten de paarse luiken en klaar.

Eindelijk onszelf zijn, zonder ceremonie, zonder etiquette.

We kunnen ons laten gaan, schreeuwen, huilen, jammeren, spijt hebben.

We gaan slapen, we rusten,

misschien dromen we, niet altijd, dat we rijk worden,