Poison (La Poison) (La poison)

HET VERGIF

Ondertitels door: Pierre Janssen voor frenchmoviesubs.

Het was mij een eer dat u mij om deze opdracht vroeg, zie hier.

Michel Simon, deze film die ik ga maken.

Was voor mij een van de grootste vreugden in het theater,

want dit was theater.

Ik heb u nooit als vertolker gezien.

Wel, U bent uitzonderlijk.

Of beter gezegd, uniek.

Tussen het moment dat u stopt uzelf te zijn

en het moment dat u uw rol speelt,

is de overgang nergens waarneembaar.

Zelfs als u stopt met acteren, wordt u weer uzelf...

Dus is er geen reden mij te onderbreken.

Ik plaats u bij de allergrootsten.

Frédérick Lemaître, Sarah Bernhardt, mijn vader.

Zacconi, Chaliapine.

Net als zij, bent u uniek. Opzettelijk zelfstandig.

Net als zij, beschikt u over dit uitzonderlijke vermogen

dat men niet kan leren en dat niet verdwijnt:

het gevoel voor theater.

Het vermogen om met anderen te delen

de gevoelens die u zelf niet ervaart.

U hoeft geen troepen om u heen te verzamelen.

Nee. Nee, en u geeft geen lessen.

Wat u bezit is bewonderenswaardig in uzelf,

dat kunt u niet leren.

En dat kunt u ook niet aan anderen overbrengen.

En het leven is een feest.

Ook u, Louiguy, beschikt over een miraculeuze gave.

Uw composities gaan het oor in, maar blijven erin hangen.

De vreugde is intens, Lucienne Delyle,

u als vertolker te mogen hebben.

Merci. Oh, ja. Merci.

Kijk, het zijn de rozen die in knop staan...

en hun schoonheid zullen ontvouwen.

Jean Debucourt en Jacques Varennes...

Jullie spelen zo goed, Jacques Varennes,

dat je zou denken dat je bij de Franse komedie zat.

En u, Debucourt, men zou denken dat u er niet bent.

Jeanne Fusier-Gir... - Sacha?

Ondanks mijn inspanning kan ik me geen film voorstellen

waarvan ik de auteur ben en waarin jij niet speelt.

Zo is het.

Ik stel je zoon voor, François Gir, mijn assistent.

Aangenaam, meneer. - Ad vitam aeternam.

Wat u betreft, mevrouw Reuver,

u heeft Crainquebille gecreëerd samen met mijn vader.

Ja, meester. - Daarom heb ik ook u

de vrouwelijke hoofdrol gegeven.

En u heeft die rol ook uitstekend gespeeld.

Daar is mijn Pauline, in de gevangenis.

Pauline Carton.

Wij kennen elkaar al 20 jaar, en ik vraag me nog steeds af

wat ik het meest bewonder: uw talent of uw intelligentie.

Het decor werd op mijn aanwijzing uitgevoerd,

en het klopt precies.

Tot ziens. - Tot ziens, meneer.

Duvaleix...

Henri Laverne, Bever, Jacques de Féraudy, Léon Walther.

Laat mij u eerlijk bekennen, dat als u minder talent heeft,

ik toch uw vriend zal blijven.

Jacques Derives, Max-Harry, Louis de Funès.

Honderdmaal bravo.

Honderdmaal bedankt.

Luce Fabiole,

Yvonne Hébert, juffrouw Ardant, juffrouw Quentin,

Poirier, Mercier, Dalibert, Dejean,

Nastorg, Amato, Eymond en Belly,

doen jullie weer mee in mijn volgende film?

Ja.

Mevrouw Maria Fromet,

oplettend en aanwezig en die zo goed speelt, bedankt.

Hallo? Suzanne Dantès, Jacques Morel en u, meneer Toscane,

omdat we u alleen horen in de film,

zullen we u niet in de eindcredits zien.

Maar u krijgt uw rechtmatige plaats.

Dank u wel.

Een chef-productieontwerper, zoals u, Robert Dumesnil,

verdient een onderscheiding.

Het monteren van een film is een delicaat werk.

Raymond Lamy, u bent hierin een genie.

U, Jean Bachelet, mijn eerste operator,

u komt straks nog aan bod, vanwege het uitvinden van reliëffotografie.

Mevrouw Odette Lemarchand, ik noem u de script-lady.

Fernand Janisse, eerste geluidsman,

u registreert alles, registreer dan ook mijn dank.

Irène Leriche, algemeen regisseur.

Robert Christidès, assembleerder.

René Ribaud, Gustave Raulet, cameramannen.

En tenslotte, Robert Sussfeld, productiedirecteur.

Ik dank u met beide handen.

Zonder u allen, zou ik niets kunnen verwezenlijken,

anonieme deelnemers altijd vrolijk en altijd behulpzaam,

laat ons samen drinken op allen die u dierbaar zijn.

Mevrouw Michaud, u bent de enige die ik mijn receptenboek laat inkijken.

Daar doe ik niemand kwaad mee, en het interesseert me.

Nou, dat begrijp ik. En ik vraag me af waarom.

Het is een idee dat bij me opkwam.

Ik ken mijn medeburgers wel,

en ik heb daar een mening over.

Om bewijs te hebben van wat ik dacht.

En heeft u dat bewijs?

Zeker weten!

Men moet rekening houden met roddels en verhalen die komen

en gaan. - Daar zijn we het over eens.

Hoewel het de oprechte, onbetwistbare waarheid is.

Met medicijnen, speurt u naar de kwaal.

Het zegt veel, woorden zijn remedies.

Neem bijvoorbeeld, mevrouw Clément, van het Sint-Jacobsplein,

aspirine... aspirine... aspirine... aspirine.

Migraine-leidster!

Haar gefronst gezicht verraad het al.

De postbode, hè?

Open wond. Hierna zult u verbaasd zijn,

dat de ochtendpost's avonds wordt bezorgd.

Ik zeg geen woord verkeerd over antropometrie,

maar dat is iets anders, instructief en overtuigend

zoals een vooruitstekende kin of een terugliggend voorhoofd.

Kwikzilver-cyaankali... Alles is gezegd.

Het is niet zijn fout.

Nee, maar vader van vier kinderen, dat is wél zijn fout.

Paul Braconnier: fenobarbital...

Hij slaapt niet meer.

Niet verwonderlijk met zo'n vrouw als hij heeft.

Kruidenthee van boldo voor pastoor Méthivier.

Hij heeft een leverkwaal.

Leverkwaal van een pater, dat ziet er niet goed uit.

Kalomel... Kalomel... Kalomel. - Hij moet het hebben.

Geef me je potlood eens, ik moet wat optellen.

Goedendag, meneer pastoor.

Kijk!

Goedendag, mijn beste vriend. Hoe gaat het?

Niet zo best.

Ik kan mijn vrouw niet meer verdragen.

Ah... Neem je het haar kwalijk?

Om daar te wonen. - Je moet het niet oprakelen.

Slecht geantwoord, Meneer pastoor.

Herinnert u zich nog de dag dat wij trouwden?

Zeg me niet dat dat hetzelfde is.

Ze is nu dertig jaar ouder. - Het is geen kwestie van leeftijd.

Men kan 52 jaar zijn en er niet als een ton uitzien.

Bent u zelf niet veranderd? Wees eerlijk.

Ik ben ook dertig jaar ouder, zeker.

Maar ik drink geen drie liter wijn per dag,

ik schreeuw niet, ik breek geen servies.

En om alles te zeggen,

zelfs op 53-jarige leeftijd waste ik mijn voeten.

Wat bedoel je?

Ik zet ze in water en smeer ze in met zeep.

Ah! Het ligt dus niet aan het converseren?

Nee.

Wast zij ze niet even vaak?

Ja. Om de twee maanden.

Ze ziet me ze elke week wassen, zoals iedereen.

Is ze dat niet, daar?

Moet je nou eens zien, een echte dikke trut.

Gaat ze wel eens biechten? - Nee, nooit.

Dat is jammer. U zou het haar in een paar woorden kunnen zeggen.

Een priester raadt zijn gelovigen niet aan hun voeten te wassen.

Ja... U zou haar kunnen laten begrijpen...

Wat?

Och, u heeft gelijk.

Het laten begrijpen aan een vrouw zoals zij is teveel...

Heeft u fantasie? - Misschien ja, een beetje.

Wel luister, u ligt in bed, en dan stapt die daar in uw bed...

Excuseer, ik heb minder fantasie dan u denkt.

Natuurlijk, maar uiteindelijk... Als mannen onder elkaar, begrijpt u me.

Ja... Ik begrijp u.

Ik hoop dat u niet tegen iedereen zo over haar praat.

Ik kijk uit! Er wordt al genoeg geroddeld.

Als haar iets overkomt?

Word ik beschuldigd, wees gerust, dat ik dan maatregelen neem.

Dan kom ik bij u, want u bent niet zomaar iemand.

Soms heeft men behoefte bepaalde dingen te zeggen.

Wanneer we over onszelf spreken, gaan we snel te ver.

Dat is gevaarlijk, want gemene dingen, die we willen doen...

wel, die lijken zogenaamd zonder moeite uitgevoerd te worden.

Ik weet niet waar u op doelt, maar u lijkt met uw praten te ver te gaan.

Dag mevrouw Michaud...

Dag meneer Chevillard. - Gaat het?

Heel goed, en met u?

Te veel?

Sta me toe... - Nee!

Het is klaar. Een pijnstillend drankje.

Ja, maar hoe gaat het? - Goed, laat ons zien.

Trouwens, ik wilde een account aanmaken en dat deed ik.

In een dorp als dit, vind ik 30% met...

en 70% mensen met constipatie.

Dat verklaart alles. - Alles? Wat dan?

De provincie...

Daar is ze weer! Mevrouw doet haar boodschappen.

Ze gaat naar de apotheek.

Is ze ziek? - Ze is niet in gevaar!

Nou, nou...

Kijk, ik kom bij u, mevrouw Michaud. Ik zou graag tarlatan willen.

Dat heb ik momenteel niet, mevrouw Braconnier.

Dat vertelde uw dochter al.

Kalomel. - Wormmiddel.

Braakwortel.