The House in the Woods (La Maison des bois)

‫

‫باید زود بریم خونه. ‫یه غافلگیری داریم.

‫- چی هست؟ ‫- بهتون نمی‌گم.

‫چیه؟

‫زود باش مارسل.

‫اونجا می‌بینمتون. ‫می‌خوام یه سر برم خونه.

‫پس می‌دونی کجا می‌ریم؟

‫- بیایید بریم. ‫- خداحافظ.

‫بیا کمک کن آلبرت.

‫بیا اینجا.

‫- بیا اینجا هاپو. ‫- این رو بگیر.

‫این‌ها رو بذارید بالا.

‫- میای هروی؟ ‫- بذارش توی گاری.

‫- من از این سمت میام بالا. ‫- پاچا رو بده من.

‫بگیرش مادر.

‫خیلی سنگین شده هیولا. ‫خیلی بهش غذا می‌دی.

‫بیا اینجا. بشین.

‫همه نشستن؟ صندوق تموم شد؟

‫تو بیا روی پای من بشین.

‫صبر کن، چتر رو بده من.

‫- بپر بالا! ‫- گرممه.

‫چیزی دیده نمی‌شه. چه مرگشه؟

‫چیکار می‌کنه؟

‫- بذار من بکنم. ‫- مستقیم برو!

‫برو!

‫بزن بریم.

‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫اولین باریه دیر می‌‌کنن.

‫نمی‌دونم حتی چی بگم عزیزم. ‫چه برسه متوجه بشم.

‫- می‌تونستن یه بچه بفرستن. ‫- سلام خانم‌ها.

‫اومدین هوای تازه‌‌ی روستا بخورین؟

‫- اومدیم بچه‌ها رو ببینیم. ‫- خوبه.

‫- روز خوبی داشته باشید پدر. ‫- ممنونم.

‫خب ماری، اونجا نبود.

‫عجله کن.

‫- قشنگه نه؟ ‫- بهتر بود داخل می‌نشستیم.

‫بیا بریم یه دوری بزنیم.

‫اون بالا؟

‫چرا انقدر طولش می‌دن؟

‫بیا، 63، 64...

‫64 و...

‫و هشتاد؟ مگه من یه گاو چاقم؟

‫- یه وزنه می‌ذارم اینجا. ‫- می‌تونم وزنم رو بکشم یا نه؟

‫- ببخشید. ‫- هفتاد؟ کافیه.

‫64... شش، هفت... ‫درسته. اینجا چند تا وزنه بذار.

‫عجب کثافتی هستی. ‫ نوبت تو شد. بیا بخندیم.

‫مشکلی نداره. من نه می‌ترسم ‫و نه خجالت می‌کشم.

‫خجالت نمی‌کشم.

‫زن قد بلندی مثل من وزنش زیاده.

‫- ولی تو... ‫- ولی کمر من رو ببین!

‫واسه همین تو لباس گشاد می‌پوشی.

‫شاید گشاد باشه. ولی راه‌راه بودنش ‫ قدم رو بلند نشون می‌ده.

‫نمی‌فهمم چی می‌گی.

‫کلاهت رو در بیار تا بشنوی.

‫من با کلاهم خوب می‌شنوم.

‫کلاهت مثل کلاه خلبانیه.

‫خسته‌ام کردی. بیا راه بریم که آروم بشیم.

‫می‌تونی حداقل منتظرم بمونی.

‫هورا! هورا!

‫خیلی خوبه.

‫بهم قدرت می‌ده.

‫خداحافظ!

‫مارسل اومد!

‫- جایی پیدا کردی؟ ‫- آره، قایق هست.

‫صندلی‌هایی به این بزرگی هم داره.

‫- جایی واسه ناهار خوردن هست؟ ‫- به نظرت می‌شه شنا کرد؟

‫- مارسل، بذار سوار شم! ‫- نه، برو!

‫- فقط همین یه بار! ‫- گفتم برو!

‫برگرد پشت. داری عصبانیم می‌کنیم.

‫اونجا ماهیه.

‫می‌خوامش، می‌خوامش!

‫- پس سعی کن بگیریش. ‫- موفق شدین بچه‌ها؟

‫هنوز نه. شاید بعدا.

‫با توجه به آب و هوا بد نیست ‫ از کرم طعمه استفاده کنید.

‫ببینید جواب می‌ده یا نه.

‫ - موفق باشید. ‫ - شما هم بچه‌ها.

‫سعی کن بگیریش.

‫- آقای ساکین اومد. ‫- با ما نوشیدنی می‌خوره.

‫- غذا چطوره؟ ‫- خیلی خوبه.

‫- نوشیدنی می‌خورین؟ ‫- اگه نخورم که بی‌ادبیه.

‫ممنون. ممنون. به سلامتی!

‫شجاعت ماهی‌گیریتون رو تحسین می‌کنم.

‫تازه‌ست. خیلی خوبه.

‫- یه برش کیک خانگی میل دارید؟ ‫- نه، ممنون.

‫کاش پنیر داشتیم. فقط کرم داریم.

‫من رو ببخشید، باید برم.

‫موفق باشید.

‫ماهی زیاد نصیبتون بشه.

‫یکم مرغ می‌خوای؟ ‫بالاخره اومدین!

‫- بیا یه بال هست. ‫- ممنون.

‫گاری باید می‌رسید دیگه.

‫- بیا یکم اینجا بشینیم. ‫- فکر خوبیه.

‫پام درد می‌کنه و واقعا صبرم تموم شده.

‫همین رو بگو.

‫- اینجا نه. گزنه داره. ‫- پس اونجا می‌شینیم.

‫آره، این خیلی بهتره.

‫مچ پام خیلی درد می‌کنه.

‫واقعا دیگه خسته شدم.

‫مخصوصا حالا که باید تا خونه پیاده برگردیم.

‫امیدوارم مایکلم مریض نشده باشه.

‫بوبرت چی؟ بچه‌ی کوچیک و ضعیفم.

‫- «بچه‌ی کوچیک و ضعیفم.» ‫- «امیدوارم مایکلم مریض نشده باشه.»

‫با اون بچه قلدرش.

‫باید بتونه توی روستا از خودش مراقبت کنه.

‫منظورت اینه که بچه کوچیک‌ها رو کتک بزنه؟

‫تو خیلی بچه‌ات رو لوس بار آوردی. ‫واسه همین اینطوریه.

‫- وای مامانی رفت. وای مامانی فلان شد. ‫- تو واسه بچه‌ات مداد رنگی می‌خری.

‫سنش زیاد شده. باید براش تیر و کمان بخری.

‫اگه هنرمند بشه چی؟

‫هنرمند؟ نمی‌دونم، بچه من که...

‫خب بچه من بزرگ و قویه. ‫ولی در هر صورت هنرمنده.

‫بچه من حداقل عقل داره.

‫- منظورت چیه؟ ‫- هیچی. همین.

‫و تو هم از این خوشحالی دیگه؟

‫- آره، عقل پسرم. ‫- کلاهت رو می‌گم.

‫الان دیگه عقل و کلاه رو مقایسه می‌کنیم؟

‫به نظر وقتی اومدی مغازه من خوشحال بودی.

‫ربطی به اون قضیه نداره.

‫می‌خواستم یه شغل بهت پیشنهاد بدم ولی...

‫- واسه تو کار کنم؟ قطعا نه. ‫- ولش کن.

‫ترجیح می‌دم جای بحث کردن ‫ با تو برم میشل رو پیدا کنم.

‫من هم آلبرت رو پیدا می‌کنم که ‫ ازش در مقابل بچه تو دفاع کنم.

‫مرغ کرچ!

‫بچه تو همه‌چیز می‌خوره.

‫یکشنبه هفته پیش خرگوش رو کامل خورد.

‫- باید خودش رو تقویت کنه. ‫- همه چیز رو خورد.

‫همین‌طوری نمی‌خوره. میل می‌کنه.

‫آدم باید بخوره که قوی بشه. ‫ناسلامتی توی جنیگم.

‫اینجا خیلی خوبه. آدم جنگ رو فراموش می‌کنه.

‫- مارسل من رو یاد جنگ می‌اندازه. ‫- قبل اعزام من تموم می‌شه.

‫متوجه نمی‌شم که چرا پدر ‫نمی‌خواد ژاک اینجا باشه.

‫طبیعیه. تو هنوز جوانی.

‫شما که جوان بودین می‌رفتین ‫ قدم بزنین، مگه نه؟

‫مامان من نمی‌ذاشت برم بیرون.

‫- حتی وقتی نامزد کرده بودی؟ ‫- گاهی‌اوقات، ولی همیشه نه.

‫برادرم بیرون می‌رفت، ولی من اصلا.

‫مامانم فکر می‌کرد هرگز خونه رو ترک نمی‌کنم.

‫یعنی...

‫- پیش ما خوشحال نیستی؟ ‫- البته که هستم.

‫فرق می‌کنه.

‫من یه سیب می‌خوام.

‫دوباره؟

‫- خیلی خوابیدم؟ ‫- یکم.

‫- بلند خروپف می‌کردم؟ ‫- یکم.

‫- تشنه‌ای؟ ‫- خیلی.

‫- گرمه. ‫- خوبه.

‫می‌شه یکم بخورم؟

‫به چی فکر می‌‌کنی؟

‫هیچی.

‫- همه‌چیز مرتبه؟ ‫- آره.

‫پس بابات رو بوس کن.

‫اینجا خیلی خوبه.

‫- خوبی؟ ‫- آره.

‫مگه قرار نبود دوست‌هان بیان؟

‫رفتن پیش دخترها.

‫- تو باهاشون نرفتی؟ ‫- من همین‌جا خوبم.

‫سیب‌ها چطورن؟

‫نشنیدیم بیان.

‫ویکتور اومد.

‫- می‌شه خانم‌ها رو دعوت کنیم؟ ‫- البته.

‫مرغ رو ول کردی که پارو بزنی؟

‫- اعتراف کن. ‫- آره.

‫خانم ژان رو به شما می‌سپرم.

‫- مراقب ژان باش. ‫- نگران نباش.

‫اگه بخوای پسرت هم می‌تونه باهامون بیاد.

‫- شب بخیر مادر. ‫- ما دوباره رفتیم. مراقب باشید.

‫- نمیای آلبرت؟ ‫- نه.

‫خیلی‌خب، آماده رفتنیم.

‫شریک من طبیعی نیست.

‫- مودب باشید بچه‌ها. ‫- زنده برگردید.

‫بیا.

‫خیلی‌خب می‌ریم دیگه.

‫- حرکت نمی‌کنیم. ‫- من پیش یتیم‌های آینده می‌مونم.

‫- خیلی خوبه. ‫- آره، خیلی.

‫بیایید بچه‌ها.

‫خداحافظ!

‫از دستش دادم.

‫نخندین!

‫گرفتم. یکی گرفتم.

‫یکی گرفتم.

‫خنده داره. شکاربانی که با دست ماهی می‌گیره.

‫خودت رو ببین.

‫من هم ماهی دارم.

‫مال من قشنگه.

‫- بیا بگیرش. ‫- مراقب باش.

‫- گرفتمش. ‫- خوشگله!

‫- کسی هست؟ ‫- کسی خونه هست؟

‫- دارم خسته می‌شم. ‫- خیلی‌خب، بیا.

‫- باورم نمی‌شه. ‫- خانم پیکارد!

‫- واقعا متوجه نمی‌شم. ‫- میشل، مامانی اومده.

‫بچه‌ها؟

‫آخه کجا رفتن.

‫کلیه‌هام درد می‌کنه.

‫- عجب وضعیه‌. ‫- کسی هست؟

‫- کجا رفتن؟ ‫- کسی نیست.

‫دیگه خسته شدم.

‫بیا وحشت نکنیم.

‫همین‌جا صبر می‌کنم. جایی نمی‌رم.

‫شاید نامه‌هامون نرسیدن.

‫بعید می‌دونم جفتشون همزمان گم شده باشن.