My Royal Nemesis (멋진 신세계)

(การถ่ายทำนักแสดงเด็กและสัตว์ เป็นไปอย่างปลอดภัย)

- นั่นคนหรือเปล่า - คิดว่าใช่นะ

- อะไร… - คุณคะ!

คุณครับ!

- เลือดไหลด้วย ตายแล้ว - สวัสดีครับ ขอรถพยาบาลครับ

มีคนหมดสติอยู่ที่พื้นตรงนี้ครับ

แผลถูกแทงที่ท้อง เลือดไหลไม่หยุดครับ

เตรียมถ่ายเลือด แล้วก็ตามทีมอุบัติเหตุฉุกเฉิน

ชาเซกเย!

อย่าตายนะ ชาเซกเย

อย่าร้องไห้

ฉันต้องลุกขึ้น

ฉันทิ้งเธอไปไม่ได้…

ตั้งสติไว้นะคะ คนไข้!

- ความดันยังตกไม่หยุด - ไม่ใช่แบบนี้…

อัตราการเต้นของหัวใจ 120 ฉันจะเริ่มให้น้ำเกลือ

เริ่มซีพีอาร์

ทุกคนคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล

พระราชหัตถเลขาจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ

พระพันปีพระราชทาน น้ำแกงบำรุงกำลังมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ

ข้าคิดว่าจะได้รับพระบรมราชโองการ

ไม่คิดว่าจะได้รับพระราชหัตถเลขากับน้ำแกง

ข้าคงยังไม่ถึงฆาตสินะ

ดื่มเสีย

ตายในฐานะคนบาป

และนางผู้นั้นก็จะมีชีวิตรอด

ข้าต้องวางใจท่านกับคำสัญญาที่เชื่อถือมิได้

แม้ว่านี่จะเป็นจุดจบ ข้าก็มิอาจเอ่ยว่าข้ามีชีวิตที่ยากลำบาก

เชื้อพระวงศ์ผู้มิอาจขึ้นครองบัลลังก์

โชคชะตาข้ามิได้เกิดมา เพื่อใช้ชีวิตสมบูรณ์ยาวนาน

แต่อย่างไรเสีย การจากโลกนี้ไป เพื่อให้ผู้ที่ข้าหวงแหนที่สุดปลอดภัย…

เช่นนั้นก็เป็นจุดจบ ที่คู่ควรกับชายชาตรีแล้วใช่หรือไม่

ทำเช่นนี้หมายความว่ากระไร

อย่างไรพระองค์ก็ต้องจบชีวิตอยู่แล้ว

ฝ่าบาทมีพระประสงค์ให้จบชีวิตพระองค์เช่นนี้

องค์ชายอาภัพที่ถูกเนรเทศ ตกอยู่ในเงื้อมมือของกองโจร

และหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

ประวัติศาสตร์จะจดจำพระองค์เช่นนั้น

เจ้าคนชั่ว!

ครั้งนี้

ฉันจะช่วยคุณให้ได้

นี่ ดันซิม

คังดันซิม

นี่มัน

วังหลวงนี่

นี่ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่

ฉันกลับมาแล้ว

กลับมาโชซอน

พระสนมเอกช่วยเขาได้

หากพระสนมเอกตัดขาดโซ่ตรวนแห่งชะตากรรม

โซ่ตรวนแห่งชะตากรรมเหรอ

คนที่พระสนมเอกรักถูกลิขิตให้ตาย

ไม่ว่าจะในโชซอนหรือที่นี่

ดังนั้นพระสนมเอกต้องกลับไปช่วยองค์ชายใหญ่

ชะตากรรมนี้จึงจะไม่เกิดซ้ำอีก

แต่พระสนมเอกจะต้องแลกด้วยสิ่งเล็กน้อย

นี่ เหตุใดวันนี้เจ้าจึงเหม่อลอยนัก

เจ้า…

นังแพศยา

เจ้ามาทำอะไรที่นี่

เสื้อผ้าเจ้า…

เจ้าก็ผูกพันกับข้ามาแต่ชาติปางก่อนงั้นหรือ

เดี๋ยวนะ เจ้าผล็อยหลับหรือไร

ฉันไม่เคยรู้จักเธอในยุคโชซอน

มีบางสิ่งเปลี่ยนแปลงไปงั้นเหรอ

ฉันอยู่ในวังหลวงแน่ๆ

เราอยู่ที่ไหน

จะที่ไหนกันเล่า ตำหนักพระพันปีอย่างไรเล่า

เจ้านี่ช่างกล้า

ข้าราชบริพารผล็อยหลับได้อย่างไร

ตำหนักพระพันปี

ข้าราชบริพาร

อดีตเปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าอย่างนั้น…

ฉันก็เปลี่ยนเรื่องอื่นได้เช่นกัน

ฝ่าบาทเสด็จ!

เขานั่นเอง

อย่ามัวแต่ยืนเฉย

เปิดประตูบัดเดี๋ยวนี้

เจ้าค่ะ

เจ้าก็เข้าไปด้วย

ระหว่างนี้เขากลายเป็นกษัตริย์ไปแล้ว

พระพันปียังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่

เขาขึ้นครองราชย์ได้ไม่ถึงปี

พระพันปีทรงพระประชวร หลังได้ข่าวการสวรรคตขององค์ชายใหญ่

และสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่กี่วัน

หากพระพันปียังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่…

เขาก็คงยัง…

ช่วงประมาณนี้ของปี องค์ชายใหญ่

มักจะประชวรหนักเสมอ

เพียงคิดว่าเขาจะต้องทนลำบากเพียงใด ในที่ทุรกันดารเช่นนั้น…

ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ฝ่าบาท

ทรงเห็นอกเห็นใจหัวอกคนเป็นแม่

ลูกก็หนักใจเช่นกัน

ลูกตั้งใจจะส่งจดหมายไปหาเขา ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ลูกจะให้พวกเขาส่งน้ำแกงบำรุงกำลัง ที่เสด็จแม่เตรียมไว้ให้เขาด้วย

นางจะนำไปส่งอย่างดี

ฝ่าบาท

จะทรงส่งหม่อมฉันไปหาองค์ชายใหญ่หรือเพคะ

ใช่ ข้าได้ยินว่า เจ้าเคยประจำอยู่ที่ตำหนักซองฮยอน

นำไปส่งให้ดีนะ

ข้ามั่นใจว่าการได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย จะทำให้เขาสบายใจ

อย่าลืมเฝ้าดูพระพลานามัยขององค์ชายใหญ่ อย่างใกล้ชิดด้วย

เขายังมีชีวิตอยู่

ฉันช่วยเขาได้

เขาถูกแทงที่ท้อง จนไตได้รับความเสียหายครับ

เราผ่าตัดฉุกเฉินไปแล้ว แต่เขาอยู่ในภาวะช็อกจากการเสียเลือด

ตอนนี้เขาแค่ต้องผ่านคืนนี้ไปให้ได้ครับ

เจ้ามาถึงแล้ว

ทุกคนคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล

เขายังมีชีวิตอยู่

พระราชหัตถเลขาจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ

พระพันปีพระราชทาน น้ำแกงบำรุงกำลังมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ

ข้าคิดว่าจะได้รับพระบรมราชโองการ

ไม่คิดว่าจะได้รับพระราชหัตถเลขากับน้ำแกง

ข้าคงยังไม่ถึงฆาตสินะ

หม่อมฉันจะรีบตั้งโต๊ะเสวยเพคะ

เหตุใดเจ้าจึงสงบปากสงบคำนักเล่า

ข้าเฝ้าคำนึงถึงฝีปากเจื้อยแจ้วของเจ้า

ใต้ฝ่าพระบาท

ทรงไม่เปลี่ยนไปเลยเพคะ

ราวกับเวลาได้หยุดเดิน

แต่เจ้า…

ดูจะเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ

สายตาและจิตวิญญาณของเจ้าแข็งแกร่งขึ้น

แต่เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่

ข้าประหลาดใจ

ตอนที่ได้ข่าวว่าเสด็จแม่จะส่งเจ้ามา จากบรรดาข้าราชบริพารทั้งหลาย

นางจะนำไปส่งอย่างดี

อันจงต้องมีเหตุผลที่ส่งฉันมา

พระราชหัตถเลขาว่าอย่างไรบ้างเพคะ ทรงไต่ถามสารทุกข์สุกดิบหรือเพคะ

เรื่องนั้นไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า

แม้ข้าจะเป็นคนบาป

ข้าก็ไม่มีวันเปิดพระราชหัตถเลขาจากฝ่าบาท ให้นางในต่ำต้อยดูหรอก

ฉันเป็นเหยื่อล่อ

เขาส่งฉันมาเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ

ถ้าอย่างนั้น

นั่นคงเป็น…

อย่าเสวยนะเพคะ นั่นยาพิษเพคะ!

ยาพิษงั้นหรือ

เจ้ากล้าใส่ร้ายพระพันปีงั้นหรือ

ไม่ทรงเห็นหรือเพคะ

หม่อมฉันถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ

เพื่อให้พระองค์เสวยยาพิษ และสิ้นพระชนม์อย่างเงียบๆ

เฮอะ

เหยื่อล่องั้นหรือ

เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร

เพียงเพราะเราต่อปากต่อคำกันบ้าง ในฐานะ "สหาย"

เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้ามีความหมายอันใดต่อข้า

หม่อมฉันดีใจเพคะ

หม่อมฉันเป็นเพียงนางใน

ที่ไม่มีใครให้เผยความในใจด้วย นอกจากสุนัขจรจัด

หม่อมฉันดีใจตอนที่พระองค์เสนอตัวมาเป็นสหาย

ทรงเป็นคนแรก

ที่เข้ามารับรู้สิ่งที่อยู่ในใจ ของนางในต่ำต้อยนางนี้

ตั้งสติหน่อยเถิด

ข้าไม่เคยใส่ใจอันใดเจ้าเลย

ข้าไม่ต้องการความรักความใส่ใจ จากนางในชั้นต่ำ

ลืมไปได้เลย

ทั้งข้า

และความทรงจำของเจ้า

ทรงทราบหรือไม่เพคะ

ตอนนี้หม่อมฉันชอบสายฝนแล้วเพคะ

หม่อมฉันเริ่มชอบความเย็นที่ช่วยชำระล้างของฝน

มันเตือนสติหม่อมฉันว่ายังมีชีวิตอยู่เพคะ

ทีนี้ลองสัมผัสดูเองเถิด

สายน้ำเย็นที่ช่วยชำระล้างนี้

ข้ายังไม่ตาย

ข้ายังมีชีวิตอยู่

แม้แต่ตอนที่หม่อมฉันคิดว่าอยากตาย จริงๆ แล้วหม่อมฉันอยากมีชีวิตอยู่เพคะ

หม่อมฉันไม่อยากใช้ชีวิตอย่างที่แล้วมา

แต่หม่อมฉันไม่อยากตายเพคะ

นั่นคือ

สิ่งที่พระองค์ทำให้หม่อมฉันรู้สึกเพคะ

- ความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ - เจ้า…

แม้ชีวิตนี้จะหนักหนาสาหัสจนทนไม่ไหว แต่ก็มีหนทางอื่นให้ใช้ชีวิตเพคะ

พระองค์ต้องทรงตามหาโลกใหม่เพคะ

ไม่ว่าจะเป็นชิงหรือดินแดนอื่น ที่ใดก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่เพคะ

พระองค์ต้องหนีไปจากที่นี่

ข้านึกว่าจะสงบปากสงบคำลงบ้างแล้ว

แต่กลับปากเบายิ่งกว่าเดิม

เจ้าพล่ามออกมาโดยไม่ยั้งคิดได้อย่างไร

แต่เจ้าก็เป็นของเจ้าเช่นนั้น

ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เสด็จพี่ส่งเจ้ามางั้นหรือ

มีรับสั่งให้เจ้าเอาหัวน้องชายไปถวายงั้นหรือ

คิดเสียว่าพวกเราเป็นกองโจรที่จากไปมือเปล่า หลังจากโง่เขลาเฝ้าตาม

กองทหารและข้าราชบริพารขึ้นเขามา

เช่นนั้นพระองค์จะไม่สบายพระทัยกว่าหรือ

ไม่นะ

ตอนนี้เป็นโอกาสให้เจ้าหนีไปแล้ว

ไม่ เราต้องไปด้วยกันเพคะ

ไม่มีเวลาแล้ว เจ้าต้องไปซ่อนตัว

หม่อมฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือเพคะ หม่อมฉันกำลังพยายามช่วยพระองค์อยู่

ใต้ฝ่าพระบาทต้องมีชีวิตรอด เขาถึงจะมีชีวิตอยู่ได้

- "เขา" งั้นหรือ - เพคะ

เขา

มีค่ายิ่งกว่าชีวิตสำหรับหม่อมฉันเพคะ

หม่อมฉันยิ้มได้ก็เพราะเขา

ในที่สุดหม่อมฉันก็หายใจหายคอออกเพคะ