The Tattoo (Le Tatoué)

O ANTHROPOS... VLIMA!

Δούλεψες; Ναι.

Ωραίο, ε; Πολύ καλά, πολύ καλά. 400.

Όχι, κύριε Mézeray, όλα γίνονται πιο ακριβά. - Τότε 300.

Και τι είναι αυτό; Αυτό είναι ένας σταθμός.

Ένας μικρός σταθμός. 200.

Και αυτό; Αυτό θα το πάρετε...

Όχι, θα πληρώσω εγώ. - Αυτό θα το πάρετε για 700.

Έχουν περάσει πολλές ώρες, ο καμβάς, το χρώμα.

Ναι, και το στέγνωμα.

Και, κύριε Dubois; Συγγνώμη.

Είναι ήδη αργά, θα συνεχίσουμε αύριο. Μπορείς να ξαναφορέσεις τα ρούχα σου.

Εντάξει, αλλά πόσους καμβάδες να πάρω; Είχαμε πει...

Αυτούς τους παίρνετε για 300. - Περίμενε, 1, 2, 3, 4, 5, 6.

Επτά. - Αυτοί είναι έντεκα.

Με αυτόν μαζί οκτώ. - Τότε μου λείπουν τρεις.

Δείξε. - Κύριε, πώς τολμάτε;

Τι είναι αυτό; Ένα τατουάζ.

Ακριβώς μια αναπαραγωγή του Modigliani.

Μια αναπαραγωγή, εγώ;

Άσε με να δω. - Πίσω, νεαρέ.

Μην μου πεις... - Δεν έχω τίποτα να σας πω, κύριε.

Το ήξερες; Όχι.

Και δεν λες τίποτα; Θέλω να δω αμέσως εκείνο το τατουάζ.

Κύριε Legrain, μπορώ να σας παρουσιάσω τον κύριο Mézeray.

Ένας λάτρης της τέχνης και οικονομικός διευθυντής.

Και ένας ακόμη μεγαλύτερος ηλίθιος. - Είναι πραγματικά ένας Modigliani;

Είναι ένας Modigliani. - Αληθινός;

Ποτέ μην αμφισβητείς τη λέξη ενός λεγεωνάριου.

Αλλά είναι πραγματικά έργο του Modigliani;

Άντε γαμήσου! - Έχεις δίκιο.

Πες... σιωπή. Κύριε Legrain;

Κύριε Legrain, τον αγοράζω από εσάς. - Δεν είμαι λουκάνικο ή χοιρινό πόδι.

500.000. Περίμενε, ένα εκατομμύριο τότε. - Θέλεις μια ψαλιδιά;

Κύριοι, κύριοι. - Κλείσε το στόμα σου, εσύ.

Γιατί το στόμα μου; Ήταν για τον άλλον.

Προσφέρω 2 εκατομμύρια για αυτό που έχετε στην πλάτη σας.

Γιατί αυτό που έχω στην πλάτη μου;

Νομίζεις ότι είμαι πόρνη, ηλίθιε; Τρία.

Κύριε Dubois, έχετε μόνο παράξενους γνωστούς.

Συγγνώμη, κύριε.

Το είπα ήδη: Σιωπή, εσύ!

Άλλα τρία έργα!

Χρειάζομαι χρόνο.

Βάλε τον παππού, τη γιαγιά. Όλοι.

Θεέ μου, πόσο επιθετικοί είστε.

Κύριε Legrain, άκουσέ με. Άκου.

Περίμενε.

Μην φύγεις.

Είκοσι εκατομμύρια. Κοίτα. Κοίτα.

Και;

Είναι καλά, ε;

Κύριε Legrain. Δεν είναι κακό, ε; Πού είστε;

Σας ξάφνιασε, ε; Με ακούτε;

Τι νομίζετε; Τι απαντάτε;

Δεν πειράζει. Πολύ καλά. Τέλειο. Πολύ καλά.

Ήταν πολύ καλό, τέλειο, πολύ, πολύ καλό.

Ναι; Τι άνθρωπος είναι; Βάλε το εκεί.

Τι άνθρωπος είναι; Πολύ γοητευτικός, πολύ ευγενικός, καλοσυνάτος.

Πραγματικά ευγενικός; Πολύ ευγενικός.

Σας ενοχλεί που είναι μαύρος; Αχ, όχι.

Σας ενοχλεί που είναι μαύρος; Όχι.

Δεν είστε ρατσιστής; Αχ, όχι.

Είστε ρατσιστής; Όχι.

Ούτε εγώ. Αποτρόπαιο.

Συγγνώμη. - Συγγνώμη.

Πόσο μεγάλο είναι το έργο; Τι είπατε;

Πόσο μεγάλο είναι;

Το μέγεθος; Και η τιμή;

Περίμενε, περίμενε.

Πρώτον, είναι ένα Modigliani.

Δεύτερον, είναι ένα πολύ όμορφο Modigliani.

Τρίτον, είναι μοναδικό στον κόσμο: τατουάζ σε ανθρώπινο δέρμα.

Σε μια όμορφη πλάτη. - Εντάξει, αλλά πόσο θα κοστίσει;

Ακριβώς.

Πριν μιλήσουμε για την τιμή του Modigliani...

πρέπει να αγοράσετε όλα αυτά. Όλα όσα υπάρχουν εδώ.

Έχεις αυτό, αυτό και αυτό. Κοίτα, αυτό είναι δικό μου. Κοίτα πόσο όμορφο.

Αυτά είναι ακατάλληλα για πώληση.

Γι' αυτό τα πουλάω σε εσάς. - Δεν είναι όμορφα!

Τι λες; Ότι δεν είναι όμορφα.

Όχι, είναι απλώς φρικτά.

Δεν μπορώ να τα δω πια. Θα τα πάρετε σε καλή τιμή.

150 εκατομμύρια. - Ποτέ.

Αν θέλετε εκείνο το Modigliani...

τότε πρέπει να τα αγοράσετε όλα για 150 εκατομμύρια.

Απαγορεύεται. Ποτέ. Ποτέ.

Γεια, με ακούτε; Ναι, κύριε.

Συνδέστε με γρήγορα με τον Bernheim στη Νέα Υόρκη. - Όχι, όχι Bernheim.

Και; Εντάξει. 150 εκατομμύρια.

160. - Μόλις είπατε 150.

170. - Άκου...

180. - Εντάξει, συμφωνώ.

Γεια, με ακούτε; Ναι, κύριε.

Κρατήστε αυτόν τον κύριο Bernheim στη γραμμή λίγο ακόμα.

Όχι, με μετρητά. - Δεν έχω.

Ναι, τα έχω. - Όχι.

Κύριε Bernheim!

Ακούστε, είστε πολύ συμπαθητικός, αλλά προτιμώ να σας δω εκεί.

Τόσο καλά; Όχι, κύριε Μπέρνχαϊμ!

Ναι. Λίγο πιο γρήγορα. Καλώς.

Μικρό διάλειμμα.

Εντάξει, ξεκινάμε πάλι.

Θα ψάξουμε αργότερα τον κύριο Λεγκρέιν. Συνέχισε, αλλιώς...

Ένας κύριος, ένας γοητευτικός άνδρας. Πολύ ευγενικός.

Κύριε Λεγκρέιν!

Κύριε Λεγκρέιν!

Ξανά;

Και με συνεργούς. - Όχι, θα σας τα εξηγήσω όλα.

Κι εγώ επίσης, διάολε.

Λεπίδα στο όπλο και επίθεση. - Όχι!

Κι όμως ναι! - Όχι.

Μην αφήνεσαι να κοροϊδευτείς. - Κάνει αστείο.

Κι ακόμα και Άγγλοι, οι αιώνιοι εχθροί μας.

Όχι, είναι Αμερικανοί. - "Raus".

Έρχονται από τη Νέα Υόρκη. - Δεν πειράζει.

Όχι. - Κι όμως ναι.

Εξόντωσαν τους Ινδιάνους. - Σε αυτό έχει δίκιο.

Σκάσε, αλλιώς θα σε ξυρίσω. - Όχι.

Ναι, πάνε στο φεγγάρι με υπολογιστές αλλά τρώνε αρνίσιο μπούτι με μαρμελάδα.

Όχι. - Ναι, με τις τζαζ τρομπέτες σας και...

χαπιού για υποπληθυσμό. "Κύριοι, πηγαίνετε σπίτι".

Θέλουν μόνο να δουν την πλάτη σας. - Δεν είμαι μουσείο, διάολε.

Λοιπόν... - Όχι...

Αλλά ως ενθύμιο του Πέρσινγκ θα σας δείξω την πλάτη μου.

Θα δείτε, περιμένετε. - Εσύ, στη γωνία, μανιακέ. Όχι, εκεί.

Εσύ δεν κοιτάς. - Εντάξει.

Η επίσκεψη τελείωσε. - Ευχαριστώ.

Ίσως του 1918...

Λάθος. 14 Ιουλίου 1919, το βράδυ μετά την παρέλαση νίκης.

Έντεκα χιλιόμετρα, όλοι εξαντλημένοι. - Γνωρίζατε τον Μοντιλιάνι;

Ναι, τον γνώριζε καλά. - Νεαρέ, εγώ δεν τον γνώριζα.

Ήταν σε ένα καφέ στο Μονπαρνάς περίπου στις 2 τα μεσάνυχτα.

Ένας τύπος ήθελε να τατουάζει μια γυναίκα στην πλάτη μου.

Ναι, κύριε, και τότε πήγα να ξαπλώσω στο τραπέζι του μπιλιάρδου.

Ναι, κύριε, και μόνο χρόνια αργότερα άκουσα ότι ήταν ο Μοντιλιάνι.

Δεν είχε σημασία, γιατί παρέμεινα στο Ξένο Στρατό.

Ναι, ναι, παιδί μου.

Α, είσαι εδώ. Ορίστε.

Τι έγινε; Το πόδι μου.

Ζητήστε συγγνώμη. - Είσαι τρελός;

Το έμαθα από εσάς. - Τι σημαίνει αυτό;

Γιατί με κοιτάτε έτσι; Συγγνώμη;

Γιατί είμαι υπηρέτης; Συγγνώμη;

Γιατί είμαι μαύρος; Δεν είσαι μαύρος, έτσι δεν είναι;

Κι όμως. - Όχι τελείως.

Τι έχεις παραπάνω από μένα; Εγώ... τι;

Τι έχεις παραπάνω από μένα; Πολλά.

Ποια; Τι;

Πες τι έχεις παραπάνω από μένα;

Καλησπέρα, κύριε.

Γνωρίζετε τη γυναίκα μου;

Αγαπητέ, αυτός είναι ο κύριος Σμιθ και ο κύριος Λάρσεν.

Τι χαρά να σας γνωρίσω. Ο άντρας μου μίλησε πολύ για εσάς.

Τι χαρά να σας δεχτώ εδώ. Καθίστε, παρακαλώ.

Βάλτε το εδώ.

Τώρα με κοιτάζει κι αυτός. Πείτε.

Οι κύριοι πιθανόν να θέλουν ένα απεριτίφ. Πάστις;

Όχι, αγάπη μου. Ουίσκι. Είναι Αμερικανοί.

Εκεί πίνουν μπέρμπον.

Όσον αφορά τον Μοντιλιάνι...

Τον βρήκε στη λαϊκή αγορά...

εκεί ξεκίνησε πραγματικά. - Αγάπη!

Ναι;

Όσον αφορά τον Μοντιλιάνι...

Τον βρήκε στη λαϊκή αγορά...

Αυτή ήταν η πρώτη του εργασιακή εμπειρία. - Αγάπη!

Ναι;

Όσον αφορά τον Μοντιλιάνι... - Τον βρήκε στη λαϊκή αγορά...

Τώρα φτάνει! Επιστρέφοντας στον Μοντιλιάνι...

Ορίστε, αγάπη, διάβασε αυτό. Μόνο φρικτά νέα.

Επιστρέφουμε στις δουλειές μας. - Ο Μοντιλιάνι, πώς θα τον παραδώσετε;

Πολύ απλά. Χρειάζεται μια μέρα στο νοσοκομείο.

Παίρνουμε ένα μικρό πράγμα...

Γαργαλάει λίγο... και μετά, χοπ, χοπ, χοπ. Σαν πετσέτα, και έτοιμο.

Συμφωνεί;

Ναι. Θα κάνω συμφωνία μαζί του.

Πόσο θα κοστίσει; 500 εκατομμύρια.

Πόσο; 500 εκατομμύρια.

Για εκείνο το τατουάζ; Κορνιζαρισμένο.

Μείον τα 180 εκατομμύρια.

Όχι, πέρασε. Αγοράσατε αυτά τα αντικείμενα.

Όχι, όχι, όχι. - Και όμως ναι.

Πού είναι ο κύριος Μπέρνχαϊμ; Εντάξει τότε. Συμφωνώ.

Αύριο το βράδυ στις 8 θα μου παραδώσετε την υπογραφή του κυρίου Λεγκρέιν.

Γραμμένο. - Θα τη λάβετε.

Αλλιώς επιστρέφετε τα 180 εκατομμύρια.

Προσοχή, κύριε Μεζερέ. Προσοχή. Θα πρέπει να το επιστρέψετε.

Μην κάνεις λάθος, κατάλαβα. - Τι κατάλαβες; Τι;

Τι;

Είσαι τρελός να πουλήσεις εκείνο το τατουάζ πριν το αγοράσεις.

Όλοι είναι προς πώληση. - Και αν δεν θέλει;

Θα πρέπει, αλλιώς δεν θα με λένε πια Μεζερέ.

Κι αν...

Σου ακούω τις διαμαρτυρίες είκοσι χρόνια τώρα.

Άκου, περιστεράκι μου.

Δεν είμαι το περιστεράκι σου, δεν είμαι του κανενός περιστεράκι.

Έχω πρόσωπο περιστεριού τότε;

Όπως θέλεις.

Τώρα που το αναφέραμε, δεν θέλω να μου μιλάς στον ενικό.