The Goldsmith's Secret (El secreto del orfebre)

Nadejście roku 2000 może wywołać większe spustoszenie w systemach informatycznych

niż najgorsze cyberwirusy.

Tak zwana "pluskwa milenijna" może zaszkodzić organizmom,

instytucjom oraz firmom...

Zamknąłem zakład.

To na wystawę?

Myślałem, że już wszystko spakowałeś.

Na zamówienie.

Chciałem dokończyć, zanim wyjadę.

Słucham?

Tak.

Tak, ale nie będzie mnie tu.

Zapytam wuja.

Tak, wuja Eloya.

On też jest złotnikiem.

Trochę to potrwa.

Bo lecę do Nowego Jorku.

Tak.

Dobrze, dziękuję.

Juanie Pablo, kiedy uczeń przerasta nauczyciela, to sukces tego drugiego.

Jest irytująca. Jeśli zrezygnuje, tym lepiej dla ciebie.

Obejrzę mecz w barze Pauli.

- Idziesz? - Nie. Muszę dokończyć.

To takie pilne?

Wyjeżdżam jutro.

Do Nowego Jorku?

Do Oneiry. Wylatuję stamtąd w niedzielę.

Z Oneiry?

- Tak. - Dlaczego?

Znalazł się kupiec na mieszkanie rodziców.

Miałem ci powiedzieć, ale byłem strasznie zajęty.

Bóg wie, dlaczego zgodziłem się na tę wystawę.

Będzie świetnie.

Nowy Jork zawsze warto odwiedzić.

Od dziecka marzyłem o podróżach do Wenezueli i Argentyny.

Ale tkwię w Barcelonie.

Odwiedzisz Vilasantę?

Nie byłeś tam od tamtego lata, prawda?

Raczej niewiele straciłem.

Piękny.

Nadawałby się na wystawę.

Owszem.

Ale czuję, jakbym ciągle robił to samo.

Lepiej nie mów tego właścicielowi galerii.

- Nie powiem. - Pokażesz się jeszcze?

Jasne.

Ale wyrosłeś, Juanito. Ledwo cię poznałam.

Juan!

Cześć!

Siadaj.

Jak się macie?

Świetnie.

Dobrze cię widzieć. Gdzie nocujesz?

U dziadków. Robię staż w "El Heraldo ".

Jaki staż?

Dziennikarski, w gazecie.

Zawsze lubił plotki.

Przestań. Zagrajmy.

- Jest Alberto? - Idę!

Juan?

Aleś ty wyrósł, chłopie!

Jose!

Cześć.

- Wiesz, kto to jest? - Mój nowy asystent na lato i syn Julia.

Oraz bratanek Eloya. Mieszka w Barcelonie?

A on studiuje tam filozofię.

Nie chcemy tu filozofa-abstynenta. Polej mu.

- Wolałbym piwo. - Dlaczego?

Poproszę tytoń blond.

- Proszę bardzo. - Dzięki, Fabian.

A to Penelopa.

- Teraz wszyscy się już znamy. - To jej prawdziwe imię?

Nie. Celia. Nawiązałem do piosenki Serrata.

- Nie lubisz go? - Alberto...

Co?

Jej historia nadaje się na powieść.

Została porzucona przed ołtarzem i chyba zwariowała, bo ubiera się,

- jakby grała w filmie. - Nie bądź wredny.

Jest krawcową. Lubi zagraniczną modę.

W Barcelonie musiałeś widzieć dziwniejsze rzeczy.

Na drugą powieść zasługuje życie twojego stryjecznego dziadka,

- który zaginął na Kubie. - Pablo Fernandez!

Według mojego ojca szpiegował dla Sowietów.

Mógłbyś o nim napisać.

Babcia ma w domu mnóstwo papierów. Przeglądałem je.

Chcesz być pisarzem?

Świętej pamięci don Angel często tu bywał.

Chcę zostać nauczycielem.

- Albo dziennikarzem. - Oszczędź sobie kłopotu.

ZDARZYŁO SIĘ W NOWYM JORKU

Cześć. Co dla ciebie?

Kawa i ciastko z kremem.

Robi się.

Coś dla ciebie, Celia?

Filozofie, po pracy jedziemy na potańcówkę.

Jimenez, przesadziłeś z tym UFO.

- Idziesz? - Tak.

Świetnie.

Chyba znam twojego ojca.

Jak ma na imię?

Julio.

Julio Saavedra.

Nazwiskiem się nie wyróżniamy.

Ile masz lat?

19.

A jak się nazywa twój dziadek?

Juan, jak ja.

Ale moje pełne imię to Juan Pablo.

- Skąd pochodzi? - Stąd.

Jesteś pewien?

Tak. Ale ja urodziłem się w Oneirze.

Przypominasz kogoś, kogo znałam.

Bardzo.

- Zamówiłaś? - Nie.

To na co czekasz? Wino dwa razy.

Manolito ma już czwórkę dzieci.

Dwa lata, pięć i trzyletnie bliźnięta.

Czworo, dasz wiarę?

Do poprawki.

Połóż na krześle.

Tu?

Juan Pablo, dobrze pamiętam?

Mogę cię o coś prosić?

Podciągniesz na chwilę koszulkę?

Proszę.

Zapalenie wyrostka?

Tak.

Skąd wiedziałaś o bliźnie?

Trudno to wyjaśnić.

Ale czuję, jakbym poznała cię dawno temu.

Jak deja vu?

Nie.

Coś innego.

Ale znam cię.

Ktoś wyrecytował mi kiedyś wiersz.

"Jako dziecko o tobie w najsłodszych snach śniłem.

Przeznaczenie zrozumiałem, gdy cię zobaczyłem".

Jestem twoim przeznaczeniem?

Kiedy byłam młoda, chodziliśmy do kina, żeby zobaczyć luksus.

Apartamenty, suknie i meble o których mogliśmy tylko marzyć.

Piąta Aleja, Centrum Rockefellera, Empire State, Midtown.

Dziś w filmach nie ma takiego przepychu.

Ich bohaterowie żyją podobnie do mnie.

Ale nazwy nowojorskich ulic wciąż brzmią dla mnie jak poezja.

Nie chciałaś tam zamieszkać?

Dlaczego się śmiejesz?

Pasujesz tam bardziej niż do Vilasanty.

Uznaję to za komplement.

Wiesz, co zrobię?

Uszyję ci koszulę. Elegancką.

- A co z tą jest nie tak? - Nic.

Zboczenie zawodowe. Zignoruj mnie.

Jaki Juan Pablo?

Moje pełne imię.

Dotąd go nie używałeś.

Nie. Ale jest bardziej...

nie wiem.

Nie tłumacz się.

Jeśli tobie pasuje "Juan Pablo ", to mnie też.

Zamknij oczy.

Co czujesz?

Wino.

Nie.

Pachnie ziemią, po której chodzisz. I latem.

Ale nie tym teraz, tylko wszystkimi, które były, i tymi, które nadejdą.

Pachnie drożdżami, które je fermentują, i drewnem, w którym leżakuje.

Ale też cytryną, miodem, kwiatem pomarańczy, trawą, fenkułem i tymiankiem.

Wino to jedna z form pamięci.

- Widzisz ją? - Tak.

Jest wieczna, dopóki ją widzisz.

Jak to.

Co się stanie?

Kiedy?

Za dwa tygodnie, kiedy wyjadę.

Nie wiem.

Wyjedź ze mną.

Do Barcelony.

Bylibyśmy razem bez ukrywania się.

Jak długo?

Co masz na myśli?

Po jakim czasie zacznie ci przeszkadzać, że jesteś ze starszą kobietą?

Mogłabym być twoją matką.

- Nie dbam o to. - Na razie.

Zostały dwa tygodnie.

Sporo czasu.

Zbyt dużo, żeby się martwić.

Studiowałeś już Nietzschego?

Znasz Nietzschego?

A co?

Nietypowo jak na krawcową?

- Nie o to chodzi. - A o co?

Nie mam odwagi go czytać.

- Nie zrozumiałbym. - A ja myślę, że tak.

Myślałam, że mnie znudzi, a wpłynął na mnie pozytywnie.

- Znalazłam. - Świetnie rysujesz.

Kto to?

Mężczyzna, którego ci przypominam?

Tak. Proszę.

Kim on jest?

Starym przyjacielem.