The Mask

Bandar Edge

- Ada satu lagi jatuh. - Tunggu sekejap.

Hei!

Saya ada...

tiket konsert yang awak nak.

Awak melawak.

Untuk Jumaat malam. Stanley, hebat.

Pukul berapa saya nak jemput awak?

Begini.

Kawan baik saya nak datang dan saya tahu dia nak sangat pergi.

Boleh dapatkan tiket untuk dia?

Sudah habis, maknanya tiada lagi.

Saya tak boleh biarkan dia duduk sendirian di rumah.

Beginilah...

awak pergi sajalah dengan kawan awak.

- Stanley, saya tak boleh. - Pergilah.

Stanley, awak lelaki yang paling baik.

- Betul, awak baik. - Ya?

Charlie, bukankah Stanley lelaki paling baik?

Yang terbaik.

Itu aksi paling menjijikkan pernah saya lihat.

Saya tak setuju. Rasanya saya memikatnya.

Tahu apa awak perlukan?

Awak perlukan perubahan hidup.

Malam ini, saya akan bawa awak ke safari cinta.

Jauh ke tengah hutan bandar yang paling gelap.

Ceritalah lagi.

Kelab Coco Bongo.

Kelab baru terhebat di sini.

Orang penting saja boleh memohon.

Bagaimana kita nak masuk?

Serahkan kepada saya.

Percayalah, kawan.

Ini malam sempurna di bandar.

Jangan bergerak.

Ada gadis seksi pada arah pukul 3.

Ke tepi dan perhatikan.

Di mana nak buka akaun baru?

Akaun baru, di sini.

Awak bernasib baik. Saya baru nak pergi ke...

Boleh pegangkan?

Saya akan pegang apa saja awak nak.

Terima kasih.

Boleh awak tolong saya?

Jadi...

Akaun apa yang awak nak buka?

Saya tak pasti.

Saya tak pandai dalam hal begitu.

Menarik tali leher itu, Encik...

Stanley Ipkiss.

Tina Carlyle. Gembira jumpa awak.

Saya yang gembira.

- Boleh saya... - Boleh apa?

- Basah. - Sudah tentu.

Itulah gunanya.

Macam yang saya kata pasal tali leher itu...

mengingatkan saya pada, apa namanya, ujian dakwat kembang.

- Ujian Rorschach. - Betul.

Nampak macam...

gadis muda menunggang kuda...

macam Lady Godiva.

- Tentulah. - Apa awak lihat, En. Ipkiss?

Saya tak tahu.

Warna terang. Tali leher kuasa.

Buat kita rasa berkuasa.

Adakah ia berkesan?

Pasal akaun itu.

Kami ada beberapa jenis pelan.

Simpanan.

Semasa. Simpanan dan semasa.

Simpanan dan CD...

Simpanan, semasa dan CD, Bil-T.

Atau kami boleh masukkan wang awak dalam tilam.

Ada beberapa borang awak kena isikan.

Begitulah, sayang. Ke kanan sedikit.

Boleh kamu senyap sedikit?

Kami cuba.

- Apa pendapat awak? - Susun aturnya boleh tahan.

- Pengesan gerakan menyusahkan. - Awak boleh lakukan, bukan?

Awak cakap dengan doktor. Saya ada satu soalan.

- Apa soalannya? - Apa kata Niko pasal ini?

Tiada apa. Ini bukan hal dia.

Biar betul. Semuanya hal dia.

Dia miliki awak, kelab dan seluruh bandar ini.

Keadaan sudah berubah.

Awak kenakan Niko, nahas awak nanti.

Dia yang cari nahas.

Saya nak sedarkannya. Kita perlukan wang tunai.

Mula-mula kita rompak bank.

Lepas itu kita bunuh Niko...

dan lepas itu kita bebas.

Seluruh bandar ini jadi taman permainan kita.

Hati-hati berjalan.

Helo?

- Helo? - Tunggu...

- Jangan gopoh. - Bert, apa ini?

Entahlah. $700?

- Apa boleh saya tolong? - Saya datang pasal Civic itu.

Gelendong brek pecah dan awak perlukan gear baru.

Apa? Saya cuma nak tukar minyak.

Mujurlah awak alami masalah ini sekarang...

sebelum awak alami masalah serius.

Tandatangan di sini. Tekan kuat-kuat.

- Tiada harga. - Akan ada nanti.

Saya tiada kereta. Saya perlukan kereta malam ini.

- Bawakan kereta pinjam. - Kereta pinjam?

Kereta pinjam?

Kereta klasik.

- Hai. Charlie. - Stanley.

Perkenalkan kawan saya, Stanley Ipkiss.

Orang penting dalam perniagaan perbankan.

- Bukanlah. - Mari kita masuk.

Bobby, apa khabar, kawan? Ini Charlie.

- Hei Charlie, apa khabar? - Apa khabar?

- Apa khabar? - Sudah lama tak jumpa.

Gembira jumpa awak. Mari masuk.

Jumpa awak di dalam.

Bobby. Charlie.

Charlie.

Kesilapan.

Awak lintasi tali itu. Jangan lintasi tali itu.

- Kawan saya di dalam. - Halau dia.

Jangan begini, kalian. Ini tak adil.

Jaga-jaga, saya mudah terluka.

Turunkan saya sekarang atau saya takkan datang lagi.

Terima kasih.

Alamak.

- En. Ipkiss, hai. - Hai.

- Awak okey? - Saya? Saya okey.

Saya rasa sungguh lega. Saya cuma ambil angin.

Kereta awak, tuan.

- Itu bukan kereta saya. - Tiketnya sama.

Baiklah. Saya akan ambil.

Tapi saya marah sangat.

Percaya ini?

Saya datang memandu Porsche...

Tak guna.

Tak guna!

Hei!

Hei, encik!

Tunggu!

Saya tahu CPR!

Hei, awak! Apa awak buat di bawah sana?

Saya cari...

topeng saya.

Saya sudah jumpa.

Ipkiss, awak tahu sudah pukul berapa?

Tak tahu.

Karpet baru saya.

Kena potong dari deposit sekuriti awak, Ipkiss.

- Tahu apa? - Apa?

- Tiada apa-apa. - Awak memang begitu, Ipkiss.

Tiada apa-apa.

Awak patut balik ke makmal ketatkan bolt awak, bukan?

Saya patut cakapkan.

Hei, awak. Milo.

Awak tak boleh melompat, melanggar ordinan anjing.

Okey.

Apa awak nak? Nak saya lontarkan?

Saya penat sangat. Okey, saya lontar sekali saja.

Saya takkan lontar kalau awak melekat padanya.

Sedia?

Tangkap.

Ipkiss, perlahankan kartun itu!

Baiklah, Pn. Peenman.

Dr. Neuman, maksud awak, semua orang pakai topeng?

Betul, kita semua pakai topeng secara metafora.

Kita pendamkan keinginan jahat kita...

dan tunjukkan imej yang lebih sosial dan diterima.

Bukunya, "Topeng Yang Kita Pakai" oleh Dr. Arthur Neuman.

Terima kasih kerana bersama kami hari ini.

Kenapa dengan awak? Ada apa?

Apa awak cari? Awak suka topeng ini?

Topeng Yang Kita Pakai.

"Betul, kita semua pakai topeng secara metafora."

Biar betul?

Mengagumkan.

Masa untuk berparti.

P-A-R-T.

Kenapa? Sebab saya perlu berparti.

Pengurus

Tidurlah.

Tengok mak, saya digilis kereta.

- Ke tepilah! - Dia nak berkomunikasi.

Picit saya perlahan-lahan

Encik, tahu pukul berapa?

Sebenarnya saya tahu.

- Awak nak uruskan dia? - Saya uruskan dia.

Lihat itu.

Dua saat lagi, saya akan picit hidung awak...

dan tarik seluar dalam ke atas kepala awak.

Marilah.

Mari ke sini. Jangan malu.

Tiada sesiapa suka kepala kulit.

Ayuh! Untuk helah pertama saya...

saya nak buat sesuatu untuk awak.

Kita ada zirafah. Pergilah, awak mengganggu saya.

Terima kasih.

Sekarang.

Maaf, salah poket. Untuk awak...