Sense and Sensibility

‫واقعاً منو دوست داری؟

‫بهم اعتماد کن.

‫خانم ادواردز...

‫خانم ادواردز فکر می‌کنه هنوز بچه‌ای.

‫ولی خودمون بهتر از اینا می‌فهمیم، ‫ مگه نه؟

‫اما کی برمی‌گردی؟

‫زود. خیلی زود.

‫ولی کی؟

‫ترجمه و زیرنویس: ‫آپامه زمانی

‫«عقل و احساس» اثر جین آستن ‫(حس و حساسیت)

‫قسمت اول

‫باید خودتون رو آماده کنید.

‫هر کاری که از دستم برمیومد، کردم.

‫جان.

‫خیلی خوشحالم که اومدی.

‫جان اومده؟

‫اینجام، پدر.

‫قانون نمی‌ذاره که اموالم رو تقسیم کنم.

‫همه چیز مال توئه.

‫بدون

‫کمک تو،

‫نامادریت...

‫و دخترها

‫تقریباً هیچی نخواهند داشت.

‫باید یه کاری بکنی.

‫باید بهم قول بدی.

‫باید قول شرف بدی.

‫بله، حتماً.

‫قول می‌دم.

‫نورلند پارک، بالاخره مال ما شد.

‫بیا تو رختخواب.

‫به پدر قول دادم که...

‫- یه کاری براشون بکنم. ‫- تو سخاوتمندترین مردی هستی که می‌شناسم.

‫امیدوارم قصد نداری بهشون رو بدی.

‫نه، پر روشون نمی‌کنم.

‫به مری نوشتم،

‫بهشون گفتم که دوشنبه منتظرمون باشن.

‫شمع رو خاموش کن، عزیزم.

‫دوشنبه؟

‫ولی امروز دوشنبه‌ست.

‫فکر نمی‌کردم به این زودی بیان.

‫- اصلاً دل ندارن؟ ‫- حالا دیگه این خونه مال اوناست، ماریان.

‫ولی چرا، الینور؟

‫- این انصاف نیست، نه؟ ‫- شرایط فعلی اینجوریه، مگ.

‫آقای جان دَشوود تنها پسر پدره، ‫و پسرها همیشه وارث هستن.

‫هیچ‌کس نمی‌تونه کاری بابتش انجام بده.

‫چطور می‌تونی در این باره اینقدر آروم باشی؟

‫اوه، مادر. گریه نکن، عزیزم.

‫ولی چیکار کنیم؟

‫باید با کولی‌ها زندگی کنیم؟

‫ترجیح می‌دم با کولی‌ها زندگی کنم تا زیر ‫یه سقف کنار عمه فنی باشم. اون زن غیرقابل تحملیه.

‫اگه بیاد اینجا زندگی کنه، ‫شاید حتی مسمومش کنم.

‫تو این فکرم به هر کدوم از دخترها ‫۱۰۰۰ پوند بدم.

‫- فکر می‌کنی این منصفانه‌ست؟ ‫- ۱۰۰۰ پوند برای هر کدوم؟ دیوونه شدی؟

‫می‌خوای تنها فرزندت رو ‫از حق ارثش محروم کنی؟

‫هنری، پدرت می‌خواد ‫۳۰۰۰ پوند از تو بدزده

‫تا به خواهرهای ناتنیش بده.

‫به نظرت زیادی سخاوتمندانه‌ست؟

‫۵۰۰ پوند برای هر کدوم؟

‫این بیش از اندازه سخاوتمندانه است،

‫در حالی که می‌دونی اونا بعد از مرگ مادرشون ‫۳۰۰۰ پوند گیرشون میاد.

‫یه ثروت خیلی خوب برای هر دختری، باید بگم.

‫ولی پدرت مصممه که ‫ازت دزدی کنه، هنری.

‫شاید لازمه روی این موضوع بیشتر فکر کنم.

‫ولی من مصمم هستم که بهشون کمک کنم، فنی.

‫مامان، اونا انتظار ندارن ‫که تو اتاق خوابت رو رو بهشون بدی.

‫حالا دیگه این خونه مال اوناست. البته که ‫انتظار بهترین چیزها رو دارن.

‫مامان، برادرمون قلب مهربونی داره.

‫اون نمی‌خواد که تو ‫احساس ناراحتی کنی.

‫به پدر قول داد ‫که از همه‌مون مراقبت کنه.

‫بله، بله، قول داد.

‫و به قولش عمل می‌کنه.

‫مطمئنم.

‫راستش رو بخوای، مطمئنم ‫که پدرت اصلاً تو فکرش نبود

‫که می‌خوای بهشون پول بدی.

‫می‌خوان خرج چی کنن؟

‫اونا نه کالسکه دارن، نه اسب،

‫تقریباً هیچ خدمه‌ای هم ندارن.

‫بله. گمون کنم...

‫و در نظر بگیر، عزیزم، نه دِین ‫ خاصی به پدرت داری،

‫و نه لازمه به خواسته‌هاش اعتنا کنی. ‫چون خوب می‌دونیم که اگه می‌تونست،

‫تقریباً همه چیزش رو به اونا می‌داد.

‫به جون خودم، معتقدم حق با توئه.

‫پدرم حتماً منظورش چیزی بیشتر از ‫اون چیزی که گفتی نبوده. فقط یه...

‫توجه کلی به رفاهشون،

‫هدایای گاه‌به‌گاه مثل ماهی و شکار ‫و این چیزا بوده.

‫دقیقاً.

‫غصه نخور، عزیزم.

‫نمی‌ذاریم از گرسنگی بمیرن. ‫نه، نمی‌ذاریم.

‫وقتی اومدن، باهاشون حرف نمی‌زنم.

‫چرا، حرف می‌زنی.

‫هممون باید بهترین رفتارمون رو داشته باشیم.

‫چون حالا ما مهمونیم.

‫واقعاً، مری. نیازی به این کار نیست.

‫خب، بالاخره رسیدیم!

‫بعد از شما، عزیزم، البته.

‫خب، الینور، هنوز مشغول موسیقی هستی؟

‫ماریان هنوز داره طراحی می‌کنه؟

‫می‌بینید، همه چیز رو یادمه.

‫برعکس گفتید، عمه.

‫- ماریان موسیقیدانه. ‫- اوه، بله.

‫- و تو چی، مارگارت؟ ‫- می‌خوام نویسنده بشم.

‫نویسنده؟ خب،

‫قلم و کاغذ خیلی ارزونه. ‫انتخاب عاقلانه‌ای کردی.

‫این سرویس شام خیلی شیک و زیباست.

‫البته وقتی به یه جای کوچیکتر نقل مکان کنید ‫به دردتون نمی‌خوره.

‫- عزیزم. ‫- و البته این سرویس مال اینجاست.

‫- مال این خونه‌ست. ‫- و خونه هم مال شماست.

‫هرچند نه بهش اهمیت می‌دید، ‫نه بهش نیاز دارید،

‫- نه لیاقتش رو دارید. ‫- ماریان!

‫می‌دونی که واقعاً نمی‌تونی ‫سر میز شام اینجوری حرف بزنی،

‫- جلوی روشون. ‫- خب، حقیقت داره.

‫اون اصلا دلش به حال نورلند نمی‌سوزه،

‫فقط واسه پول و مال و اموال ارزش قائله.

‫و کاملاً مشخصه ‫که برادرمون هیچ قصدی نداره

‫که به قولش به پدر عمل کنه.

‫می‌دونم، ولی...

‫عزیزانم،

‫آقای گریدلی دو تا خونه خیلی مناسب ‫برامون پیدا کرده.

‫بیچام کورت، و تراش پلیس.

‫من بیچام کورت رو ترجیح می‌دم.

‫ببین، ماریان، یه آلاچیق داره.

‫و به نظرم محوطه‌ش هم خیلی مناسبه.

‫مامان، اینا خیلی بیشتر ‫ از سطح درآمد ما هستن.

‫ما فقط ۴۰۰ پوند در سال درآمد داریم.

‫خب، هر دو از نورلند کوچیک‌ترن، الینور.

‫مامان، ما باید الان یه طور دیگه فکر کنیم.

‫ما حتی نمی‌تونیم از پس هزینه ‫اتاق دربان «بیچام کورت» بر بیایم.

‫گمونم می‌خوای ما رو مجبور کنی ‫تو لونه خرگوش زندگی کنیم.

‫نه لزوما مامان، یه کلبه ‫خیلی خوب کفایت می‌کنه.

‫بعضی اوقات فکر می‌کنم الینور، ‫تو اصلا نمی‌فهمی من چه حالی دارم.

‫می‌فهمم، مامان، واقعاً می‌فهمم.

‫ولی باید واقع‌بین باشیم.

‫اوه، اینجایید همتون.

‫داشتم فکر می‌کردم کجا قایم شدید.

‫تازه از برادرم ادوارد شنیدم،

‫که می‌خواد بیاد اینجا بمونه، و انتظار داریم ‫اقامتش طولانی باشه.

‫واسه همین خیلی خوش‌شانسیم.

‫- فکر کنم تاحالا ندیدینش. ‫- نه.

‫به عنوان پسر ارشد، طبعا ‫یه ثروت قابل توجه به ارث می‌بره.

‫و ما انتظار کارهای بزرگی ازش داریم.

‫شاید نماینده پارلمان.

‫بدون شک دنیا رو تحت تاثیرش قرار می‌ده.

‫خیلی کارها باید قبل از اومدنش انجام بشه.

‫آخه چشم‌های خیلی تیزبینی داره

‫و نمی‌خوام هیچ ایرادی پیدا کنه.

‫خب، کارهایی هست که باید انجام بشه.

‫کارهایی هست که باید انجام بشه.

‫شرط می‌بندم که عین خودشه.

‫مارتا!

‫مارتا، داری چیکار می‌کنی؟

‫مگه هفته پیش این کار رو نکردی؟

‫دستور خانم جان دَشووده، خانم.

‫با اومدن آقا ‫همه‌شون باید دوباره تمیز بشن.

‫این فرش‌ها تمیزن.

‫برو به کارت برس.

‫ممنون، خانم الینور.

‫صبح بخیر.

‫- اوه، من فقط داشتم... ‫- فرش‌ها رو می‌تکوندید.

‫- بله. ‫- ادوارد فِرس. حالتون چطوره؟

‫- بله. ‫- ادوارد فِررز. حالتون چطوره؟

‫اسبم نعلش افتاده، ‫برای همین از راه اصطبل اومدم.

‫الینور دَشوود.

‫کمکی می‌خواید؟

‫برای تکوندن فرش؟

‫نه.

‫بهتره شما رو به دیدن خواهرتون ببرم.

‫ادوارد! چه وضعیه! وسایلت کجان؟

‫اونا رو از مسافرخونه می‌فرستن.

‫هوس اسب سواری کردم ‫ برای همین یه اسب قرض گرفتم.

‫- چقدرقراره بمونی؟ ‫- مارگارت!

‫کاملاً به خانم دَشوود بستگی داره، طبعاً.

‫نمی‌خوام بیش از اندازه بمونم.

‫سریعتر باید اتاقت رو نشونت بدم.

‫تو رو خدا چی وسوسه‌ات کرد اینجوری ‫ مثل یه دهاتی بیای اینجا؟

‫عزیزم فنی، بالاخره ما توی دهاتیم.

‫فکر کنم اولین کاری که باید بکنیم اینه که ‫این دیواره‌های کهنه و کثیف رو بکنیم،

‫خیلی تاریک و پر از گرد و غباره، مطمئنم ‫که موافقی. و همه این کتاب‌های قدیمی،

‫چطور یه آقا می‌تونه توی یه اتاق ‫تاریک و قدیمی مثل این بشینه؟

‫اوه، الینور.

‫نمی‌خوایم مزاحمت بشیم.

‫- بیا، میشه اینو بگیری؟ ‫- فنی.

‫- بله، ادوارد؟ ‫- بذار توضیح بدم.

‫این یه کتابخونه‌ست، ‫ جایی برای پناه بردن.

‫کتابخونه‌ها باید پر از کتاب‌های ‫قدیمی و خاک‌گرفته، و گوشه‌ و کنج‌ و

‫جاهایی برای قایم شدن باشن.

‫می‌دونی، فنی، فکر می‌کنم این ‫کتابخونه همینجوری که هست عالیه.

‫ادوارد، می‌دونی که این حرف‌ها رو ‫فقط برای اذیت کردن من می‌زنی.

‫متاسفانه حتما دیدن خواهرم که

‫نورلند رو به سلیقه خودش نوسازی می‌کنه، ‫براتون دردناکه.

‫حالا دیگه خونه ایشونه. گمونم باید ‫هر طور که صلاح می‌دونه عمل کنه.

‫اون داره تمام تلاشش رو می‌کنه ‫که من رو هم از نو بسازه.

‫من مایه سرافکندگی برای ‫ خانواده‌ام هستم، خانم دَشوود.

‫فنی دوست داره من به نوعی ‫ مردی عالی مقام بشم.

‫مهم، سر زبونِ بقیه، سوار بر کالسکه.

‫و شما خودتون رو تو یه کالسکه تصور نمی‌کنید؟

‫یه اسب و گاری برای من کافیه.

‫می‌خوام وارد حرفه‌ی کشیشی بشم، ‫ می‌دونی، تو یه ناحیه‌ی آروم روستایی.

‫ولی این کار برای خانواده‌ام ‫ ظاهر خوبی نداره.

‫فکر می‌کنم همه‌مون باید راه خودمون ‫ رو برای خوشبختی پیدا کنیم.