Caesar The Conqueror (Giulio Cesare il conquistatore delle Gallie)

Rome heerst over de bekende wereld.

Europa, Azië en Afrika bevinden zich in haar macht.

Rome zal nog eeuwenlang de scepter zwaaien.

Want als Rome ten onder gaat, houdt de wereld op te bestaan.

Gallië heeft zich aan Rome overgegeven

Julius Caesar wil nu de zee oversteken en Britannia veroveren

we schrijven het jaar 54 voor Christus

Ik heb die mankrachten nodig. Ze moeten die legioenen sturen.

De zee is wild, de goden zijn ontstemd, Valerius.

De goden zijn u juist gunstig gezind. - Ik vraag me af hoe lang nog.

De kalme lucht is een gunstig teken.

Maar het hart blijft twijfelen en vindt maar geen rust.

Laurier is het symbool van de glorie.

Ja, van de glorie. U bent die lauwerkroon waardig.

Zult u hem ooit dragen?

Als ik oud en vermoeid ben.

Caius Opius? - Die is gearriveerd.

Ik moet naar hem toe. De spelen kunnen beginnen. Wij komen er zo aan.

Welkom, Caius. Welkom. - Veel geluk en veroveringen, Caesar.

Veel veroveringen? - Op mannen en vrouwen.

Die hangen van de senaat af, m'n goede vriend. Wat is het nieuws?

Ik heb niet alle vijanden van Caesar kunnen verslaan.

Zijn ze talrijker dan z'n vrienden? - Nee.

Maar de grote redenaar Cicero is een van hen.

Cicero, mijn vriend en vijand. De vader van ons land.

Een seniele oude man, omringd door 'n senaat vol oude wijven.

De man is een groot redenaar, maar hij mist visie. Ze zijn allemaal blind.

Natuurlijk weigeren ze me meer legioenen.

Ze overwegen je verzoek, maar keuren je expeditie naar Britannia nooit goed.

Jij bent een echte veldheer, Caesar. - Cicero en die seniele senaat van hem.

Bang voor m'n ambitie. Snappen die idioten dan niets?

Zien ze dan niet dan mijn ambitie de ambitie van Rome is?

Ik ga hoe dan ook naar Britannia en die legioenen zullen er komen.

Je zult wel moe zijn, m'n vriend. - Wel een beetje.

Ik heb niet gerust omdat ik bang was dat je anders al was uitgevaren.

Misschien heeft het lot of de wil van de goden me hier gehouden.

Je mag de goden nooit verzoeken, Caius.

Ik had sterk het gevoel dat ik in Gallië moest blijven.

Waarom? - Ik zou het niet weten.

Ik weet alleen dat ik uitsluitend mensen durf uit te dagen, maar de goden niet.

Maar nu heb ik besloten om toch naar Britannia te gaan.

De spelen. Kom.

Pak hem dan.

100 sestertie dat de Galliër wint. - Afgesproken, 100 sestertie.

Hij heeft gewonnen. - De Galliër heeft gewonnen.

De Galliër.

Jij verdient een beloning. Ik schenk je je vrijheid.

Wat is je naam? - Vercingetorix.

Vercingetorix wordt de leider van Gallië en organiseert daar een opstand

Caesar moet terug naar Italië om z'n legioenen te reorganiseren

Ik strijd al jaren tegen de corruptie in de senaat. Help me, Pompeius.

Ik ben ook een gekozen consul.

Je weet dat ik achter je sta, Caesar. Jouw strijd is ook de mijne.

We lijken in veel opzichten op elkaar.

Op veel punten ben ik het met je eens, maar jij vraagt om nieuwe legioenen.

Om een grotere democratie te stichten, al komt m'n droom wellicht nooit uit.

Ik stel me een nieuw rijk voor met radicale hervormingen...

...en een economie die ook kan draaien zonder oorlog of slavernij.

De senaat is bevreesd voor jouw ambities. Jouw grote ambities.

Het zijn onze ambities, Pompeius. Die van jou, mij en heel Rome.

Met het doel Rome verder te helpen.

Ga met ze praten. Niet voor Caesar, maar voor de glorie van heel Rome.

Dat ga ik doen. Dat beloof ik je. Ave.

Vertrouw je hem wel, Caesar?

Ik vertrouw erop dat hij de boodschap overbrengt. Maar nee, Crassus.

Hij zal tegen mij spreken, maar in dat geval kennen wij hem weer wat beter.

Nu ik de senaat mijn voorstellen voor Ravenna heb voorgelegd...

...wil ik u melden dat Caesar om meer legioenen vraagt.

Heeft Caesar die volgens jou echt nodig of wil hij ze gewoon hebben?

Dan zou ik het niet voorleggen.

Waar is Caesar? Waarom is hij niet hier...

...om z'n verzoek en z'n gedrag uit te leggen?

Hij is nota bene in Italië. Hij heeft de vergadering van Assisi voorgezeten.

Toch is hij niet hier in Rome, bij deze bijeenkomst. Waarom niet?

Is hij bang om verslag te doen van z'n Britse campagne?

Of wil hij ons niets vertellen over de opstand die in Gallië is uitgebroken?

Of stelt hij zichzelf met z'n stilzwijgen boven de autoriteit van Rome?

Hij is hier niet, maar hij vraagt wel om meer legioenen.

Caesar is beslist een groot veldheer, maar hij verzaakt z'n plichten.

Hij wilde kost wat kost weer consul worden.

Hij wilde naar Gallië vanwege de rijkdom van de provincie.

Dat bewijzen de schatten in z'n villa's. - Een valse beschuldiging...

...in plaats van lof voor z'n snelle verovering van Gallië.

Dankzij hem zit onze schatkist nu vol goud.

Hij handelt niet uit eigenbelang of zonder enige behoedzaamheid.

Jouw loyaliteit jegens Caesar siert je. Je toont je een goede vriend.

Maar maak het niet erger voor hem, Caius Opius.

Als hij zo echt behoedzaam is...

...waarom ging hij dan tegen de wil van de senaat naar Britannia?

Omdat Caesar meer waarde hecht aan de grandeur van Rome.

Bewijs dat maar.

Ik weet best dat de glorie van het rijk Caesar na aan het hart ligt.

Maar meer legioenen gaat ten koste van Rome's verdediging.

We zullen de jonge Decius Scribonius Curio z'n onstuimige taal vergeven.

En we vragen hem om even na te denken.

Het gaat om de feiten. Alleen de feiten tellen.

Caesar heeft laten zien dat hij enkel z'n eigen ambities nastreeft.

U weet vast nog wel, geachte senatoren...

...dat ik tegen z'n herverkiezing als consul was.

Ik heb Sulla's woorden toen herhaald.

Die heeft over het karakter van de jonge Caesar gezegd:

In deze man voor mij zie ik de ambities terug van Caius Marius.

Ik zeg u: Caesars houding en ambities kunnen de republiek te gronde richten.

Hij is boven elke verdenking verheven. - Dan mag hij hier komen uitleggen...

...waarom hij de burgers in de rouw stort en Rome in gevaar heeft gebracht.

Voordat u Caesar vernedert door hem hier te laten komen...

...moeten we de man eerst goed op waarde schatten.

Ik wil hem niet straffen, maar de macht en autoriteit van de staat tonen.

Ik wil dat Gaius Julius Caesar naar Rome wordt teruggeroepen...

...om verslag te doen van z'n beleid en z'n daden.

Heb je nog over m'n woorden nagedacht?

Caesar wil dat ik me opoffer en met een vreemde trouw.

De luitenant is een vertrouweling en van goede komaf.

Men zal opkijken tegen de vrouw van Cicero's broer.

Maar ik houd niet van hem. - Dat komt vanzelf...

...als je je man eenmaal leert kennen en gaat waarderen en respecteren.

En wat als ik al van een ander houd? - Hoe bedoel je?

Drie jaar terug waren we met Caesar, Crassus en Pompeius in Lucca.

Toen heb ik Caesar voor het laatst gezien.

Ik heb daar de officier Claudius Valerius ontmoet.

Dat weet ik nog. - Ik heb hem eeuwige trouw beloofd.

Een jeugdige fantasie, Publia. - Nee, Calpurnia.

Want ik ben hem in al die tijd niet vergeten en hij mij ook niet.

Nu moet je hem vergeten. Jij bent niet de eerste die zich moet opofferen.

Caesar heeft dit huwelijk nodig om Cicero's vriendschap te winnen.

We houden van je als van een eigen dochter.

Hij wil jou ook gelukkig zien. Wat is er, Clelia?

Caius Opius wil u spreken. Hij zegt dat het dringend is.

Laat hem binnen. Blijf er maar bij.

Gegroet. - Wat is er gebeurd?

Marcus Tullius Cicero houdt helaas z'n poot stijf.

Ik heb de beslissing alleen twee dagen kunnen uitstellen.

Maar de uitkomst staat al vast: Caesar moet naar Rome terugkeren.

Hij zal dat bevel nooit opvolgen. - Dan breekt er een burgeroorlog uit.

Ik ga me klaarmaken voor m'n vertrek en m'n huwelijk met Quintus Cicero.

Hopelijk is haar offer niet zinloos. - Vast niet.

Als Publia vandaag vertrekt, vertel ik het morgen aan Cicero.

Hij is gehecht aan z'n familie.

Je zult zien dat hij bijdraait en Caesar in Gallië zal willen houden.

Moge de goden ons bijstaan.

Zeg tegen uw bevelhebbers dat ze kost wat kost standhouden.

We geven uw bevelen door, maar niemand keert levend naar Rome terug.

Gallië staat in brand en elk bos, elk pad en elke boom vormt 'n hinderlaag.

De Galliërs aanbidden Vercingetorix.

Voor elke man die we doden staat er weer een op.

Ik ken jou, Publius. Je hebt me al vier campagnes terzijde gestaan:

Tegen de Vocontii, bij de Rijn, in Spanje...

De golf van Morbihan. Ik word oud, m'n geheugen laat me in de steek.

Ja, de golf van Morbihan. Dat herinner ik me nog goed.

Jij was de laatste die vertrok. Je bent naar de kust gezwommen.

Zoals Horatius, maar dan wat houteriger.

Ik weet wat jij waard bent, Publius. Ik merk ook dat je vermoeid bent.

Ik stuur je terug naar Rome met de rang van centurio.

Je krijgt een goed pensioen en een stuk land om op te leven...

...met de herinnering aan al onze veroveringen op mannen en vrouwen.

Nee, Caesar. Ik heb nog niet afgedaan. Bespaar me die vernedering.

Dat land kan wachten, maar wij niet. Sta op.

Als je mijn bevelen overbrengt aan je meerderen...

...zeg er dan bij dat ik ze een overwinning beloof.

Wees opgewekt, straks drinken we in Rome op onze manoeuvres.

Ja, wij samen. Ga nu. God zij met jullie.

Wacht, Baro. Ik heb een boodschap voor je consul Quintus Cicero.

M'n beschermelinge is onderweg.

Ze moeten zo snel mogelijk trouwen en samen gelukkig worden. Ave.

Pardon, Caesar... - Ja, Claudius?

U brengt uw beschermelinge in groot gevaar.

Gallië is geen plek voor een plezierreisje.

Ze sluit zich bij Sabinus aan. Ik sta garant voor haar veiligheid.

Weet u echt zeker dat ze veilig is? - Dat garandeer ik je.

Gaat ze trouwen?

Arme, eenzame Claudius. Het is pure noodzaak.

Droevige, politieke noodzaak.

U begrijpt me toch? U weet toch ook hoe het voelt om eenzaam te zijn?

Vroeg of laat maakt elke man kennis met de liefde.

De ultieme eenzaamheid. Want alle mannen staan alleen.

Julius Caesar aan Caius Opius: Gegroet.

Je antwoord heeft me zeer verheugd.

Ik hoop dat Publia een fijne, zinvolle verbintenis aangaat.

Mijn trouwe Calpurnia, ik groet je met liefde en genegenheid.

Ook ik ben leeg en vol verlangen door onze lange scheiding.

Alles lijkt nu goed te komen, dankzij jou en onze dierbare Publia.

Gallië als geheel is verdeeld in drie stukken.

In één stuk leven de Belgae, in het tweede de Aquitani...

...en in het derde de Galliërs, die zich in hun eigen taal Celtae noemen.

Ze hebben alle drie hun eigen taal, gebruiken en wetten.

Als ik jou aan mijn zijde had, zou m'n taak me gemakkelijker vallen.

Volgende maand is 't drie jaar geleden dat je in m'n armen lag.

Ik begin oud te worden, Calpurnia. En moe, zo oneindig moe.

Hoe groter m'n vermoeidheid, hoe groter ook mijn liefde voor jou.

Onze ideologie mag verschillen, maar Cicero is een vriend die ik hoog acht.

Doordring hem van mijn oprechtheid, Caius.

Ik beschouw een huwelijk tussen onze families als een grote zegen.

Maar vergeet niet, Calpurnia...

...dat een soldaat is voorbestemd om te sterven.

Ik heb gebeden om een stukje land en een tuin.

En bij het huis een stroompje en misschien wat bos.

Klopt het dat Caesar niet naar Gallië teruggaat, Valerius?

Waarom kijk je zo bedachtzaam?

Publia trouwt met Quintus Cicero, omdat Caesar dat wil.

Je weet hoeveel ik van haar houd.