When Trumpets Fade

"ภาพยนตร์เรื่องนี้อุทิศให้กับ ผู้ที่ต่อสู้ในยุทธภูมิป่าเฮิร์ตเกน"

"ฤดูใบไม้ร่วงปี 1944"

เดือนสิงหาคม 1944

ผลของสงครามโลก ดูเหมือนจะเป็นที่แน่ชัด

ฝรั่งเศสได้รับการปลดปล่อย

หลัง 4 ปีแห่งการต่อสู้

ชัยชนะเหนือเยอรมนี ดูจะเป็นที่แน่นอน

ตั้งแต่การยกพลขึ้นบกนอร์มังดี ในเดือนมิถุนายน

กองทัพอเมริกันและพันธมิตร บุกยึดพื้นที่ตลอดยุโรปเหนือ

ผลักดันให้ทหารเยอรมัน ถอยร่นสู่มาตุภูมิตนเอง

เมืองแห่งแสงสีเบิกบาน

ขณะออกมาต้อนรับ กองทัพพันธมิตร

ขณะเดินทัพผ่านฌองพ์เซลิเซ่

ทั้งนายทหารและพลทหารเชื่อว่า

กรุงเบอร์ลิน อยู่ในเงื้อมมือพวกเขาแล้ว

และร่ำลือกันว่า

จะได้กลับบ้านทัน วันคริสต์มาส

แต่เมื่อทหารออกจากกรุงปารีส

ไปยังพรมแดนเยอรมนี

ความหวังพวกเขาเริ่มจางหาย

"พฤศจิกายน 1944"

"ป่าเฮิร์ตเก้น"

"พรมแดนเบลเยียม-เยอรมนี"

นายต้องรอด

ฉันต้องรอด

- ฉันต้องรอด - นายต้องรอด

- นี่วันโชคดีของฉัน - นี่วันโชคดีของนาย

- ดวงฉันเฮง - นายมันเฮง บ็อบบี้

- แค่นี้จิ๊บจ๊อย - เหมือนไปเดินเล่น

- ว่าไงนะ เพื่อน - ฉันต้องกลับบ้านให้ได้

- นายได้กลับแน่ - ฉันจะกลับบ้าน

- แน่นอนที่สุด - ฉันจะกลับบ้าน

ได้กลับแน่

แข็งใจไว้ บ็อบบี้

แข็งใจไว้ นายต้องทำได้

- ฉันต้องทำได้ - นายแกร่งเหมือนเหล็ก

เหล็ก

- เสียงเบาไป - เหล็ก

- เหล็กเป็นยังไง - แข็งแกร่ง

ใช่แล้ว มันแข็งแกร่ง

ไอ้บ้าเอ๊ย อย่าเพิ่งไปนะ

เร็วเข้า ใครแกร่งเหมือนเหล็ก

- ฉันแกร่ง - ใช่แล้ว นายแกร่ง

- แกร่งเหมือนอะไร - เหล็ก

- ใช่แล้ว พูดซิ - แกร่งเหมือนเหล็ก

ใช่แล้ว นายแกร่งเหมือนเหล็ก

- อยู่กับฉันก่อนนะ - เจ็บจัง

- อีกไม่ถึงไมล์ ไปอีกไม่ถึงไมล์ - ไกลจัง

- ไม่หรอก ไม่ไกล - ฉันไปไม่ถึงแน่

- ห้ามพูดอย่างนั้นนะ - ฉันต้องตาย

นายต้องรอดแน่

- พระเจ้า - นายต้องรอดแน่

ต้องรอด

ใช่แล้ว

บ็อบบี้ ฉันต้องพักหน่อย ตกลงไหม

ตกลงไหม

บ้าจริง

บ็อบบี้ หยุดนะๆ

หยุดนะ

บ็อบบี้ หยุดนะ

ขอต้อนรับกลับมาอีก

สัญญานะว่านายจะไม่แบกฉันอีก

มันเจ็บ อย่าแบกฉันอีก

ฟังนะ บ็อบ ถ้าฉันทิ้งนาย จะไม่มีใครพบนาย

- นายจะตายที่นี่ - นั่งพักแป๊บนึง

ฉันกำลังจะตาย

เรานั่งตรงนี้ไม่ได้

- ฉันต้องแบกนาย พานายไปจากนี่ - ไม่

- เร็วเข้า - ไม่

- ต้องไปแล้ว - ไม่เอาแล้ว

- ก็ได้ ใจเย็นๆ - อย่าแบกฉันอีกนะ

ก็ได้ ฉันจะไม่แตะนาย

ใจเย็นนะ

ใจเย็น

อย่าแบกอีก

อย่าแบกอีก

นายจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม

- ฉันไม่มีทางเลือก - ก็ได้

เดวิด

อย่าทิ้งฉันไว้อย่างนี้

ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไว้อย่างนี้

อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่

เดวิด อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่อย่างนี้

หยุดนะ

อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่

เอาล่ะ ไปได้แล้ว

"โรงพยาบาลสนาม หน่วยทหารราบที่ 28"

เอาล่ะ ลุกขึ้น

กองร้อยซีอยู่ไหน

ใจเย็น เพื่อน แข็งใจไว้

- แชมเบอร์เลน - จับอีกข้างซิ

ผู้กองพริทเชตต์ ตามหาคนจากหมวดของนายอยู่

- เขาอยู่ไหน - ที่กองบก.

ฉันกำลังจะไปพอดี ถ้านายอยากไปด้วย

- หมอบลง - เข้าที่กำบัง

ไม่เป็นไรหรอก

ทำไมถึงทิ้งศพไว้อย่างนี้

ไม่อยากเอารถไปขนศพ

ยังต้องใช้ขนทหาร เข้ามาตายในนี้อีก

- นรกเต็มหมดแล้ว - พูดอะไร ยังมีที่อีกเยอะ

แค่ต้องกองเรียงให้สูงขึ้น

- นายคิดว่ากี่คน - เป็นร้อย นี่เพิ่งผ่านมา 5 วัน

พวกเขาปล่อยให้มัน เป็นอย่างนี้ได้ไง

แล้วยังทำเหมือนตัวเองเป็นมนุษย์

ได้แต่มองจุดบนแผนที่ ไม่มีสักคนที่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นที่นี่

ฝนตกขี้หมูไหล

นั่นสิ ผบ.กรมเลียก้นผบ.กองพัน

ผบ.กองพันเลียก้นผบ.กองร้อย แล้วเราต้องเลียอึพวกนั้นอีกที

จำคำฉันไว้

พวกนั้นจะส่งเราเข้าไปอีก จนกว่าจะราบทั้งหน่วย

ฉันไม่เอาด้วยแน่

"กองบัญชาการกองร้อย"

ผู้กองครับ พลทหารแมนนิ่งมารายงานตัว

แมนนิ่งใช่ไหม

ผมคิดว่างั้น

- ตอบคำถามด้วย พลทหาร - ใจเย็น

เลิกตามหาหมวดคุณได้แล้ว ไม่มีใครรอด

อะไรนะ

ดูเหมือนมีคุณคนเดียวที่รอดกลับมา วันนี้คุณโชคดี

- โชคดีอะไร - คุณยังไม่ตาย

- งั้นเหรอ - ถ้าคุณยังไม่หยุดละก็...

- คุณจะทำอะไร - หุบปากเลย ทั้งสองคน

ลูคัส ไปเดินเล่นก่อน

คุณควรทำใจซะ

เขาเป็นหัวหน้าหมวด คนใหม่ของคุณ

เขาจะตายภายในอาทิตย์นี้อยู่ดี

- บอกซิ สติสตังค์ยังอยู่ครบไหม - บางครั้ง

หมายความว่าไง

- บางครั้งผมก็มีสติ - ในสนามรบล่ะ

คุณต้องการอะไร ผู้กอง

ทั้งกองพันโดนตียับเมื่อคืน เสียหายถึง 70% แต่นั่นแค่ข่าวลือ

ไม่ว่าจะแย่แค่ไหน เราคงต้องเดี้ยงแน่

เราต้องถอย โดยยึดเป้าหมายไม่ได้สักแห่ง

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม

คืนนี้ เราจะมีทหารข้ามช่องแคบมาแทน

คุณจะเข้าประจำหมู่ใหม่

ยินดีด้วย พลทหาร คุณได้เป็นจ่าแล้ว

ผมไม่อยากเป็น

- อีกหน่อยก็คุ้นเอง - ผมไม่อยากคุ้น

ผมไม่สนว่าคุณต้องการอะไร

ผมไม่ถือสาคำพูดคุณ

เพราะคิดว่าถ้ารอดมาได้ อาทิตย์หนึ่งที่นี่

คุณมีสิทธิ์ปากดี แต่คุณไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งของผม

ผมไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

นั่นมันความเห็นคุณ แต่ไม่ใช่ของผม

คุณรอดมาได้หนึ่งสัปดาห์

แต่คนในหมวดของคุณทำไม่ได้ จะหาว่าผมบ้าก็ได้

แต่ผมมองว่า คุณเหมาะสมกับตำแหน่งนี้

คุณทำผิดพลาดแล้ว

ผมบันทึกความคิดเห็นคุณไว้แล้ว ไปได้

- ผู้กอง ในป่า ผมทำสิ่ง... - จ่า

- ครับ - ไปได้

ขออนุญาตใช้สิทธิ์ตามมาตรา 8

ผมไม่ได้เรื่อง ผมทำไม่ได้

ฟังผมนะ ทหาร

สัปดาห์ก่อนผมมีกองร้อย เกือบ 200 นาย ตอนนี้เหลืออยู่ 50

ถึงแม้ว่าคุณจะต้องกล้ำกลืนทำ

ความสามารถในการเอาชีวิตรอด ของคุณมีค่าน้อยมากในเวลาเช่นนี้

แต่สิ่งที่สำคัญคือเป้าหมายของเรา

ถ้าใช้เวลายึดนานเท่าไร ศพจะกองข้างถนนมากขึ้นเท่านั้น

หน้าที่ผมคือทำให้บรรลุเป้าหมาย ผมจะใช้ทหารทุกนายที่มีเพื่อการนี้

รวมถึงคุณด้วย จ่า

ผมเสียใจเรื่องที่คุณประสาทเสีย

แต่คุณคงจะบ้าไปแล้วถ้าคิดว่า ผมจะปล่อยคุณไปเพราะมาตรา 8

- เข้าใจไหม - ครับผม

เวลา 14.00 น. คุณมีนัดกับหมู่ใหม่ของคุณ

ถึงตอนนั้น คุณต้องตั้งสติให้ได้ เข้าใจไหม

ครับผม

ดี ไปให้พ้นหน้าผม

ผู้กอง ถ้าผมไม่ได้เรื่อง เป็นความผิดของคุณหรือของผม

ฉันไปด้วยได้ไหม

- คงไม่ได้ - ได้ยินว่าได้เลื่อนยศ

- ได้ยินมาจากไหน - มีเพื่อนเยอะก็อย่างนี้

- มีบุหรี่ไหม - มี

พอลองคิดดูแล้ว น่าทึ่งมาก

ทั้งหมวดเดินเข้าสู่ขุมนรก แต่รอดออกมาได้คนเดียว

ทหาร 25-30 นาย ไม่เจ็บก็ตาย

แต่นายเดินออกมา โดยไม่มีรอยขีดข่วน

- วันนี้ฉันเฮงน่ะ - ใช่ เฮงมาก จะมองอย่างนั้นก็ได้

แต่มันไม่ใช่ทางเดียวใช่ไหม ทัลบ็อต

- นายคงไม่ได้มีของดีอะไร ใช่ไหม - เท้าอบอุ่นไง

นายออกมาได้ไง

หลงกับพวกเหรอ ต้นไม้ทึบเกินไปเลยหลงทาง

- บอกหน่อย เกิดอะไรขึ้น - นายมีอะไร ก็ว่าไปดีกว่า

จะบอกให้ พฤติกรรมนาย ไม่ได้แนบเนียนอย่างที่นายคิดหรอก

คอยแต่อยู่หลังคนอื่น ไม่เคยอาสาทำอะไร

ทำพอแค่ไม่ต้องเดือดร้อน แต่ไม่เคยพอที่จะช่วยคนอื่นได้

ฉันเป็นคนอ่อนไหวน่ะ

จำไว้นะ นายหลบอยู่ข้างหลังไม่ได้แล้ว

นายไปคราวนี้ จะมีเด็กใหม่ พึ่งพานายเพื่อเอาชีวิตรอด

ถ้าฉันรู้ว่าทหารคนไหนตาย เพราะความขี้ขลาดของนาย

ฉันจะยิงนายเอง

แซนดี้

นายหาเจอ

- นายไปไหนมา ฉันตามหาอยู่ - ฉันหลงทาง

นึกว่านายปอดซะแล้ว

นายนึกว่ามันปอด

แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นลูกทุ่งซื่อบื้อ มาจากวิสคอนซิน

ฉันจะซวยไหม

- ไม่หรอก เรายังรอจ่าอยู่เลย - นายมาได้ไง