Tag

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κάποιος είπε "Δεν σταματάμε να παίζουμε επειδή γερνάμε.

"Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε".

Μικρός, δεν διανοείσαι ότι μπορεί να αποκτήσεις άλλους φίλους.

Θεωρείς ότι θα είστε μαζί για πάντα.

Βέβαια, για τους πιο πολλούς, δεν ισχύει.

Αλλά οι φίλοι μου κι εγώ βρήκαμε τρόπο να το καταφέρουμε.

Απλώς δεν σταματήσαμε να παίζουμε.

Θέλω να πιστεύω ότι κάτι τόσο απλό, όσο ένα παιχνίδι,

με έκανε αυτό που είμαι σήμερα.

Δηλαδή, αυτό που είστε σήμερα θέλει να γίνει επιστάτης.

Ναι.

Δρ Μαλόι, βλέπω το βιογραφικό σας.

ΣΗΜΕΡΑ

Έχετε διδακτορικό στην κτηνιατρική

και εξασκείτε επιτυχώς το επάγγελμα τώρα.

Κοιτάξτε, έρχεται μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου

όπου αναθεωρεί τα πάντα.

Αναρωτιέσαι "Τι είναι σημαντικό; Τι έχω στη λίστα να κάνω;"

Μισό, να καταλάβω.

Στη λίστα αυτή δεν έχετε καμιά ελεύθερη πτώση ή ορειβασία,

ή χορό με κλακέτες;

Με λύκους ίσως;

Αυτό ήταν μόδα.

Γι' αυτό δεν έγινε ταινία;

Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω

να καθαρίζω τα ούρα από τη λεκάνη αυτού του άντρα.

Αυτό είναι το αφεντικό.

ΦΡΙΝΤΟΜ Ατλάντικ ΜΠΟΜΠ ΚΑΛΑΧΑΝ

Ο κύριος Κάλαχαν.

Σπουδαίος άνθρωπος. Σπουδαία εταιρεία.

Ό,τι μπορεί να με φέρει κοντά του, το θέλω.

Κοίτα, φίλε.

Υπό κανονικές συνθήκες,

θα σου έλεγα να ξεκουμπιστείς.

Αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια, πότε μπορείς να ξεκινήσεις;

Έχω ξεκινήσει ήδη.

Τι ήταν αυτό;

Ήταν κλειστή.

Συγγνώμη. Ήθελα να το προλάβω.

Σήμερα. Μπορώ να ξεκινήσω σήμερα.

Θες άλλη κόκα κόλα;

-Καλά το πας. -Εντάξει.

Αλλά όχι άλλες εκπλήξεις.

Δεν θα απογοητευτείς.

Δεν χρειάζονται χειραψίες.

-Εντάξει. Επιστρέφω. -Καλά.

Αμάν αυτοί οι λευκοί.

Μπομπ, είσαι πρόεδρος κορυφαίας εταιρείας βάσει του Fortune.

Έχεις κερδίσει τον σεβασμό συναδέλφων και προμηθευτών

και γι' αυτό σου παίρνουν συνέντευξη τα μεγάλα κεφάλια.

Η Wall Street Journal.

-Δις Κρόσμπι. -Γεια σας.

-Μπομπ Κάλαχαν. -Ρεμπέκα.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Εγώ ευχαριστώ.

Να ξεκινήσουμε κατευθείαν;

-Ναι, φυσικά. -Ωραία.

Ακούστε τι θα ήθελα να ξέρουν οι αναγνώστες σας για εμάς.

Είμαστε νέοι.

Δυναμικοί. Ευχάριστοι.

Ας μιλήσουμε για τον διαβήτη.

Κύριε Κάλαχαν, πώς απαντάτε στην ιδέα

ότι μέσω εξαρτημένων εταιρειών ασφάλισης απαλλάσσονται επικίνδυνοι ισολογισμοί;

Καλή ερώτηση. Ζόρικη, αλλά εύλογη.

Θα έλεγα ότι αυτό που μου αρέσει στη Freedom Atlantic

είναι ότι δεν θυμίζει άλλες ασφαλιστικές.

Είμαστε μεγάλοι, αλλά μικροί.

Μικροί.

Είμαστε...

Σύνθετοι...

κι όμως απλοί.

Σε παγκόσμιο επίπεδο...

Κι όμως τοπικό.

Πολύ σωστά.

Συγγνώμη λίγο.

Μπορείτε να έρθετε άλλη στιγμή;

Έχουμε μια δουλειά. Κύριε;

Φοβάμαι πως όχι, Μπομπ.

Έλεος, Χόγκι!

Τι θες εδώ; Πώς σε άφησαν να μπεις;

Δεν με άφησαν. Εδώ δουλεύω.

Έπιασες δουλειά στην εταιρεία μου για μια παρτίδα κυνηγητό;

Έλα Μπομπ, τελείωσε.

Λες να μην μπορώ να φύγω από τον χώρο συνεδριάσεών μου;

Και πού θα πας;

Θες να δεις; Κοίτα τι θα κάνω.

-Να πάρει η οργή! -Εντάξει.

Είσαι καλά;

Θεέ μου. Καλά.

Έχεις δίκιο.

Τελείωσε.

-Σ' έπιασα. -Το ξέρω. Εντάξει.

Χαίρομαι που σε βλέπω, φίλε.

-Κι εγώ. -Έχασες κιλά;

Ναι, λίγα. Άκου, κάτι σοβαρό.

Ο Τζέρι τα παρατάει.

Τι; Ανοησίες!

Στον λόγο μου. Στο τέλος της σεζόν, την κάνει.

Καλά. Αλλά είμαι στη μέση μιας συνέντευξης. Μπορώ να...

-Wall Street Journal, καλή φάση! -Ευχαριστώ.

Εγώ ευχαριστώ, τέτοιον περισπασμό ήθελα.

Αν αρχίσει να μιλάει για τον εαυτό του ο Μπομπ, δεν σταματάει.

-Να τα πούμε έξω; -Ναι.

Μπορούμε να τα πούμε έξω; Επιστρέφω.

Τρεις μέρες πριν βγει ο Μάης.

Έχουμε 63 ώρες για να τον τσακώσουμε όλοι μαζί.

Τέλεια. Θα τα πούμε στο φαγητό.

Τι; Όχι. Πρέπει να πάμε τώρα!

Δεν έχεις τουαλέτες να καθαρίσεις;

Κανονικά, έχω.

Ξέρεις κάτι; Βγάλε αυτήν την αηδία

και ξεκίνα. Θα τα πούμε μετά.

Θα παραιτηθώ, Μπομπ.

Δεν χρειάζεται. Απολύεσαι.

Ωραία. Γιατί οι παροχές είναι μάπα.

Δεν νομίζω.

Ισχύει. Οι παροχές τα σπάνε.

Συγγνώμη. Πού είχαμε μείνει;

-Στον διαβήτη. Ναι. -Εξηγήστε μου.

Δεν είμαι γιατρός, αλλά υπάρχουν δύο τύποι.

Ο πρώτος τύπος λέγεται "Τύπος Ένα". Και ο Τύπος Δύο σχετίζεται με τον τρόπο ζωής.

Όχι. Γι' αυτόν.

-Τι κάνεις; -Χόγκι, τι θες;

Μ' έπιασες. Κάνω μάνα, εντάξει;

Κάθεσαι σαν να μη σου είπα

ότι πρέπει να λυθεί τώρα.

Έχουμε καλή ευκαιρία με τον Τζέρι φέτος.

Αυτό λες κάθε χρόνο.

-Φέτος είναι αλλιώς. -Κι αυτό το λες κάθε χρόνο.

-Φέτος ισχύει. -Αυτό είπες πέρυσι.

Το ξέρω, έχεις δίκιο.

Αλλά φέτος είναι όντως αλλιώς.

Επειδή ξέρουμε ακριβώς πού θα είναι και πότε.

"Στον γάμο της Σούζαν και του Τζέρι. Σάββατο, 31 Μαΐου".

Θα είναι εύκολος στόχος!

Πρέπει να συμμαχήσουμε. Αν δεν τον πιάσουμε τώρα,

θα μας κλαίνε.

-Τι; -Κάποια στιγμή. Κατάλαβες.

Έλα τώρα, Μπομπ.

Θα γεράσεις ή θα παίξεις;

Θα παίξω.

Σωστή απάντηση. Χάρηκα πολύ.

Λυπάμαι, πρέπει να φύγω.

Όχι.

Περιμένετε.

Παντρεύεται και δεν είπε τίποτα.

Το ξέρω, κι εγώ θύμωσα, αλλά μετά πληγώθηκα.

Αλλά συνειδητοποίησε ότι θα είναι εύκολος στόχος.

Αυτό είναι τρελό ακόμα και γι' αυτόν.

Θα μου πει κάποιος τι τρέχει εδώ;

Ανεπίσημα;

Όχι βέβαια.

Τέλεια. Εντάξει.

Η παρέα μας παίζει κυνηγητό εδώ και 30 χρόνια.

Τι;

Για όλον τον Μάιο, κάθε χρόνο, παίζουμε κυνηγητό.

Όπως κάναμε παιδιά.

Όμως δεν είμαστε σε παιδότοπο και ζούμε σε άλλες πόλεις.

Έτσι, δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί ο άλλος.

Μπορεί να πεταχτεί απ' το πορτ-μπαγκάζ μετά τα ψώνια,

να σε πιάσει και να κάνεις μάνα.

Άκου το πιο τρελό.

Τον Τζέρι δεν τον έχουμε πιάσει ποτέ.

Τι θα πει αυτό; Δεν τον έχετε ακουμπήσει ποτέ;

Όχι κατά τον μήνα Μάιο. Εδώ και 30 χρόνια.

Γιατί δεν πάτε στο σπίτι του να τον πιάσετε;

-Δεν είναι τόσο εύκολο. -Γιατί;

Επειδή...

Αρχικά, είναι πάρα πολύ γρήγορος.

Δεν πιάνεται.

Ναι, και αν καταφέρεις να τον πιάσεις,

μεταλλάσσεται και φέρεται σαν αγρίμι.

Κι αν καταφέρεις να πιάσεις το αγρίμι,

αυτό δραπετεύει και πάλι.

Τι έγινε εκεί;

Ακόμα και σήμερα, δεν έχω ιδέα.

Είναι ο καλύτερος παίκτης. Απλά.

Τώρα θέλει να αποσυρθεί με το καλύτερο ρεκόρ

και να μας κάνει ρεζίλι όλους! Ρεζίλι!

Παθιάζεται πολύ.

Να τος.

Σταθείτε, μη φύγετε.

Δις Κρόσμπι, λυπάμαι.

Θα σας καλέσει κάποιος.

Θα το κανονίσουμε μόλις γυρίσω.

Όχι.

-Όχι; -Όχι. Αλλαγή σχεδίου.

Θα έρθω μαζί.

Αυτό θα γίνει άρθρο.

Τι; Όχι.

Ναι. Το παιχνίδι τα σπάει.

Δεν θα το δείξει έτσι.

Δεν ξέρω πώς θα το δείξω,

αλλά έχει ενδιαφέρον το ότι ζούμε σε έναν κόσμο

όπου ενήλικοι άντρες αφιερώνουν έναν μήνα κάθε χρόνο για να παίξουν.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Σωστά. Πάμε.

Δεν νομίζω ότι το εννοεί καλά.

-Μπες μέσα, Μπομπ. -Καλά! Δεν βαριέσαι, πάω.

ΝΤΕΝΒΕΡ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ