Sound of Silence

‫بیا بیرون!

‫نمی‌خوایم بی‌خبر مهمونی بگیریم!

‫عزیزم!

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫بهترین کیک تولد دنیاست!

‫بچه‌ها!

‫ ‫

‫ ‫

‫پیتر!

‫پیتر، این بالا چیکار می‌کنی؟

‫شام داره حاضر می‌شه. ‫بیا غذا بخور!

‫یه دقیقه دیگه میام.

‫- می‌دونستم. ‫- چی رو؟

‫می‌دونستم داری رو چیزی کار می‌کنی.

‫تو یکی از اون جعبه‌ها پیداش کردم.

‫اِم، یادم رفته بود داشتمش.

‫حرف نداره، مگه نه؟

‫در زمینه جا پر کردن ‫و خاک گرفتن حرف نداره.

‫همین واسه اون ساعت ‫و باقی وسایل این اتاق هم صادقه.

‫یه ربع دیگه شام می‌خوریم.

‫- اوهوم. ‫- «اوهوم.»

‫مترجم: «نــامــدار جعفری‌نژاد» ‫در تلگرام: NamdarJfn@

‫بیاین باز هم با همدیگه کلی مهمونی بگیریم.

‫ایول!

‫احسنت!

‫سازندگان این فیلم سه کارگردان تورینی‌ان...

‫پیش از هر چیز، باید بگیم...

‫فیلم رو ساختار تئاتری خودش تأکید می‌کنه.

‫مکان‌ها و طراحی صحنه‌اش ‫عین صحنه تئاتر می‌مونه...

‫به جز سه سکانس...

‫ساکت باش.

‫ساکت باش.

‫صدامون رو می‌شنوه.

‫ساکت!

‫هیس!

‫ساکت!

‫پیتر؟

‫پیتر!

‫پیتر؟

‫«صدای سکوت»

‫صبح به خیر ایالات متحده آمریکا!

‫امروز دوشنبه است!

‫یوهو!

‫چطورین؟

‫حالتون چطوره؟

‫سلام، بنده جامای کبیرم...

‫- و اومدم حالتون رو بپرسم. ‫-

‫خودم می‌دونم آخرهفته ‫کلی ماجرا داشتیم، ولی... یوهو!

‫اینجا که هوا آفتابیه.

‫بیاین دوشنبه این هفته رو...

‫با انرژی مثبت آغاز کنیم، متوجهین؟

‫

‫اِما؟

‫عذر می‌خوام.

‫دقیقا به موقع اومدی.

‫

‫

‫چی شد؟

‫چیزی نشد.

‫باز هم وحشت کردم.

‫آره.

‫همون مسئول آزمون ترسناک قبلی بود؟

‫آره.

‫حتما تا الان دیگه خیال می‌کنه لالم.

‫اِما.

‫صدای تو خارق‌العاده است.

‫عاشق صدات می‌شن.

‫

‫سلام مامان.

‫وایستا ببینم، چی؟

‫باشه، خیلی‌خب. ‫دوباره بهت زنگ می‌زنم.

‫امشب حرکت می‌کنم.

‫چی شده؟

‫باید برگردم ایتالیا.

‫ایتالیا؟

‫من هم باهات میام.

‫خیلی‌خب.

‫پیش به سوی ایتالیا.

‫خیلی‌خب.

‫رسیدیم.

‫سلام مامان.

‫سلام اِما.

‫- سلام سبا. ‫- سلام خانم ویلسون.

‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم.

‫نمی‌دونم.

‫بهم گفتن اینجا منتظر بمونم.

‫زود برمی‌گردم.

‫عذر می‌خوام.

‫باید بهم بگین پیتر ویلسون، پدرم، چی شده.

‫- شما دختر آمریکاییه هستین؟ ‫- آره.

‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- هنوز نمی‌دونم.

‫پدرتون تو بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده.

‫فعلا حالش به ثبات رسیده،

‫ولی باید از نزدیک تحت نظرش داشته باشیم.

‫بخش مراقبت‌های ویژه؟

‫سرشون ضربه دیده...

‫و لخته خونی تو مغزشون ایجاد شده.

‫چند دنده‌شون هم شکسته.

‫می‌شه ببینمش؟

‫هنوز نمی‌شه، ولی همین که بشه، ‫می‌ذارم ببینینش.

‫حالش خوب می‌شه؟

‫داریم بهشون ضدانعقاد تزریق می‌کنیم.

‫باید صبر کنیم...

‫و تأثیر دارو رو ببینیم.

‫اگه اثر نکنه، باید عملشون کنیم.

‫از مادرتون پرسیدین چی شده بود؟

‫نه.

‫یعنی هنوز نپرسیدم.

‫گردن، بازو و صورت مادرتون زخمی شده.

‫منظورتون چیه؟

‫زخم‌های مادرتون ناشی از دفاع از خودشه.

‫قربانیان خشونت خانگی هم معمولا ‫از همسر خشنشون محافظت می‌کنن.

‫خانم...

‫باهاشون صحبت کنین.

‫مادرتون از راه‌پله انداخته بودش پایین.

‫من ترجیح می‌دم یه شب دیگه ‫هم تحت نظرمون باشن.

‫اونجا منتظرتون می‌مونم.

‫مامان.

‫سر بابا ضربه خورده.

‫تو بخش مراقبت‌های ویژه است، ‫ولی حالش به ثبات رسیده.

‫سرش ضربه خورده؟

‫می‌خوان تو رو هم امشب بستری کنن.

‫صرفا جهت احتیاطه، خب؟

‫اِما...

‫لزومی نداره الان همه‌چی رو توضیح بدی.

‫فقط می‌خوام حالت خوب باشه.

‫عذر می‌خوام.

‫خانم، لطفا باهام بیاین.

‫سعی کرد من رو بکشه، ‫ولی پدر خودت نبود.

‫فردا صحبت می‌کنیم، خب؟

‫می‌رم خونه و صبح میام دنبالت.

‫نه، نباید بری خونه! ‫نه!

‫قبوله، هتل می‌گیرم.

‫با ماشین من برو، ‫دم بیمارستان پارکه.

‫خواهش می‌کنم خونه نرو.

‫خواهش می‌کنم!

‫ببین.

‫من هتل می‌گیرم.

‫نه.

‫می‌ریم خونه خودم.

‫

‫بردم!

‫ ‫

‫ ‫

‫باید این دزدگیر رو تعمیر کنیم.

‫بی‌جهت روشن می‌شه.

‫پس...

‫آریانا گرانده‌ی بعدی ‫اینجا به دنیا اومده، ها؟

‫بیا، یه چیزی نشونت می‌دم.

‫پس از مشکلاتت به اینجا پناه می‌آوردی؟

‫آره.

‫ساعات زیادی اینجا بودم،

‫و می‌نواختم و می‌خوندم.

‫والدینم این استودیو رو ساخته بودن...

‫که هرچقدر دلم می‌خواد جیغ بکشم.

‫الان هم دارن تشویقت می‌کنن؟

‫آره.

‫اولین بار همین‌جا باهاش آواز خوندم.

‫بابام رو می‌گم.

‫با همدیگه کلی آهنگ ساخته بودیم.

‫ببین.

‫می‌خوای آواز بخونم؟

‫خواهش می‌کنم نخون.

‫وای!

‫اینجا اتاق سری بابامه.

‫چقدر وسایل عجیب و غریب داره.

‫عجیب و غریب، قدیمی و خرابن.

‫عاشق تعمیر این وسایله.

‫ببین.

‫همه‌چی درست می‌شه.

‫آخه اصلا باورم نمی‌شه ‫بابام حاضر باشه بلایی سر مامانم بیاره.

‫نظرت چیه برات شام درست کنم؟

‫هوم؟

‫من یه کم دیگه همین‌جا می‌مونم، خب؟

‫چرا که نه؟ اِم...

‫من می‌رم طبقه پایین.

‫خیلی‌خب.

‫چی به سرت اومد بابا؟

‫

‫اِم، اِما!

‫مشکلی پیش اومده.

‫اِم...

‫اون که اصلا خوراکی نیست.

‫می‌شه از کامیون غذای سیاری ‫که دیده بودیم غذا گرفت.

‫خیلی‌خب، ببین چی میگم.

‫من می‌رم، تو همین‌جا بمون.

‫سبا، کسی اینجا انگلیسی بلد نیست‌ها.

‫گمون کنم از پسش بربیام.

‫خیلی‌خب.

‫با ماشین برو.

‫نه، پیاده می‌رم. ‫ممکنه مامانت زنگ بزنه.

‫فکری به ذهنم رسید.

‫مال مامانمه.

‫راه می‌ره؟

‫خب، خودش که هر روز سوارش می‌شه.

‫

‫اِم...

‫می‌شه دوتا برام آماده کنین؟

‫اِم... کیف‌پولم رو جا گذاشتم.

‫کیف پولم رو جا گذاشتم.