Twenty Five Twenty One (스물다섯 스물하나)

SEBUAH SIRI NETFLIX

EPISOD 12

Apa kata kita lawat ayah lebih kerap selepas ini?

Mak akan luangkan masa.

Okey.

Oh ya, bagaimana dengan permohonan universiti awak?

Dapat biasiswa tak?

Ya, tapi saya rasa saya nak sertai pasukan sukan profesional.

Gajinya tinggi.

Kalaulah saya sepasukan dengan Yu-rim…

Apa maksud awak?

Awak tak nak masuk universiti?

Biasiswa itu cuma bayarkan yuran…

Jangan merepek! Awak ingat kita ada masalah kewangan?

Awak tak nak ke universiti? Awak rasa sampai bila awak lawan pedang?

Kalau awak ke universiti,

awak boleh sara diri selepas berhenti lawan pedang.

- Aduhai. - Kenapa awak tak berfikir panjang?

Janganlah cakap saya begitu!

Saya takkan berhenti lawan pedang. Saya akan teruskan.

Aduhai! Sakitnya hati! Jangan cakap dengan saya lagi!

Aduhai, awak buat mak marah.

AYUH SEKOLAH TINGGI TAE YANG

Yu-rim.

Awak tak nak masuk universiti?

Awak boleh dapat biasiswa.

Tapi biasiswa tak sama macam gaji yang ditawarkan.

Saya perlu dapatkan duit.

Kalau bab-bab duit, pergi luar negara paling bagus.

Bayarannya tinggi.

Tapi kita tak patut tukar warganegara semata-mata kerana duit.

Betul.

Tapi kenapa? Awak nak masuk universiti?

Ya.

Saya nak sertai pasukan dan dapat gaji, tapi mak saya suruh masuk universiti.

Betulkah?

Awak perlu ambil ujian kemasukan.

Ya. Saya perlu dapat lebih 80 markah.

Jadi 80 daripada 400 markah?

Biar betul?

Kena jawab soalan bahasa Korea.

Aduhai, bila saya nak baca bacaan yang membosankan itu?

Hei, Lee Ye-ji!

Saya dah beri amaran jangan cakap begitu lagi.

Kenapa awak asyik kata yang awak nak berhenti?

Awak cakap begitu sebab awak dah hilang akalkah?

Puan, saya serius.

Saya dah fikir masak-masak.

Ini tak mudah bagi saya.

Awak patut guna masa itu untuk berlatih.

Supaya awak tak merosot.

Kalau awak cakap begitu lagi,

siaplah awak.

Faham?

KAMI MENYOKONG HARAPAN DAN IMPIAN ANDA

Saya beritahu dia

sebab saya betul-betul rasa lawan pedang tak sesuai untuk saya.

Tapi dia asyik suruh saya jangan cakap bukan-bukan

dan suruh saya perbaiki prestasi saya yang merosot.

Ye-ji.

Awak memang nak berhenti lawan pedang?

Saya dah tak rasa seronok apabila berlawan pedang.

Saya rasa saya membazir masa di sini.

Kalau saya boleh belajar,

saya boleh cari minat lain sambil berlawan pedang.

Tapi kita tak dibenarkan masuk kelas,

jadi saya tak boleh buat apa-apa.

Saya terdesak. Ini hidup saya.

Pasti sangat sukar bagi awak.

Maaf sebab tak tahu lebih awal.

Jom fikirkan jalan keluar sama-sama.

Bercakap soal itu…

Apa akan berlaku…

kalau saya tak datang latihan mulai esok?

Yi-jin!

Awak kacak seperti biasa.

Hei, kenapa datang nak jumpa masa saya sedang bekerja?

Siapa ajar awak buat begini?

Tiada siapa ajar saya. Saya semula jadi, ibarat badan awak.

Aduhai. Jadi kenapa awak ke sini?

Saya singgah untuk beli sesuatu di kawasan ini.

Awak minta gambar.

Gambar Hee-do seorang.

Orang pasti salah faham.

Saya minta gambar itu sebab tiada siapa yang nak.

Berapa harganya?

Tolonglah, Yi-jin.

Saya bersama Yu-rim kerana awak.

- Saya nak balas budi awak. - 300 won?

Jangan merepek. Harganya 320 won.

Ya. Nampak sangat awak bersyukur. Apa awak beli di sini?

Ini?

Saya beli sesuatu yang penting.

Adalah.

Baju yang dipakai oleh Sin Chang-won semasa dia ditangkap

makin popular dalam kalangan remaja

dan telah mencetuskan "Sindrom Sin Chang-won" di seluruh negara.

Bukan itu sahaja,

salinan tiruan baju tersebut turut dijual di pasaran.

Cepat.

Buat betul-betul.

- Tengok! - Awak beli itu?

Mana Ye-ji?

Dia masuk kelas.

Apa? Kelas?

Ye-ji…

betul-betul serius

nak berhenti lawan pedang.

Dia nak masa depan yang berbeza.

Tolong benarkan dia berhenti.

Aduhai. Banyak pengalaman pelik yang saya lalui dalam hidup ini.

Hoi, siapa awak untuk buat keputusan itu?

Awak nak biar dia berhenti sebab dia tak hebat macam awak?

Tidak.

Saya seronok apabila berlawan pedang,

tapi Ye-jin tak rasa begitu lagi.

Jadi dia patut berhenti.

Dia tak seronok dari dulu?

Dia jadi begitu sebab tak bertambah baik untuk tempoh masa yang lama.

Sebab itu dia benci sukan ini.

Saya juga bertanggungjawab untuk membetulkan

pemikiran sebegitu.

Tugas saya adalah untuk terus membantunya dan pastikan dia tak putus asa.

Putus asa juga satu cabaran buat Ye-ji.

Para atlet pilih masa depan mereka pada usia awal

dan kekal dengan keputusan itu.

Ini saja yang kami buat selama ini.

Jadi bagi kami,

putus asa ialah cabaran yang paling besar.

Putus asa ialah satu cabaran?

Pandai awak berkata-kata.

Jadi ketabahan

ialah perbuatan bodoh?

Yu-rim, pergi ke kelas dan bawa Ye-ji ke sini.

Tak dengarkah?

Maafkan saya.

Saya juga takkan sertai latihan

sehingga puan benarkan Ye-ji berhenti.

Apa?

Dari dulu saya pelik kami tak boleh masuk kelas

sebab kami budak sukan.

Kamu semua dah hilang akalkah? Berhenti.

Ko Yu-rim!

Tunggu apa lagi? Kejar dia!

Saya juga takkan berlatih sehingga puan benarkan Ye-ji berhenti.

Maafkan saya.

Cepat duduk.

Kenapa?

Perbuatan melebihi kata-kata.

Tindakan awak betul.

Pandang saya. Saya tak kacak, tapi sayalah lelaki idaman awak.

AWAK TENGOK APA?

Aduhai, bosanlah.

Kita dah belajar di sekolah selama 12 tahun,

tapi perlu sambung belajar lagi selepas ini.

Tapi ini musim panas terakhir kita pakai baju seragam.

Saya agak sedih.

- Hei, Moon Ji-woong! - Hei!

Awak pakai baju penjenayah itu.

Awak kelakarlah.

Hei, tunjuklah betul-betul. Buka baju seragam awak.

Aduhai, tolonglah.

- Wah. - Hebat.

Hei, patutkah saya beli juga?

Patut tak?

- Tak sesuai. - Patutkah saya beli?

Hei, jom pergi.

Pakai betul-betul.

Mari sini.

Awak pakai

baju penjenayah itu?

Sebenarnya…

Budak tak guna!

Awak dah gilakah, tak guna?

Hoi, awak ingat sekolah ini tempat bermain?

Tak guna punya…

Budak tak guna macam awak perlu dipukul separuh mati baru sedar!

Tolong berhenti!

Saya kata, tolong berhenti.

Sampai bila cikgu nak pukul pelajar?

Bukankah ia boleh dibawa berbincang?

Cikgu tak tahu yang hukuman dera dah tak dibenarkan?

Apa?

Buatlah laporan polis.

Buatlah laporan, tak guna.

Kamu pandang apa?

Hei, Seung-wan.

Helo, saya telefon dari Sekolah Tinggi Tae Yang.

Ada seorang cikgu yang selalu dera pelajar di sini.

Ya.

Baiklah.

Saya yang lapor.

Sila tanya saya.

Apa kamu buat di sini? Masuk kelas dan belajar!

Apa? Polis?

- Masuk kelas! - Bukankah itu Seung-wan?

Cepat masuk kelas!

Apa kata kita ke pejabat saya? Ada banyak mata memandang di sini.

Kamu berdua sekali.

Dia perlu ke bilik sakit.