Companion

Oftast er það eins og... Ég skal ekki segja.

Eins og það sé þykkt og dimmt ský yfir öllu.

Við sjáum heiminn

en sjáum heiminn samt ekki í raun.

Við staulumst öll bara um.

Án stefnu og án merkingar. Án nokkurs tilgangs.

Ég veit að það hljómar niðurdrepandi en ég held að það sé jákvætt.

Það kennir okkur að meta hinar stundirnar.

Stuttu, óviðjafnanlegu augnablikin þegar ljósin kvikna,

dimma skýið leysist upp og við sjáum heiminn skýrt.

Við finnum merkingu.

Við höfum tilgang.

Jæja, kemurðu...

Ó, fjandinn. Fjandinn, fjandinn.

Fjandinn.

Ef heppnin er með þér upplifirðu þetta einu sinni.

Skrambinn, þetta var...

Þetta var nett. - Já.

Hjá mér...

Svo nett.

...gerðist það tvisvar.

Í fyrra skiptið daginn sem ég kynntist Josh.

Ég heiti Josh.

Ég heiti Iris.

Og svo aftur...

daginn sem ég drap hann.

Iris, vaknaðu.

Hæ, svefnpurka.

Hve lengi svaf ég?

Í dágóða stund.

Já, þú varst alveg steinrotuð.

Mig dreymdi dásamlegan draum.

Nú? Um mig?

Þú ert ansi góður með þig. - Já.

En já. - Já. Ég vissi það.

Kynlífsdraum?

Nei, perrinn þinn.

Örlítið kynlíf? - Nei.

Var ég ber að ofan? - Mig dreymdi fyrstu kynnin.

Þetta var svo fullkomið.

Manstu hvað allt var fullkomið?

Hvernig gæti ég gleymt því?

Stórmarkaðurinn og appelsínurnar.

Hvar erum við? GPS-ið sýnir engan veg.

Þetta er ekki vegur heldur heimreiðin.

Þú ert kominn á áfangastað.

Takk, bíll Josh.

Takk, bíll.

Opnaðu skottið.

Opna skott.

Andskotinn.

Kat talaði um lítinn sveitalegan kofa í skóginum.

Við höfum ólíkar skilgreiningar á orðinu „kofi“.

Og „sveitalegur“.

Og „lítill“.

Hvað?

Þú veist að þú getur ekki logið að mér. Segðu mér hvað er að.

Ég geri eða segi eitthvað kjánalegt.

Smána þig. Þau hlæja að mér.

Þau hata mig. Þau gera það nú þegar. - Jesús, Iris.

Þetta hefur staðið til mánuðum saman. Segirðu þetta núna?

Rétt fyrir utan dyrnar?

Sko. Heyrðu.

Vinir mínir hata þig ekki.

Kat hatar mig.

Já, kannski, en Kat hatar alla.

Ég vil bara ekki klúðra öllu.

Svona nú, Bíp-Búp. Þú klúðrar engu.

Slakaðu bara á.

Ekki vera fúl og skrýtin.

Mundu að brosa og vera glaðleg.

Allt í lagi?

Jibbí, þú ert kominn. Mikið var.

Þú sagðir þetta afskekkt.

Ég bjóst við nokkrum kílómetrum frá þjóðveginum

en ekki á jaðri siðmenningar.

Ekkert drama, Josh. Þetta er ekki langt. - Hjartanlega ósammála.

Sæl, Iris.

Hæ, Kat. Gott að sjá þig.

Svo gott.

Sjáið hver ég fann.

Hæ, Patrick. - Hæ.

Sjá þig í eldhúsinu. - Já, sjá mig.

Velkomin. Ég myndi faðma ykkur en er allur útbíaður í hörpudiski.

Takk fyrir það. Hvar...

Þarna er hann! - Hæ!

Joshy minn, Joshy minn.

Sæll, vinur.

Þú líka. Komdu.

Hvað segirðu? - Hvað segir þú?

Ég er góður. Ég er... fullur.

Gott. Þetta er gott.

Josh, þú manst eftir Sergey.

Hæ, Sergey. Gaman að sjá þig aftur.

Sömuleiðis, vinur. Sömuleiðis.

Þetta fallega sköpunarverk hlýtur að vera Iris.

Halló.

Sönn ánægja. Ég hef heyrt mikið um þessa.

Er það? Vonandi allt gott.

Húsið þitt er alveg... Það er ótrúlegt.

Já, og svo afskekkt. - Já.

Ég held að síðasta hús hafi verið 16 km héðan.

27 km. Ég borgaði fyrir þetta.

Næðið er ekki ódýrt, vinir mínir. Alls ekki ódýrt.

Ekki áttu allt vatnið?

Nei, enga vitleysu. Bara allt landið í kringum það.

Fáið ykkur drykk. Viljið þið bjór, kokkteil eða vín?

Ekkert handa mér. Ég vil helst komast í sturtu.

Í hvaða herbergi eru þau?

Upp stigann og innst til vinstri.

Við sjáumst á eftir. - Já, sjáumst.

Brostu.

Vertu glaðleg.

Jæja, haltu áfram með söguna.

Ég var klæddur í fáránlega nákvæman Drakúlabúning

og ég þekkti engan þarna.

Ég stóð við snarlborðið og smjattaði á gulrótum

og einhverju sem líktist hummus. - Það var ekki hummus.

Það var líklega ekki hummus.

Einhver sló létt á öxlina á mér.

Ég sneri mér við

og þarna var græn og stór risaeðla sem starði bara á mig.

Innan úr hausnum heyrði ég dempaða en pirraða rödd segja:

„Þú stendur á halanum.“

Ég sneri mér við og leit niður

og ég stóð vissulega á litla risaeðluhalanum hans.

Ég færði mig og baðst afsökunar.

Hann tók niður hausinn

og þá blasti við mér fallegasti maður sem ég hafði nokkurn tíma séð.

Kynntistu þessum fallega manni á eftir Eli?

Veistu hvað? Þegiðu.

Var þetta hörpudiskur? - Já.

Þú hittir mig. - Ég æfði hafnabolta.

Einmitt.

Hvenær vissirðu?

Vissi ég hvað?

Að...

hann væri sá eini rétti?

Samstundis.

Það hljómar væmið, en um leið...

og við horfðumst í augu var eitthvað hið innra...

sem small á réttan stað.

Það er alls ekki væmið.

Ég skil það.

Eins og það sé hluti af þér sem þú vissir ekki að hafi verið bilaður

en skyndilega...

er búið að laga hann.

Þú starir á þennan ókunnuga einstakling

sem þú hefur aldrei hitt áður

og þú bara veist

að það sem eftir er ævinnar

gerirðu hvað sem þarf til að hann verði hamingjusamur.

Ekki satt?

Jú. - Jú.

Jú, algjörlega.

Patrick, maturinn er gómsætur. Takk.

Takk, Sergey. Fallega sagt. Gott að þú ert ánægður.

Hann dekrar mig. Ég hef þyngst um næstum fimm kíló með honum.

Ekki meira en það? - Haltu kjafti.

Við hvað starfar þú, Sergey?

Ég er með puttana í ýmsum pottum.

Ég er með óhreinar hendur, vinur.

Þetta er algjör skítabransi.

Sergey virðist...

Virðist vera indæll.

Já.

Allt sem konur þrá í fari karlmanns.

Hann er ríkur og gáfaður.

Hann á fallega eiginkonu.

Eiginkonu? Er Sergey kvæntur?

En elskið þið hvort annað?

Elskum við? Nei, nei.

Til þess þyrfti hann að líta á mig sem manneskju.

Ég skil þig ekki.

Ég er fylgihlutur, eins og bíllinn hans.

Ég klæði mig eins og hann vill. Borða það sem hann vill.

Ríð þegar honum sýnist.

Og ég segi þér það.

Líkar þér ekki við mig?

Það er ekki beint þannig að mér líki ekki við þig, Iris.

Það er hugmyndin um þig.

Mér finnst vera hægt að...

skipta mér út.

Skipta þér út?

Enginn gæti komið í þinn stað, Kat.

Þú ert Kat.

Þú ert óttalaus. Það er hvetjandi.

Ég vildi að ég gæti líkst þér meira...

en ég er ekki þannig gerð.

Ég bara...

Mér finnst eitthvað innra með mér halda aftur af mér.

Nei, nei, nei.

Komdu.

Á fætur, tík. - Nei.

Upp með þig. - Guð, nei.

Komdu. - Svona.

Þú líka. - Fjandinn!

Leggðu símann frá þér. - Þá það.

Upp með ykkur.

Komdu. - Komdu!