Chocolate (초콜릿)

WSZYSTKIE POSTACIE, MIEJSCA, NAZWY I ZDARZENIA

PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE

ODCINEK FINAŁOWY

Ta trufla z białej czekolady z kakao...

Co tu robisz?

Przyszedłem po czekoladki.

Te z dżemem z czarnej porzeczki i Lady...

Które są najlepsze?

Dziś jest ich tyle rodzajów.

Pyszna.

Przecież mówiłeś, że nie jadasz czekolady.

Przestraszyłem się,

że zechcę wrócić na Wando.

Ale teraz

mam ciebie, Cha-young.

Nigdzie bez ciebie

nie pojadę.

Powiesz mi,

czemu przestałeś jeść czekoladę

po śmierci mamy?

Mówiłeś, że zginęła w wypadku.

Jakim?

Samochodowym.

Przechodziła przez ulicę

i potrącił ją samochód.

Wracała do domu ze sklepu.

Kupowała mi czekoladki.

Dlatego po tamtym dniu przestałem jeść czekoladę.

Czemu pytasz?

Tak się zastanawiałam...

Nad czym?

Myślałam, że może kobieta, która dała mi czekoladę,

to twoja mama.

Chyba poniosła cię wyobraźnia.

Takie teorie przez kawałek czekolady?

Powinnaś pisać powieści, a nie gotować.

Przepraszam, że znów o tym wspominam. Wiem, że nie jest ci łatwo.

Postarajmy się.

Żyjmy pełnią życia.

Cieszmy się każdą chwilą.

Zróbmy to także dla tej kobiety,

która dała ci czekoladę.

Nie sądzisz,

że tego by chciała?

Jesteś wolna jutro wieczorem?

Na razie nie mam planów.

Przyjdziesz do mnie? Urządźmy sobie urodziny.

Wszystko przygotuję. Ty tylko przyjdź.

Nie musisz kupować mi prezentu. Ty jesteś moim prezentem.

PARKING

Ostrożnie.

Uwaga.

KONIEC

Koniec testu.

Proszę zaparkować samochód i zaciągnąć hamulec ręczny.

Ukończono test.

ZALICZONO

Wreszcie zrobiłam prawo jazdy. Chodźmy po samochód.

To ma być zaliczony test?

I po co ci samochód?

Planowałam go kupić, jak tylko zrobię prawo jazdy.

Muszę jeszcze trochę odłożyć.

Ale chodźmy go obejrzeć.

Hui-na.

Chodźmy.

O Boże.

Tylko delikatnie. Jeszcze uszkodzisz to cacko.

To model GT...

Możemy najpierw to obgadać?

- Zapoznać się z tym autem? - Oczywiście.

Dziękuję.

Wskakuj.

Coś tu nie gra.

Zapnij pasy.

- Naprawdę będziesz miała prawo jazdy? - Oczywiście.

Co?

Boisz się, że nie dożyję?

Co z tobą?

Jak umrę, to trudno.

Ale może dożyję.

Nie chcę leżeć bezczynnie i nie robić żadnych planów.

Moje życie byłoby żałosne,

gdybym nie mogła zrobić prawa jazdy.

Nie urodziłam się po to, by wieść takie bezsensowne życie.

Nim dowiedziałam się o chorobie, moje życie było żałosne,

jak twoje.

Żyłam, jakbym miała przed sobą wieczność, jakbym miała nigdy nie umrzeć.

Słuchaj.

Co?

Jak już kupię auto, chcę pojechać w pewne miejsce.

Pojedziesz ze mną?

Dokąd?

Nad morze.

Zaziębisz się.

Nie musisz iść do pracy?

Mam dziś wolne.

A ten rezydent, który ci dokucza,

bo skończyłeś uczelnię spoza Seulu?

A jeśli znowu się ciebie uczepi?

To nic.

Życzył mi dobrej zabawy.

Naprawdę?

Ale muszę przyznać, że dziwnie jest

spędzać tak z tobą czas.

Nigdy nie wracasz do domu, nie bierzesz wolnego

i ciągle pracujesz.

Jesteś chyba najbardziej zajętą osobą w kraju.

Myślałem, że muszę

pracować jeszcze ciężej, by cię uszczęśliwić.

Ale tylko sprawiłem,

że czułaś się samotna.

Przepraszam. Nie wiedziałem.

Kocham plażę.

Od teraz

przyjeżdżajmy tu raz na wiosnę i raz jesienią.

O nic więcej nie poproszę. Dobrze?

Wejdźmy. Chodź.

Nie, czekaj.

Czekaj!

Proszę bardzo.

- Rety, dużo tego. - Tak.

- Łowione przez was? - Oczywiście.

Mąż dzisiaj złowił.

- Smacznego. - Dziękujemy.

Wygląda smakowicie.

Zapiszę się do szkoły gotowania.

Marna ze mnie kucharka.

Wracasz do domu po ciężkim dniu

i musisz jeść makaron instant albo pić shake’a zbożowego.

Przepraszam.

Lubię makaron instant.

- Proszę. - Nie, to dla ciebie.

Czekaj.

Daj mi chwilę. Też zrobię ci wrapa.

Proszę.

Halo? O co chodzi? Co?

- Wybacz. Muszę porozmawiać. - Dobrze.

Tak?

Znalazł pan opiekuna Ju Yeong-ha?

Kontaktował się pan z nim?

Rozumiem.

Nie, sam z nim porozmawiam.

Musimy zrobić, co się da. To rodzina pacjenta.

Tak.

Dziękuję, doktorze O.

Tak. Do zobaczenia w Seulu. Do widzenia.

Na koszt zakładu.

Przepraszam panią. Moja towarzyszka poszła do toalety?

Nie, zapłaciła i wyszła. Powiedziała, że to coś pilnego.

Co?

Dokąd poszła?

Gdy cię poznałam,

spotkało mnie tyle szczęścia.

Upewnij się,

że więcej się nie zobaczymy.

Jedz wszystkie posiłki.

I od tej pory masz być szczęśliwy.

Gdy Kang zapina ci guziki, nawet nie drgniesz.

Ale Junowi nie dałaś się dotknąć.

Jun bardzo chciał przyjechać.

Ale mu zabroniłem, bo bałem się,

że znów go zawstydzisz.

I...

Czy ty mnie uszczypnęłaś?

Czemu milczysz, kochanie?

Właśnie.

Urzędująca prezes jest dziś wyjątkowo potulna.

W oczach też nie masz tyle zła, co zwykle.

Źle się czujesz?

Chyba już wyzdrowiałaś, powinnaś wrócić do pracy.

Nie mów jej, co ma robić.

Jesteś jej lekarzem?

O co chodzi?

Chciałaś zostać kimś więcej niż urzędującą prezes?

Boli cię, że znów ona będzie rządzić?

Seo-hun, wyjdźmy na zewnątrz. Musimy pomówić.

- Nie, uderzysz mnie. - Ty smarkulo.

Nie zamierzam wracać do pracy.

Chcę odpoczywać.

Teraz wy rządzicie Geosung.

Na pewno przemyślę sobie to,

co mi powiedziałaś.

Tak, zrób to.

CIOTKA HYE-MI

Moglibyśmy porozmawiać w twoim biurze.

To moja teściowa i była prezes, pani Han Yong-seol,

zbudowała potęgę Geosung.

Ja też robiłam, co mogłam.

Jedną trzecią roku spędzałam w szpitalu.

Nie miałam nawet szansy być dobrą matką dla Juna.

Po nim dwukrotnie poroniłam.

Poświęciłam dla Geosung

wszystko.

To moja teściowa i ja

ciężko pracowałyśmy na jego sukces.

Więc jakie to ma znaczenie, że mój mąż

nie jest synem mojego teścia?

Co twój ojciec zrobił dla Geosung?

Stracił głowę dla kobiety i uciekł z nią jak tchórz.

Dlaczego mam oddawać Geosung, skoro to ja i moja teściowa