The Dialogue of the Carmelites (Le Dialogue des Carmélites)

Compiègne, mei 1789

Vader, ik kan niet liegen. Ik ben gelukkig.

Misschien is het fout U dit te zeggen, meneer maar opeens, toen ik juffrouw Blanche...

in haar trouwjurk zag dacht ik weer mevrouw te zien, haar moeder en u aan haar arm.

Ja, beste Thierry. Dank je. Ik dacht daar ook aan.

Vader, denkt u dat het passend is om door Chantilly en Saint Denis terug te gaan?

Ja,klopt. We zouden de menigte tegenkomen en er niet tegen opgewassen zijn.

En in deze tijden zouden we voor donker terug moeten zijn.

Ja, Thierry, vermijd Saint Denis.

Wat vraagt u? - Gods genade en de uwe.

In de wereld was uw naam Marie Geneviève Meunier.

In het geloof zal uw naam Constance van Saint Denis zijn, Martelares.

In de wereld was uw naam Blanche de la Force.

In het geloof zal uw naam Blanche van het Lijden van Christus zijn.

Onze hulp is in de Naam des Heren, die Hemel en Aarde geschapen heeft.

De Here zijt geheiligd.

Welkom, zuster Blanche. - Dank u.

Bent u gelukkig, zuster Blanche? - Zeer gelukkig, dank u.

Goedenacht, zuster Blanche.

Mijn dochter, de regelt zegt de deur te sluiten.

Moeder, ik denk dat ik nooit een goede Karmelietes zal zijn.

Een angstaanjagende schedel, iedereen.

Men zou moeten waarschuwen tegen de aanwezigheid van dit voorwerp...

in de cel van een Karmelietes. - God heeft u hier gezonden, moeder...

om te horen wat ik niet de moed had te vertellen.

Er is een fatale zwakheid in me waardoor ik enorm lijd.

Als kind kon ik geen trap betreden zonder te denken dat die in zou storten.

Ik ben altijd al bang geweest van leven en dood.

Arm kleintje.

U hebt van dit huis gedroomd zoals een klein meisje in haar donkere kamer droomt...

van de gewone kamer, met de lichten en de warmte.

Jij weet niets over de eenzaamheid waarin een Karmelietes moet leven...

of sterven.

Moeder, ik dacht dat ik onlangs eerlijk was.

Ik wens niet te liegen tegen mijn vader.

Wat hebt u hem verteld? - Dat ik gelukkig was.

We zijn hier niet op zoek naar geluk. Onze bruidegom is niet de lachende Christus...

die je op religieuze plaatjes ziet.

Hij is de Man van Zorgen waarvan in heilige geschriften gesproken wordt.

Mijn dochter, in de geest van Karmel is geen ruimte voor zachtheid.

Maar ik ben ziek, veroordeeld, zoals onze dokter, meneer Javelinot zei.

En dus kan ik geroerd worden.

Grote proeven wachten op u, mijn dochter.

Dat geeft niet, als God me kracht geeft.

Wat God in u wil testen, is niet uw kracht, maar uw zwakte.

De nachten zijn kort in de Karmel. En als een goede soldaat...

moet een Karmelietes slaap kennen.

Op een dag reed hij te paard over het veld dat reikt over Assisi...

en kwam hij een leproos tegen die hem zo met afschuw vervulde...

dat hij de andere kant opkeek om het maar niet te hoeven zien...

en hervatte zijn reis aan de andere kant maar herinnerde zich zijn besluit...

De dokter wacht op u.

stapte af en ging naar de leproos en kuste liefdevol zijn wonden.

Hierbij toonde hij zijn grote liefde voor Christus...

Ik ben bang dat we niets meer kunnen doen. Het heeft u teveel kracht gekost, moeder.

En ik kan geen wonderen verrichten. - Maar, dokter, luister...

gisteren at ik echter de soep niet alleen zonder tegenzin, maar zelfs met plezier.

Is het niet zo, moeder Maria van de Vleeswording?

Wat de Eerwaarde zegt is waar.

Ik voel me veel beter dan in mijn laatste crisis.

Als de storm doorbreekt...

Ik weet zeker dat ik zal rusten.

Ik bedoelde alleen dat we beter kunnen stoppen met de medicatie...

en de natuur op zijn beloop laten en niet meer tegen de ziekte vechten.

Probeer te ontspannen en niet te bewegen. Moge God u behouden, mijn moeder.

Aan Hem geef ik mijn genezing of sterven...

volgens Zijn wens.

Het spijt me dat ik hardop dacht tegen de eerwaarde moeder, abdis.

Laat niets u spijten. Als u in meer huizen als deze kwam...

zou u weten dat er twee soorten religieuzen zijn die vredig kunnen sterven...

de zeer heilige en de middelmatige.

Het is zeer pijnlijk dit aan mezelf te tonen...

verzorgd als een drenkeling net op het droge.

Als niet mijn benen doof en levenloos waren...

had ik niet gedacht in gevaar te verkeren.

Moeder Maria.

Hoeveel dagen te leven heeft meneer Javelinot berekend?

Excuseer me, eerwaarde, maar hij denkt niet eens aan dagen.

Mijn God, ik heb aan het einde gekomen.

Ga Blanche zoeken. Breng haar hier, zuster Augustine.

Ik had begrepen, moeder, dat uw opwinding vannacht gedaald was.

Het was soezerigheid van de ziel. Daardoor voelde ik niet dat ik stervend ben.

Nu leidt niets me meer af van de dood.

Ik ben alleen, moeder...

elemaal alleen, zonder enige troost.

Ik ben alleen...

en ik ben bang.

Sta op, dochter en kijk me niet zo aan.

Er gebeurt niets ongewoons voor uw ogen.

Verlaat me niet, moeder. - Mijn dochter...

Waarom wilde u Blanche van het Lijden van Christus genoemd worden?

Ik weet het niet, moeder. Het was een ingeving.

Van alle momenten van het leven van onze Heer wilde dat ik bij hem was geweest...

toen hij alleen en verlaten in Getsemane was.

Van al mijn dochters, ben jij het laatst aangekomen.

Het meest geliefd in mijn hart. Des te meer hulpeloos en bedreigd.

Om deze dreiging te vermijden, zou ik mijn arme leven gegeven hebben.

Nu kan ik slechts mijn dood bieden.

Een armzalige dood.

Moeder Maria van de Vleeswording. - Ja, eerwaarde moeder?

Ik introduceerde in dit huis...

zuster Blanche van het Lijden van Christus.

Ik ben verantwoordelijk voor haar.

Ik moet die verantwoordelijkheid delegeren voor iemand anders mijn functies overneemt.

Moeder Maria. In de naam van Heilige Gehoorzaamheid...

vertrouw ik zuster Blanche van het Lijden van Christus aan u toe...

hier aanwezig.

U verantwoordt u voor haar aan mij voor God.

Jawel, moeder.

Alweer deze walgelijke bonen.

Men zegt dat speculanten het meel rantsoeneerden en dat er zelfs in Parijs geen brood is.

Eindelijk, hier is het strijkijzer. Ze hebben het al gemaakt.

Kijk eens hoe zij het handvat verstevigd hebben.

We zullen niet meer zuster Jeanne van de Goddelijke Kindsheid horen...

schreeuwen terwijl ze op haar vingers blaast, hoe kan iemand strijken met zulk afval.

Zij is lachwekkend. Als ik haar hoor, bijt ik op mijn tong om niet te lachen.

Als zij zegt... - Constance.

Schaamt u zich niet zo te praten terwijl onze moeder op sterven ligt?

Mijn God, zuster. In de Karmel is dood een ceremonie als ieder ander.

De laatste op aarde voor de grote processies van het Paradijs.

Bent u nooit bang voor de dood geweest? - Leven heeft me altijd heel leuk geleken.

Bent u niet bang dat God op een dag zo moe wordt van goed humeur...

en tegen u iets zegt als tegen zuster Angela van Foligno...

liefde is niet altijd plezier?

Zuster Blanche, ik kan niet anders dan denken dat u me met opzet pijn wilt doen.

Nee, u vergist zich. Ik deed het uit jaloezie.

Bent u jaloers op mij? Wat raar.

U bent jaloers op mij als ik een standje verdien...

omdat ik zo luchtig over de dood van onze eerwaarde moeder doe.

Zuster Blanche, laat ons onze armoedige levens aanbieden in ruil voor de eerwaarde.

Maar wat moet ik doen in deze komedie? Laat dat domme bord en antwoord me.

Zuster Blanche, nu bent u boos op me.

Hoe kunt u denken dat onze levens een ander leven kunnen redden?

U bent veel te trots... - Dat is afschuwelijk.

Afschuwelijk.

Stop. Stop met het luiden van de klok.

Er is teveel haast, ik ben nog niet dood.

Rustig, moeder, ze luiden de klokken niet.

Mijn arme oren laten het gelui horen.

Hebt u de gemeenschap bijeen geroepen?

De ceremonie, waaraan u refereert, kan wachten. - Ja, tot ik niets meer waard ben.

Maar, kijk. Hoe kan ik dit gezicht aan mijn dochters tonen?

Maar, moeder, maak u geen zorgen om ons. Maak u om niets anders zorgen dan God.

Wie ben ik, armzalige ik, om voor Hem te zorgen?

Laat Hij zorgen voor mij. - Eerwaarde is in delirium.

Pas op de paarden.

Doe alle deuren dicht, snel. Ach, te laat.

Vrede, moeder. - Wat bedoelt u?

Vrede. Bent u blind?

Ziet u niet overal oorlog en bloed?

Moeder Maria. - Ja, moeder?

Ik zag net onze kapel leeg en ontheiligd. Het altaar in tweeën gespleten...

stro en bloed op de tegels...

God verlaat ons. God verwerpt ons.

Ik smeek u, eerwaarde, zeg niets dat zou...

Zeg niets? Waarom niets zeggen? Zuster Elisabeth, sluit het raam.

Wat maakt het uit wat ik zeg. Angst plakt aan mijn huid als en masker van was.

Als ik het met mijn nagels af zou kunnen krabben...

Zeg de zusters dat zij vandaag de eerwaarde moeder niet zullen zien.

Om 6 uur recreatie, zoals gewoonlijk.

Nee, moeder Maria van de Vleeswording, ik beveel u...

Zuster Elisabeth, u zult niet flauwvallen als een jong meisje.

Ga op uw knieën en bid. Meer kunnen we niet doen.

Zuster Blanche, kom op. Doe het schort af.

Zusters, onze moeder is voor God verschenen.

Zuster Catherine, begin het Salve Regina...

Ik had nooit gedacht dat een verkiezing bij Karmel zo lang zou duren.

Zij praten kennelijk net zo veel als in het parlement.

Het is een moeilijke verkiezing. Het wordt moeilijker voor religie.

Ik wed op moeder Maria van de Vleeswording, ik heb gebeden dat zij gekozen wordt.

Volgens jou besluit God altijd wat jij wilt. - En waarom niet?

Ik hoop ook dat ze moeder Maria kiezen, zij is het meest waardig van allen.

Ik verklaar, de gekozen abdis van Karmel is, moeder Therèse van Sint Augustine.

Onze hulp is in naam van de Heer. Die hemel en aarde geschapen heeft.

God zij geëerd. - Dat Hij geëerd mag worden.

Zuster Lucie. - Wie hebben zij gekozen?

Moeder Therèse van Sint Augustine. - God zij geëerd.

Vertel de eerwaarde dat de commissaris hier is en hij wordt ongeduldig.

Zuster Lucie, hier zijn de brieven voor de commissaris.

Zeg hem dat de eerwaarde moeder in de salon wacht.

Meneer de commissaris, ik excuseer me als ik u heb laten wachten...

maar een verkiezing is altijd gecompliceerder en duurt langer dan verwacht.

En sinds wanneer, mevrouw, wordt er gestemd in kloosters?

Altijd al, volgens mij en anders al eeuwen.

Dit bewijst dat we niet zo reactionair zijn als men zegt.

Mijn naam is moeder Therèse van Sint Augustine.

En bent u wie zij tot abdis hebben gekozen? - Ja, in feite tegen mijn verwachting in.

Bent u een vreemdeling?

In onze huizen zijn geen vreemdelingen. Wij zijn allemaal zusters.

Natuurlijk. Gelijkheid, broederschap en vrijheid.

We zijn hier uit vrije wil.

Ik heb een lijst gestuurd met niet alleen de goederen van de gemeenschap...

maar ook schenkingen van gelovigen. Wilt u het controleren?

Nee, mevrouw, uw woord en handtekening zijn voldoende.

Maar het is mijn taak u te waarschuwen dat u slechts het vruchtgebruik hebt...

van deze activa, die nu eigendom zijn van de staat.

Burger, breng deze documenten naar de gemeente.

Mevrouw, het lijkt dat in Frankrijk en zelfs in deze stad...

de bloeddorstige relschoppers in de meerderheid zijn. Ik ben niet zo.

Maak mijn werk dus eenvoudiger.