Robinson Crusoe

Robinson Crusoe (1997) HDTV OCR 23.976 fps runtime 01:30:41

ลอนดอน ปี 1718

ข้าเป็นนักข่าว รอเบิร์ต รับรองได้ ข้าไม่สนใจนิยายของท่าน

แดเนียล เดโฟ ท่านเป็นนักเขียน

ท่านต้องตีแผ่เรื่องราว ของชายน่าทึ่งคนนี้

เรื่องราวการต่อสู้ มิตรภาพประหลาด และความรัก ให้โลกรับรู้

ดีมาก

ความเป็นความตาย เสน่หา

ท่านอาจไม่อยากเอาเรื่องนี้ ทำบทละคร

แต่อะไรทำให้ท่านนำมาบอก นักเขียนไส้แห้งอย่างข้า

เพราะท่านเป็นนักเขียนไส้แห้ง คนโปรดของข้า

อะไร

บันทึกการค้นพบ ของโรบินสัน ครูโซ

- ท่านเล่าเรื่องจริง - ทุกคำเลย

การเดินทางของกะลาสี ผู้ดื้อรั้น

อ่านดู แดเนียล

ข้ามั่นใจ ท่านต้องเจอสิ่งน่าสนใจ ในเรื่องที่เขาเล่า

เรื่องของข้าเริ่มขึ้น เหมือนเรื่องอื่นมากมาย กับหญิงคนนึง

นานเท่าที่ข้าจำได้ แมรี่ แมคเกรเกอร์กับข้า จะแต่งงานกัน

แต่ตระกูลแมคเกรเกอร์ ยิ่งมั่งคั่ง ส่วนทรัพย์สินของตระกูลครูโซ ร่อยหรอ

เป็นผลให้ผู้หญิงที่ข้ารัก จำต้องหมั้น แพททริก คอนเนอร์ เพื่อนรักของข้า

แม้แพททริก รู้เรื่องความรักของเรา เขาปฏิเสธจะปล่อยมือจากแมรี่

มันไม่จบแบบนี้ก็ได้ แพททริก

งั้นแบบไหน

ยุติการหมั้น ให้ตระกูลเสื่อมเสียเหรอ

แพททริก

เราเคยเป็นเพื่อนกัน

มันไม่มีค่าอะไรเลยเหรอ

เราเคยเป็นเพื่อนกัน

แต่มิตรภาพของเรา จบลงแล้ว

งั้นมาสู้กัน

นางต้องเป็นเมียข้า โรบิน เป็นประสงค์ของพระเจ้า

เจ้ารู้แมรี่กับข้า รักกันตั้งแต่เด็ก

แพททริก

นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า เจมส์

เจ้าไม่เหมือนพี่เจ้า

อย่าเป็นเหมือนพี่เจ้า

เจ้าไม่มีวัน จะได้อยู่ด้วยกัน

แพททริก

พระเจ้า อภัยข้าด้วย

เขาตายแล้วขอรับ

ฆาตกร

ขึ้นม้าไปขอรับ

- ข้าไม่ไป - ไปสิขอรับ

ฆาตกร

เขารู้ข้าไม่รักเขา ข้าบอกเขาแล้ว

- เขายังเลือกสู้อีกเหรอ - พวกท่านเลือกจะสู้ทั้งคู่

เจ้าพูดอะไร แมรี่

เจ้าเชื่อว่าข้า อยากฆ่าเพื่อนเหรอ ข้าเดินหนีแล้ว

ท่านรับคำท้าเขา

มีทางไหน ดีกว่าการสู้เหรอ

พี่เขาตามแก้แค้นแน่

พวกเขาเริ่มแล้วล่ะ

เขาเป็นเพื่อนข้า แมรี่

ข้าไม่เคยมีเจตนาร้าย กับแพททริก

ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้ มันไม่ปลอดภัย สำหรับท่านแล้ว

มันเคยปลอดภัย สำหรับข้าเหรอ

เวลาจะช่วยเยียวยา โรบิน

ข้าจะอธิบาย กับครอบครัวเขาเอง

พวกเขาจะต้องเข้าใจ

ไปกับคนขับรถม้า

ไว้ใจเขาได้

เขาจะพาท่านไป เอดินเบิร์ก และดูแลความปลอดภัยท่าน

ท่านจงกลับมา อย่างคนฉลาด

ใน 1 ปี

ข้าจะกลับมา

เราจะแต่งงานกัน

ถ้าเลย 1 ปีล่ะ โรบิน

ให้ข้าแต่งกับคนอื่นมั้ย

ข้ารักเจ้า

ข้าจะมองเห็นหน้าเจ้าเสมอ

1 ปี

ไม่นานกว่านั้น

ดังนั้น ข้าจึงออกทะเล

ที่แห่งเดียวข้ารู้ ว่ามันจะปลอดภัย

เราท่องมหาสมุทรกว้างใหญ่ อยู่หลายเดือน

และเทียบท่าเกาะลึกลับ ใต้เซาเทิร์นครอส

เราว่ายน้ำกับปลาโลมา มีผ้าไหม เครื่องเทศ หยกและมะฮ็อกกานี เป็นสินค้า

มีครั้งนึงด้วยซ้ำ เรามีทาสเป็นสินค้า

พระเจ้าบัญชาให้ข้า เป็นคนไร้ประเทศ

ให้ข้าเป็นคนไร้เป้าหมาย

ข้าเคยรับใช้ชาติ อยู่ในกองทัพ

มันจึงเป็นพื้นฐานทางวิชาการ และความรู้ประวัติศาสตร์ ทำให้กัปตันเรือ

ขอให้ข้าบันทึกการเดินทาง ผ่านตัวหนังสือ

เข้ามา

ด้วยความปรารถนาดี ของกัปตันครับ

ขอบใจ ปิดประตูด้วย

ถึงการตายของแพททริก ทำให้ข้าถูกเนรเทศ

แต่เพราะความคิดถึงแมรี่

ความคิดจะกลับไปแต่งงานกับนาง ทำให้ข้าเข้มแข็ง ขณะการเดินทางดำเนินไป

เรือน้อยของเรา มีชัยเหนือสภาพอากาศเลวร้าย 3 คาบสมุทร

บางครั้ง พายุนานกว่า 1 อาทิตย์

แต่ข้าเชื่อมือกัปตัน และลูกเรือของเขา

บนนั้นเห็นอะไรบ้าง

พายุอยู่ข้างหน้า

- หันกลับมั้ย - ไม่

พายุตั้งเค้าแล้ว

ตามมันไป

- ปิดช่องดาดฟ้าเรือ - ครับผม

มาทางนี้

จะจมแล้ว

- จับพวงมาลัย - ส่งมือมา

ช่างพวงมาลัยเถอะ ส่งมือมา

ส่งมือมาเร็ว

ใครก็ได้ ช่วยด้วย

ทันทีที่ข้าเหยียบก้าวแรก บนแดนลับแล

ความกลัวแผ่ซ่านเข้ามา

ข้าตระหนักว่า สภาพของข้าเลวร้ายเพียงใด

สวัสดี

สวัสดี

ขณะฝังเพื่อนของข้า

ข้ายอมรับว่า คิดถึงแต่ตัวเอง

ข้าไม่รู้ว่า อยู่แห่งหนตำบลใด

ประเทศอะไร อยู่ในชาติไหน

หรือข้าจะทนอยู่ที่นี่ ได้หรือไม่

อาจอยู่เป็นอาทิตย์ หรือเป็นเดือน

ในคืนแรก ข้าไม่กล้าคิดถึงอันตราย ที่อาจคืบคลานอยู่เบื้องล่าง

นอนไม่หลับด้วยคิดว่า อาจไม่รอดวันต่อไป ไม่มีอาหารหรืออาวุธ หรือเพื่อน

แต่ขณะตะวันขึ้น จิตข้าตื่น

ตอนนั้นข้าเห็นซากเรือ ติดอยู่กับโขดหิน ที่ทำให้มันอับปาง

บนเรือข้าอาจเจออาหาร และน้ำไว้ยังชีพ

มันทำให้ข้ามีหวัง

สวัสดี มีใครอยู่มั้ย

ข้าพบว่าเรือ เกยโขดหิน โดนน้ำท่วมครึ่งเดียวเท่านั้น

ส่วนหน้าของเรือแห้งผาก

ที่นั่น ข้าเจอดินปืนกับอาวุธ

และของจำเป็น

ข้าพบหีบของช่างไม้ด้วย

ข้าเป็นผู้ดีเก่า ไม่ถนัดเรื่องเครื่องไม้เครื่องมือ

ถึงกระนั้น ข้าต้องหัดแก้ไขปัญหา

เรือบดถูกพายุ ขยี้แตกเป็นชิ้น ๆ

แต่ข้าพบชิ้นส่วนของดาดฟ้า หลุดออกมา

ข้าใช้มัน ทำแพชั่วคราวได้

ขอบคุณน้ำขึ้น และลมพัดเอื่อย ๆ

ทำให้ข้านำแพ ตรงขึ้นฝั่ง

ข้าเริ่มภูมิใจ กับความสำเร็จแล้ว ณ ตอนนี้

ข้าจึงคาดว่า ทรัพย์สินของข้าเพิ่มขึ้น

ข้ามีของจำเป็น อยู่ได้เป็นเดือน

มีเครื่องมือ มีไม้ดี ๆ

แม้แต่เจ้าหมาแก่เพื่อนกัปตัน สกิปเปอร์

เอาเลย สกิปเปอร์

ไม่มีแล้ว

จากนี้ แกต้องหากินเอง

ข้าเดินทางออกจาก แนวชายฝั่งทุกวัน

เจาะเข้าไปด้านใน ของพื้นที่มากขึ้น

ข้ารู้แต่ว่า เราล่องเรือ ออกห่างจากฝั่งกีนีหลายไมล์

และคิดว่าพื้นที่นี้ อาจติดต่อกับแผ่นดินใหญ่

ที่ซึ่งอาจจะพบ อารยธรรมของมนุษย์

ข้าอยู่บนเกาะ

เพื่อให้มองเห็นเรือลำแรก ที่อาจล่องผ่านมา

ข้าตัดสินใจ อยู่ใกล้ชายฝั่งให้มากที่สุด

อาทิตย์กลายเป็นเดือน

ไม่มีวี่แววเรือซักลำ

แต่ข้าเชื่อว่า มันต้องผ่านมา

ต้องมีเรือล่องมา ทางชายฝั่งของข้า ไม่ช้าก็เร็ว

สกิปเปอร์

เงียบ ๆ สกิปเปอร์

คุณพระช่วย

ไม่

กลับมา

ข้าอยู่นี่

กลับมา

ไฟ

กลับมา ได้โปรด

กลับมาเถอะ

วันนั้นเอง ข้าเห็นว่า ต้องไม่ฝากความหวังกับโอกาส

โชคชะตา

หรือพระผู้เป็นเจ้า ในการอยู่รอด

แต่ข้าต้องพึ่ง ความพยายามของตัวเอง

ในฐานะมนุษย์

เมื่อเวลาผ่านไป ข้าพบว่า

ข้าเริ่มชอบเกาะของข้า มากขึ้นด้วยซ้ำ

อยู่บนเกาะนี้ ข้าไม่ปล่อยให้เวลาไร้ค่า

แม้กระนั้น ข้ายังคิดจะกลับ สู่ชีวิตเมื่อหนหลัง

สกิปเปอร์ มานี่

เจ้าจะได้ฟังเสียง ที่หวานที่สุดในโลก

วิญญาณของสก็อตแลนด์

มาสิ

ความคิดถึงแมรี่ผลักดันข้า เพราะข้ารู้ว่า ซักวันจะกลับไป

ข้าตั้งอนุสาวรีย์ เพื่อจับจองที่ดิน

บนป้าย ข้าบันทึกวันคืน นับตั้งแต่มาถึงเกาะนี้

1 ปี สกิปเปอร์

ปีเต็ม ๆ

หลายครั้ง ความเพ้อคลั่งทรมานจิตใจ ขณะข้าคุ้มกัน ปราสาทของตัวเอง

ข้าเพ้อว่า สุมทุมพุ่มไม้เป็นคน

ข้าทนทุกข์กับความกลัว จินตนาการว่า ซาตานสวมร่างคน ทิ้งรอยเท้าไว้บนฝั่ง

มีเสียงที่ข้าไม่อยากได้ยิน ลอยมาจากที่ไหนซักแห่ง

ที่แน่ ๆ เป็นเสียงมนุษย์

แต่ไม่เหมือนเสียง ที่ข้าเคยได้ยิน

รออยู่นี่

ไม่ต้องกลัว

ข้าเป็นมิตร

เอาคืนมา

เจ้าคิดว่าทำอะไรอยู่

ข้าช่วยชีวิตเจ้านะ

ข้าอยากเป็นเพื่อนเจ้า

ทำยังไงถึงจะเข้าใจ

เพื่อน

ข้าเป็นเพื่อนเจ้า

อาหาร