The Juror

แกเป็นใคร

เขาเป็นใคร

ว้าย ตายแล้ว

อย่าโวยวาย แอนจิล่า เขาจะทำอะไรก็ปล่อยเขา

เอาซิ เอาเลย

ไม่...อย่า...

ปู่ครับ

ช่วยผมด้วย

กรุณาอย่าฆ่าผม

ตุลาการ

เอ้า พวกคุณ ค่อย ๆคิด ก่อนที่จะตอบคำถามนี้

เคยเห็นนายบอฟฟาโนคนนี้ มาก่อนหรือเปล่า

- ไม่ค่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน - พูดใกล้ ๆไมโครโฟนหน่อย

- ไม่ค่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน - แล้วข่าวทีวีหรือหนังสือพิมพ์ล่ะ

- คุณอ่านหนังสือพิมพ์หรือเปล่า - ถ้ามีเวลาก็อ่านค่ะ

- บ่อยแค่ไหน - ไม่เคยเลยค่ะ

ดิฉันต้องเลี้ยงลูกคนเดียว และกำลังหัดเป็นช่างปั้น

กลางวันทำงานทั้งวัน กลับบ้านก็ต้องเลี้ยงลูก

ดิฉันอายที่จะบอกว่าไม่ได้ ติดตามข่าว แต่ดิฉันไม่มีเวลา

- คุณไม่เคยรู้เรื่องคดีนี้เลยหรือ - ก็ได้ยินมาเหมือนกันแหละค่ะ

ลูกชายดิฉันบอกว่าศาลอาจให้ ดิฉันเป็นลูกขุนคดีมาเฟีย

ดิฉันถามแกว่า"มาเฟียไหน" แกบอกว่า"หลุย บอฟฟาโนไง"

เขาโดนขึ้นศาลคดีฆ่าหมู่

ดิฉันว่า"หลุย บอฟฟาโนเป็นใคร" แกว่า"เขาสปาเก็ตตี้เส้นใหญ่นา"

โอเค เงียบได้แล้ว

คดีนี้อาจจะยืดเยื้อ เราคงต้องเก็บตัวคุณไว้ก่อน

แต่ถ้าคุณอยู่ไม่ได้จริง ๆ ผมก็จะหาลูกขุนคนใหม่มาแทน

ดิฉันคงหาคนมาเลี้ยงลูก ในระหว่างนี้ได้

คุณต้องการทำหน้าที่ต่อใช่ไหม

ค่ะ

รถลงทะเบียนชื่อของ แอนนี่ แลร์

บ้านเลขที่ 48 ถนนเซมินารี่ เขตฟาโรห์ นิวยอร์ค

- วันนี้ทำดังหรือเปล่า แกน่ะ - ไม่หรอกแม่ ไม่มีใครมองเลย

รู้เปล่า เจสซี่เล่นดรากอนไรเดอร์ ถึงไหน ชั้นห้าแล้วนะ

ผมเล่นยังไม่ผ่านชั้นสองเลย โดนปีศาจฆ่าตายทุกที

- แกคงไม่ถนัดนินเทนโด้น่ะซิ - เซก้าต่างหากล่ะ แม่

ลองตั้งใจทำอย่างอื่นดูบ้าง อย่างการบ้านไง

วันนี้แกเป็นคนดัง ที่ศาลรู้รึเปล่า

แม่บอกเขาแกเรียกหลุย บาฟฟาโน ว่าสปาเก็ตตี้เส้นใหญ่

- แม่เป็นลูกขุนคดีนั้นเหรอ - ถ้าเขาให้เป็นก็เป็น

เธอเพิ่งมารับลูกชายไป มุ่งหน้าไปทางตะวันตก

ขอบคุณเอ็ดดี้

ตามเธอไว้ ผมจะตรวจที่บ้านเธอ

พวกเขาฆ่าเจ้าพ่อคนเก่า แล้วก็หลานชายเขาด้วย

ทำให้แม่คิดเรื่องแก แม่คอยสอน ให้แกมีความรับผิดชอบใช่ไหม

โอเค ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไรก็จริง แต่มันก็ตื่นเต้นดี

อยากทำอะไรที่มันตื่นเต้นหน่อย

- มีอะไร เอ็ดดี้ -เรามาถึงที่โบสถ์อะไรสักอย่าง

เธอคงเป็นพวกบ้าศาสนา ผมว่าไม่เป็นไรมั้ง

- ไม่ต้องทำตื่นเต้นหรอกน่า เธอทำงาน -โอเค ว่าไงก็ว่ากัน

ตัดข่าวเกี่ยวกับคดีนี้ ออกให้หมดนะ

- แม่ไม่เคยอ่านหนังสือพิมพ์สักที - เออ ตัดไปเถอะ

ระหว่างการพิจารณาคดี ลูกต้องอยู่กับคุณโคโลดนี่

- กี่วันครับ - ไม่รู้เหมือนกัน แล้วแต่คดี

แม่พูดเล่นใช่ไหม

แค่เข้าไปออกมาแล้วบอกว่า "เขามีความผิดจริง"เท่านั้น

แค่พูดว่า"ประหารมันเลย" แค่หกวินาทีเองมั้ง

ลงชื่อ"จอห์น ซิลวี่ บริษัทบริการประกอบพิธีศาสนา"

ทำเลขซิ ลูก

พระเจ้าเป็นผู้ชาย

เธอเดินกลับมาที่รถแล้ว

- คุณคิดว่าเธอเป็นคนยังไง - ผมไม่ได้คิดอะไร

- คุณคิดว่าเธอเซ็กซี่ไหม -เฮ้ย เธอเป็นแม่คนแล้วนะ

ผมว่าเธอเซ็กซี่และฉลาดด้วย ไม่เหมือนแม่คนอย่างคุณคิดหรอก

- ผมว่าเธอเป็นตัวปัญหา - แต่ผมว่าเธอเก่ง

รูปที่เธอปั้นมองด้วยตาไม่เห็น ต้องสัมผัสเอา

ออกมาเถอะ เธอกำลังกลับบ้านแล้ว

เธอเลี้ยวเข้าบ้านแล้วนะ ออกมาเร็ว ๆ

พวกเขาถึงหน้าบ้านแล้ว ออกทางหลังบ้าน

ทำอะไรอยู่น่ะ

เขากำลังเข้าประตูบ้าน ออกทางหลังบ้านนะ

เร็ว ๆซี่

ผมหิว

มีอะไรกินหรือเปล่า แม่มีหน้าที่หาให้ผมกินนะ

ไม่มีเวลาหาให้กิน กำลังยุ่ง... จะเอาชนะดราก้อนไรเดอร์แกไง

เปิดเครื่องซิ แม่จะโทรไปสั่งพิซซ่า

- เอาหน้าไส้กรอกนะ - อุ้ย อุบาทว์

- ไส้กรอกอร่อยออก - ฉันจะสั่งพิซซ่าอันใหญ่ค่ะ

ใช้ขวานซิ กลับหลัง

- ตายซะเถอะ แก - ฟันมันอีก

- อย่าปล่อยให้มันหนีไป - นี่แน่ะ ชนะแล้ว

ฉันชนะ ไชโย

ใจเย็น แม่

- มันอยู่นั่นเอง - อย่าให้มันชกได้นะ ฟันซิ

โอเค เดี๋ยวแม่จัดการเอง แกหนีฉันไม่พ้นหรอก

- หวัดดีเลนี่ เธออยู่หรือเปล่า - อยู่ กำลังออกมาแล้ว

ขายแล้ว

คนซื้อชื่อมาร์ค คอร์เดล สุภาพแต่บางทีก็น่ากลัว

เขาเก่ง เขาโปรโมทอลิซ ไอย์ค้อค กับคริสตี้ รัปป์

ส่วนมากเขาสั่งให้เพื่อน ๆ พวกนักสะสมรวย ๆ

- อย่าง... - ซาโต้ มากาโมโต้... บิดิ คาราโมร่า

- รูปปั้นฉันไปถึงญี่ปุ่นหรือคะ - ไม่รู้เหมือนกัน

- ไม่ได้ถามเขาเหรอ - ถามซิ แต่เขาตอบคลุมเครือ

- คุณไม่ว่าอะไรเหรอ - แล้วก็เช็คสองหมื่นสี่พันเหรียญ

- ครึ่งนึงเป็นของเธอ - แหม กำลังต้องใช้เงินอยู่พอดี

แอนนี่ แลร์ใช่ไหมครับ

อีเนซบอกว่าคุณจะแวะมา

ผมซื้อรูปปั้นคุณไป ผมมาร์ค คอร์เดลครับ

- เพิ่งได้เช็คมา ขอบคุณค่ะ - ผมว่าผมจ่ายน้อยไปนะ

- คุณรู้จักฉันได้ยังไงคะ - อีเนซเอารูปคุณให้ผมดู

- คุณส่งรูปปั้นไปญี่ปุ่นหรือคะ - คงจะอย่างนั้นแหละครับ

- ถ้างั้นฉันก็ไม่ได้เห็นมันอีกล่ะซิ - คงไม่ได้เห็นหรอกครับ

เราคุยกันต่อระหว่าง อาหารกลางวันได้ไหมครับ

เอ่อ...ฉันมีธุระต้องทำที่ศาล ตอนบ่ายสองโมง

- ผมไม่รั้งตัวคุณไว้หรอกครับ - งั้นหาอะไรง่าย ๆทานก็ได้ค่ะ

- คุณปั้นอะไรเป็นชิ้นแรก - อะไรหนอ...

ชิ้นแรกเริ่มเลยน่ะครับ

ตอนที่พ่อแม่หย่ากัน ฉันไปอยู่กับยาย

ฉันจำลองทุ่งหญ้า แล้วเก็บไว้ใต้เตียง

ฉันใช้ตะปูตอกฝาทำต้นไม้ แล้วใช้กระดาษเงินทำเป็นลำธาร

เวลานอนฉันเอามือควานใต้เตียง ...เพราะฉันกลัวความมืด

ฉันคลำรูปจำลองแล้ว จินตนาการว่าอยู่กลางทุ่งหญ้า

- คุณเริ่มปั้นมาตั้งแต่นั้นเลยซิ - ค่ะ คุณกลัวความมืดไหมคะ

บ้านผมไม่มืดเท่าไรนักหรอก ผมมีพี่น้องหลายคน

ผมเป็นคนสุดท้อง

ยุ่งวุ่นวายเหมือนสวนสัตว์

คุณอยากรู้ใช่ไหมว่า รูปปั้นคุณถูกส่งไปไหน

คุณรู้จักญี่ปุ่นใช่ไหม ที่นั่นศิลปะ รุ่นใหม่มีค่าเหมือนค่าเงิน

ราคาขึ้น ๆลง ๆ กำลังเป็นที่สนใจ

เดี๋ยวก่อนค่ะ...ฉันไม่เข้าใจ ว่าคุณพูดเรื่องอะไร

เราต้องเอาผลงานคุณออกตลาด ในราคาไม่ต่ำกว่าเลขหกตัว

ลงโฆษณาในหนังสืออาร์ทโฟรุม เอาไปออกงานมหกรรมที่บาเซล

- ผมจัดการเรื่องพวกนี้เอง - นี่คุณคอร์เดล...

- เรียกผมว่ามาร์คเถอะครับ - โอเค มาร์ค...

- ผมเรียกคุณแอนนี่ได้ไหมครับ - งานฉันไม่เหมือนค่าเงินนะคะ

คุณคิดว่าผมทำไปแล้วจะได้อะไร เงินเรอะ ผมไม่ต้องการหรอก

ผมมีรายได้ดี... ยังก่อน

ที่ผมทำก็เพื่อศิลปินอย่างพวกคุณ จะได้ทำงานอย่างสุดฝีมือ -

- ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าจะมี ข้าวให้ลูกกินหรือเปล่า

แล้วก็ไอ้พวกตัวทากสูบเลือด ในโลกศิลปินพวกนี้...

คุณลืมมันไปได้เลย ทำงานอย่างเดียว

นี่ดูซิ คิดว่าไง

จ่ายมา...ใส่ชุดดำซิ ดูเซ็กซี่ออก

ฉันไม่อยากเซ็กซี่ ไม่ใส่ชุดดำหรอก

- อย่าทำเป็นอายกับเขานะ - ฉันไม่ได้อาย

- ฉันเป็นตัวของตัวเองต่างหาก - ยอมรับเถอะว่าพูดไม่ออก

- กับผู้ชายฉันไม่คุยจ้อหรอก - เขาเรียกว่าศิลปะในการคุยย่ะ

ทีแรกก็ยอสักหน่อย เผลอ ๆก็แว้งเข้าสักทีนึง

แล้วก็ชมนิดชมหน่อย เดี๋ยวชมเดี๋ยวกัด...

จ้อให้งง แล้วเขาก็ หมอบราบคาบไปเอง

เธอนอนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

นอนจริง ๆหรือสัปหงก ตอนผ่าตัดหลอดลม

เมื่อคืนวันจันทร์ นอนไปสองสามชั่วโมง

- ทำไมไม่กลับบ้านไปนอน - ฉันจะพาเด็กไปดูหนัง

ฉันไม่มาได้ยังไง

แล้ววันนี้เป็นวันฉลอง ความสำเร็จเธอด้วย

อะไรยะ

ก็เธอนั่นไง เธอทำจนได้

- ฉันทำอะไร - เธอขายรูปปั้นไปสามชิ้นไงล่ะ

รู้อะไรมั้ย จริง ๆด้วย

เล้าซูบอกว่าการกลับมา คือการเคลื่อนไหวของเต๋า

- คุณนับถือลัทธิเต๋าหรือคะ - ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

ตอนฟังเรื่องลัทธิเต๋าทีแรก ผมหัวเราะท้องแข็ง

แต่ก็รู้สึกเหมือนกันว่า มันน่าเรียนรู้จนห้ามใจไม่ได้

ทำใจให้สงบ ปล่อยชีวิตไป ตามพรหมลิขิต -

แล้วทุกอย่างจะเป็นของคุณ

- คุณคิดว่ายังไง - ฉันคิดว่าเราต้องเลี้ยวซ้ายค่ะ

- ให้ผมดู... - อันไหนก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไร

- เหมือนที่ห้องโชว์ ล้วงเข้าไป... - แอบคลำ ใช่ค่ะ

"ความฝันที่จะไล่ออก"

- คลำเจออะไรคะ - แป้นพิมพ์ครับ

แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ สาก ๆมือ กระดาษทรายใช่ไหมครับ

แล้วก็ลวด แล้วก็กรง

กรงนก ผมติดอยู่ในกรงนก

ประตูเปิดอยู่ แต่ผมเบียดมือผ่านไปไม่ได้

ตอนนี้เหมือนมีลมทะเลผ่าน มือไป คุณทำยังไงนะ

ตอนนี้กำลังกระพือปีก

นกนี่ครับ

ยอดเยี่ยมจริง ๆ

แปลกด้วย แค่ล้วงมือเข้าไป ก็ได้สัมผัสกับ...

- ความรู้สึกส่วนตัวใช่ไหมคะ - ครับ

จริง ๆนะแอนนี่ ไม่จำเป็นต้องฝันหรอก

ลาออกมาจริง ๆเลย คุณทิ้งงานห่วย ๆนั่นได้สบายมาก

ชีวิตคุณเกิดมา เพื่อเป็นศิลปินอย่างเดียว

อยากคลำอีกอันนึงไหมคะ อันตรงโน้นดีมากเลยค่ะ

- อันนี้น่ะเหรอครับ - ค่ะ อันนั้นแหละค่ะ

ผมคลำแล้ว

- ยังหรอกค่ะ ฉันเพิ่งปั้นเสร็จ - ผมมาคลำดู...ตั้งแต่เมื่อวาน

- เมื่อวานนี้ฉันยังไม่รู้จักคุณเลย - เมื่อวานนี้ผมมาที่นี่

คุณล้อฉันเล่นใช่ไหม

อย่าลุกไปไหน

ทีนี้ฟังผมให้ดี

- คุณกับลูกกำลังอยู่ในอันตราย - ลูกฉันอยู่ไหน

เขาไปดูหนังกับจูเลียต ไม่เป็นไรหรอก

เขาเป็นเด็กที่ไม่เหมือนเด็กอื่น จำที่คุณเล่นเกมกันเมื่อคืนได้ไหม

พอคุณเริ่มเล่นมั่ว เขาก็จะบอกว่า"ใจเย็น แม่"

- คุณรู้ได้ยังไง - แอนนี่...

เมื่อผมได้ยินคุณสองคนหัวเราะ อย่างมีความสุข ผมสาบานว่า -

- ผมต้องช่วยเขาให้ รอดพ้นจากเรื่องนี้ให้ได้

ระยะนี้เป็นช่วงที่เป็น อันตรายสำหรับเขา

เขาอาจถูกหลอกให้ทำอะไร ผิด ๆที่เป็นอันตรายต่อชีวิต

ซึ่งเกิดขึ้นได้รวดเร็วอย่างนี้

แต่ผมคิดว่าเขาปลอดภัย เติบโตแข็งแรงสุขภาพดี

จูเลียตก็จะปลอดภัยเหมือนกัน คนที่คุณรักทุกคนจะปลอดภัย

เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ

ถ้าเข้าใจก็พยักหน้ารับ

สำหรับตัวคุณ...

คุณก็ได้แต่รอ

จนกว่าจะมีคนมาติดต่อคุณ และเขาจะบอกให้คุณพูดสองคำ

แค่สองคำ รู้ไหมว่าอะไร เดาได้หรือเปล่า