John Lennon: Love Is All You Need

Γεννήθηκα το βράδυ Οκτωβρίου του 1940

όταν οι Ναζί ακόμα μας βομβάρδιζαν

με αρχηγό τον Μαδόλφο Χίτλουμ.

Σύντομα κερδίσαμε. Τέλος πάντων, δεν με έπιασαν.

Θέλουμε τους Beatles! Θέλουμε τους Beatles!

Θέλουμε τους Beatles!

Το Λίβερπουλ ήταν ένα ζοφερό μέρος. Ζοφερό και μοναχικό.

Με μαύρα κτίρια και ορισμένα…

…με πολλή μελαγχολία με κάποιον τρόπο.

Ήταν βιβλική ζοφερότητα.

ΜΠΡΟΥΣ ΤΣΑΝΕΛ ΝΤΕΛΜΠΕΡΤ ΜΑΚΚΛΙΝΤΟΝ

Με καταλαβαίνετε;

Με αυτές τις καταιγίδες και τις αστραπές που τις διαπερνούσαν…

και τη θάλασσα που χτυπούσε στον κυματοθραύστη.

Οι ροκάδες του Λίβερπουλ ήταν τυχεροί

επειδή είχαν τις υπηρεσίες των Κάναρντ Γιανκς.

ΠΟΛ ΓΚΑΜΠΑΤΣΙΝΙ

Έτσι είχαν ονομαστεί οι άντρες που δούλευαν σε βάρκες

που πηγαινοέρχονταν από το Λίβερπουλ στη Νέα Υόρκη.

Και αυτοί οι ναυτικοί έφερναν δίσκους από τη Νέα Υόρκη.

Κι έτσι ο κόσμος στο Λίβερπουλ

κατάφερε να ακούσει τον Τσακ Μπέρι και άλλους δίσκους μπλουζ και R&B.

Μικρός θαύμαζα τον Έλβις Πρίσλεϊ

τον Λιτλ Ρίτσαρντ και τον Τσακ Μπέρι.

Μέχρι τότε, το ροκ εντ ρολ

αφορούσε τους μαύρους φτωχούς απ' τον αγροτικό Νότο

ή κάποια άλλη φτωχογειτονιά.

Οι λευκοί ήταν φορτηγατζήδες σαν τον Έλβις.

Το πότε ξεκίνησε το ροκ εντ ρολ

σημαίνει πότε πρόσεξαν οι όμορφοι

πως ήταν κάτι ισχυρό, δυναμικό και όμορφο.

Η Τζούλια, η μητέρα του Λένον, ήταν φαν του ροκ εντ ρολ

και του έπαιζε κάποια τραγούδια όπως το "I Put a Spell on You"

από τον "Screamin' Jay" Hawkins.

Κι έτσι, όταν ξεκίνησε το συγκρότημα

ήταν ένας συνδυασμός από σκιφλ

που ήταν η έκρηξη της εποχής με τον Λόνι Ντόνεγκαν

και τον ρυθμό και τα μπλουζ των ΗΠΑ.

Οι Beatles ήταν αυτοί που μας ξύπνησαν…

για τη μουσική των μαύρων το '60.

ΣΤΙΝΓΚ

Δεν θα την ξέραμε αλλιώς.

Ηχογράφησαν πολλά τραγούδια του Σμόκι Ρόμπινσον

και τα έκαναν γνωστά, οπότε οφείλουμε πολλά σε αυτούς.

Στον Τζον άρεσε η μουσική τους σαν αληθινός μουσικός.

ΡΟΝΑΛΝΤ ΙΣΛΕΪ

Δεν την έβλεπε σαν αληθινά χρώματα

αλλά για αυτό που ήταν, με καταλαβαίνετε;

Ήταν στο διάσημο πανηγύρι στο χωριό Γούλτον το 1957

που ο Ίβαν Βον γνώρισε τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στον Τζον Λένον,

ήταν κοινός φίλος.

Ο Πολ εντυπωσίασε τον Τζον,

επειδή ήξερε τους στίχους του "Twenty Flight Rock".

Ο κόσμος πιστεύει πως γνωρίστηκαν κι έγιναν διάσημοι

αλλά χρειάστηκαν πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς πριν το "Love Me Do."

Κάμποσοι ήρθαν κι έφυγαν, αλλά ο Τζορτζ Χάρισον ήρθε

επειδή ήταν φίλος του Πολ απ' το σχολείο

και πέρασε οντισιόν απ' τον Τζον για το τραγούδι "Raunchy."

Και φυσικά ο Ρίνγκο ήταν ο τελευταίος

επειδή πριν από αυτόν υπήρχε ο Πιτ Μπεστ.

Και φυσικά στο Αμβούργο υπήρχε ο Στου Σάτκλιφ

καλός φίλος του Τζον που πέθανε.

Υπήρχαν αρκετοί που ίσως ανήκαν στους Beatles,

ή ήταν για λίγο στους Beatles.

Όταν όμως κυκλοφόρησε το "Love Me Do",

αυτοί ήταν οι τέσσερις.

ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΤΣΑΜΠΙ ΤΣΕΚΕΡ ΜΠΙΛΙ ΤΖΕΙ ΚΡΑΜΕΡ

Όταν πήγα στο κολέγιό μας ήταν φανταστικά. Υπέροχα.

Ενσωματώθηκα υπέροχα…

ΣΙΝΘΙΑ ΛΕΝΟΝ

μετά τα πρώτα δύο χρόνια.

Ο Τζον ήταν επαναστάτης, ξεχωριστός και πολύ αινιγματικός.

Δεν μπορούσα να αντισταθώ.

Ήξερα πως υπήρχαν εύκολοι άντρες.

Μάλιστα έβγαινα τότε με έναν εύκολο και βαρετό άντρα.

Σαν έναν σχεδιασμένο γάμο

και κτηματικές εταιρείες και οικονομίες για τον γάμο.

Αλλά ο Τζον με πήρε από όλα αυτά

και ο ενθουσιασμός του κολεγίου, του να γνωρίζεις κόσμο,

νέα άτομα, να ωριμάζεις.

Και ο Τζον τα κάλυψε όλα για εμένα.

Ήταν ο πιο εξωφρενικός χαρακτήρας που έχω συναντήσει ποτέ.

Και τον αγαπούσα για αυτό.

Ποιος έπρεπε να κάνει την πρώτη κίνηση;

Η γυναίκα ή εκείνος έκανε πρόταση;

Θα πω πως η γυναίκα κυνηγά κάποιον μέχρι που στο τέλος την πιάνει,

αλλά με κάποιον τρόπο ήταν κάτι παρόμοιο.

Όταν ο Τζον με γνώρισε είχα περάσει από το φάσμα

των χτενισμάτων, κουρεμάτων, τα είχα βάψει κόκκινα

και ποιος ξέρει πόσα άλλα χρώματα.

Όταν γνώρισα τον Τζον, μου άσκησε επιρροή

επειδή αγαπούσε τις Γαλλίδες σταρ του κινηματογράφου.

Αγαπούσε την προφορά και το μυστήριο

της Μπριζίτ Μπαρντό και των δυναμικών κοριτσιών του Λίβερπουλ.

Το πιο κοντινό που έφτασα ήταν με το να μακρύνω τα μαλλιά μου.

Σταδιακά από κοκκινομάλλα έγινα ξανθιά.

Κι αυτό ήταν το πιο κοντινό που έφτασα στην Μπριζίτ Μπαρντό για τον Τζον.

Με στενές φούστες και μαύρα καλσόν.

Με έδιωξαν από το κολέγιο

για αυτό και πάντα έπαιρνα αποβολές.

Αν και ήμουν ο εαυτός μου,

μάθαινα τόσα στην πορεία, οπότε δεν λέω

πως συμβιβάστηκα.

Συμβιβάζεσαι όταν δεν σπας όσα δεν σου αρέσουν

όταν θέλεις να τα σπάσεις.

Οι συμβιβασμοί με τον εαυτό σου.

Κάτι που δεν σας έχουν ρωτήσει

ή ίσως και ναι, δεν ξέρω. Γιατί ονομαστήκατε Beatles;

Γιατί όχι;

Έχεις κάποιο άλλο όνομα;

Αυτό το όνομα σκέφτηκε ο Τζον.

- Ο Τζον το σκέφτηκε; - Ναι.

Ποιος; Ρίνγκο;

Ο Τζον το σκέφτηκε.

Ο Τζον.

Για το Please Please Me,

περιέλαβαν κάποιους αγαπημένους ρυθμούς και μπλουζ.

Κάποιους τους έπαιζαν στα λάιβ

επειδή όπως γνωρίζουν όλοι, έπαιζαν για ώρες το βράδυ.

Το πιο γνωστό είναι το "Twist and Shout"

επειδή το ηχογράφησαν τα τελευταία δέκα λεπτά της ηχογράφησης.

Όταν η φωνή του Τζον ήταν κατεστραμμένη επειδή τραγουδούσε όλη μέρα,

αλλά τα έδωσε όλα και το αποτέλεσμα είναι αυτό

το ακραίο φωνητικό…

που ήταν απ' τις σπάνιες φορές βελτίωσης του δίσκου των Isley Brothers.

Το εφέ στο τραγούδι των Isley Brothers,

- "Twist and Shout." - Ναι.

Είχαμε κολλήσει σε όλα. Στο "From Me To You" κι όλα αυτά.

Οι φαν αγόρασαν εισιτήρια από το ταχυδρομείο.

Και ύστερα 5.000 στάθηκαν στην ουρά.

Κάποιες για δύο βράδια για το δαχτυλίδι.

Ο διευθυντής φροντίζει το προσωπικό να είναι έτοιμο

για τη μεγαλύτερη νύχτα.

Να αντιμετωπίσουν την αντίδραση του κοινού

στο "Here, There, Everywhere".

Τα αγόρια έδειξαν τα τελευταία τους δώρα.

Είναι φυσικά ταλέντα και ξεχειλίζουν από χαρά.

Διασκεδάζουν τόσο από τους φανς όσο κι εκείνοι από αυτούς.

Όταν έρχονται στην πόλη σας,

δεν θα χρειαστείτε πρόσκληση, θα είστε εκεί.

Πώς ήταν στην αρχή;

Έχει χρησιμοποιηθεί κάπου η λέξη,

είπατε τη λέξη "χαρά" για τις καλύτερες στιγμές.

Πολύ δυνατή λέξη η "χαρά". Είχε τόση πλάκα;

Ναι, κοιτώντας τις ταινίες από εκείνες τις παλιές πρώτες μέρες

ήταν μια τόσο απίστευτη εμπειρία, η χαρά αυτής της εμπειρίας

και κανείς, ελάχιστοι άνθρωποι είχαν βιώσει κάτι τέτοιο παλιότερα.

Και το εκτιμούσαν. Το να βρίσκεσαι στο κέντρο ήταν τρομακτικό.

Ήταν συντριπτικό.

Δεν είχαμε χρόνο να σκεφτούμε αν θα σταματούσε ή αν θα συνέχιζε.

Ήταν απλώς κάτι που συνέχιζε και συνέχιζε

και γινόταν καλύτερο και μεγαλύτερο.

Κι επειδή βρισκόσουν στο κέντρο του σε παρέσυρε.

Ήταν εύκολοι; Πώς ήταν;

Ήταν πειθαρχημένοι ή κορόιδευαν;

Δεν ξέρω.

ΣΕΡ ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΡΤΙΝ

Έπρεπε αρχικά να συμμορφώνονται.

Όχι, δεν κορόιδευαν. Πάντα ήταν πολύ αφοσιωμένοι.

Φυσικά, διασκεδάζαμε. Δεν είναι πως δεν χαλαρώναμε.

Η φλάντζα είναι απ' αυτές τις χαζές λέξεις

που πάντα έλεγα.

Όταν ο Τζον Λένον άκουσε το double tracking

που είχαμε κάνει, το αυτόματο, ή άλλα τεχνητά drop of tracking,

που καταφέραμε στο Abbey Road Studios,

με ρώτησε τι ήταν.

"Είναι περίπλοκο, Τζον. Δεν θα καταλάβεις

αλλά γίνεται από μια διπλή διακλαδωμένη φλάντζα".

Ήταν ασυναρτησίες, αλλά με κοίταξε για λίγο

και γέλασε.

Κι αργότερα, όταν το κάναμε αυτό το έλεγε "φλάντζα"

και παραμένει ένας όρος που χρησιμοποιείται.

Αν "φλαντζάρεις" κάτι, ξέρεις τι κάνεις μαζί του.

Ήταν μία από τις λέξεις.

Ποιος ήταν επικεφαλής;

Όταν έχεις ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα,

ποιος κάνει κουμάντο στις ηχογραφήσεις;

Εσύ ή οι Beatles;

Όχι, αυτό που ουσιαστικά έγινε ήταν…

Άλλαξε. Αρχικά, θα έλεγα "Θα κάνουμε το εξής

και θα είναι τόσο μακρύ, έτσι θα ξεκινάει".

Μετά τον πρώτο χρόνο όμως άλλαξε επειδή έκαναν τέτοια επιτυχία

και μάθαιναν πολύ γρήγορα. Σε ελάχιστο χρόνο.

Είχαν μάθει τα πάντα για το στούντιο και τη σύνθεση

και πήγαιναν σε όλον τον κόσμο.

Μετά από αυτό, ο αρχηγός ήταν αυτός

που έγραφε τότε.

Ελάχιστα τραγούδια τα έγραφαν μαζί.

Πάντα στις αρχές.

Πάντα υπήρχε ανταγωνισμός και αυτό ήταν το καλό.

Ήταν φιλικός.

Προσπαθούσαν πάντα να ξεπεράσουν τον άλλον.

Αυτές οι υπέροχες μέρες, το τρενάκι της Beatlemania.

Αν έπρεπε να πεις ένα πράγμα, ποιο ήταν το καλύτερο;

Υποθέτω το πρώτο ταξίδι στην Αμερική

όταν μου επέτρεψαν να πάω μαζί τους.

Αλλά ήμουν πάντα στο παρασκήνιο και με προστάτευαν.

Αλλά το να βιώνεις αυτόν, τον ήχο όταν φτάσαμε στην Αμερική

στο αεροδρόμιο, νομίζαμε πως ήταν τζετ που ούρλιαζαν.

Ο θόρυβος όταν βγήκαμε από το αεροπλάνο