All Stars (Tous vedettes !)

ΩΔΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΥΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Την ξέρεις; - Την έχω δει μερικές φορές.

Είχαμε κοινά μαθήματα σολφέζ και κλασικής.

- Αυτήν την ξέρω πολύ καλύτερα. - Ο λα λα…

- Γεια σου, αγάπη μου! - Κάθαρμα.

Τι συμβαίνει; - «Σταθμός Σεν-Λαζάρ, αίθουσα αναμονής».

- Μα σε περίμενα σπίτι όλο το βράδυ. - Μα φυσικά!

Ρώτα τον Ερβέ, ήταν εκεί. Τα είχα ετοιμάσει όλα:

χαβιάρι, σαμπάνια, κεριά. Δεν πήγε καλά.

Παρεξηγηθήκαμε.

Είναι αλήθεια: παρεξηγηθήκαμε.

Και εσύ τι έκανες εκεί; Κρατούσες το κερί;

Ε, Ερβέ;

Τι; - Στη θέση σου δεν θα χαμογελούσα έτσι!

Και τι έκανα εγώ; - Άστο, πάμε, κεράσματα από μένα.

- Δεν μπορώ, είμαι ήδη αργοπορημένος εξαιτίας σου. - Έρχομαι τώρα! Πρέπει να συνέλθω.

- Γεια σε όλους! - Στεφάν!

- Γεια σου, γλυκιά μου. - Ε, Στεφάν! Είδες τον Λοράν;

- Όχι, μόνο τη γυναίκα σου στο «ενυδρείο». - Παίρνει τη μαμά, παραπονιέται για τη ζωή.

Καλύτερα να πάρει κατευθείαν τον δικηγόρο: αν την ακούσεις, δεν κοιμάμαι ποτέ σπίτι.

Και γιατί θέλεις τον Λοράν; - Νέα για το μιούζικαλ: όλα έτοιμα.

Βρήκες βαζελίνη; - Γέλα όσο θέλεις.

Αλλά απόψε συναντώ δύο καλλιτεχνικούς διευθυντές.

- Το είχες πει ήδη την περασμένη εβδομάδα. - Όχι, τότε δεν έγινε τίποτα.

Αλλά αυτή τη φορά όλα πρέπει να πάνε καλά.

Ένας μου είπε: «Αγαπητέ Ολιβιέ, το έργο σας με ενδιέφερε πολύ».

Αγαπητέ μου Ολιβιέ, τι χαρά που ήρθατε σε εμάς.

- Πρέπει να προωθούμε τους νέους. - Είναι τόσο ταλαντούχος.

Το μιούζικαλ σας είναι καταδικασμένο σε επιτυχία, αλλά δυστυχώς είμαι πολύ απασχολημένος.

Ελάτε λοιπόν ξανά σε έναν χρόνο, και πάλι μπράβο!

Θα ήθελα να δω τα μούτρα σας όταν δείτε το όνομά μου στις αφίσες.

Και τότε μην ζητήσετε βοήθεια.

Ξέρεις, καλέ μου, στη θέση σου θα πρόσεχα τη γυναίκα σου.

Μερικοί φίλοι σου δεν θα έλεγαν όχι να την πλησιάσουν όσο λείπεις.

Θα μιλήσουμε σπίτι.

- Ευχαριστώ και αντίο. - Πότε θα βρεθούμε;

- Ποτέ. - Γιατί;

- Βλέπεις, Ζεράρ… - Ζεράλντ.

Α, ναι, Ζεράλντ… Περάσαμε πολύ καλά μαζί, αλλά… ξέρω τον εαυτό μου…

Φοβάμαι να δεθώ μαζί σου. Καταλαβαίνεις; Οπότε προτιμώ να το σταματήσω τώρα.

- Πίστεψέ με, έτσι είναι καλύτερα. - Μα Οντρέ, πού πας;

- Μα… μα… σταμάτα. - Μην σταματάς!

- Λίγο ακόμα. - Πατέρα!

Ποιος πατέρας;

ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

- Ευχαριστώ παιδιά. Τα λέμε αύριο. - Τα λέμε αύριο!

Ε, είσαι καινούρια; - Μην γυρίσεις!

Τραγουδάς ή χορεύεις;

- Δείτε αυτά τα πόδια! - Τι πόδια, παιδιά!

Θέλεις συμβόλαιο; Μπορώ να το κανονίσω. Μόνο δέκα τοις εκατό.

Σου έχουν πει ότι είσαι ίδια με τη Σιντ Τσαρίς;

- Ακριβώς, σαν κόρη της. - Τι ομορφιά.

- Ναι, αυτό είναι κλάση. - Τι κορίτσι. Ακριβώς του γούστου μου.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ

Ε, Ολιβιέ!

Χθες τραγουδήσαμε σε κηδείες και βγάλαμε μόνο 120 νομίσματα.

Νόμιζα ότι στις κηδείες πληρώνουν περισσότερο από τους γάμους.

Εξαρτάται από το πόσο τραγουδήσατε. Και κυρίως πώς τραγουδήσατε.

Μην ξεχάσεις: κασέτες, παρτιτούρες, όλα. Για να μην γίνει όπως την προηγούμενη φορά.

Μη με κάνεις να γελάσω. Ο καλλιτεχνικός σου διευθυντής ούτε καν άκουγε, έπιανε τη γραμματέα.

Σου λέω, αυτή τη φορά το συμβόλαιο είναι στην τσέπη μας.

Λοιπόν, όλα τα τυπικά έγιναν. Είστε δεκτοί.

Βέβαια, η σχολική χρονιά έχει ήδη αρχίσει και στην αρχή θα είναι δύσκολα.

Θα δείτε, δεν είναι όπως στην επαρχία.

- Θα συνηθίσω. - Δεν αμφιβάλλω.

Πού θα μείνετε στο Παρίσι;

Σε μια σχολική φίλη, οι γονείς μου την ξέρουν.

Πιθανόν την ξέρετε κι εσείς. Τη λένε Ζοσλίν Ντυτούρ, σπουδάζει εδώ.

Ντυτούρ;

Όχι, αυτό το όνομα δεν μου λέει τίποτα.

Πρέπει να φύγω. Ελάτε αν υπάρξει πρόβλημα.

Ευχαριστώ, κυρία!

Τι σου συνέβη; Μου όρμηξες στη μέση του δρόμου.

Εδώ δεν είναι Καλιφόρνια. Νομίζεις ότι δεν έχω αρκετά προβλήματα με τους γονείς;

Συγγνώμη. Αλλά μας έχει ήδη δει μαζί.

Θυμάσαι, ακύρωσαν τη συναυλία του στη Στοκχόλμη και γύρισε νωρίτερα;

Δεν μπορώ να ξεχάσω το πρόσωπό του όταν με είδε στο δωμάτιό σου.

Ποιος ήταν αυτός ο τύπος; - Ποιος;

- Με την Πόρσε. - Α, τίποτα το ιδιαίτερο.

Δεν πέρασαν τρεις εβδομάδες και ήδη τα έφτιαξες με άλλον.

Δεν σε έχω απατήσει έξι μήνες.

Ώρα να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο.

Σου αρέσει; Πες το.

Και εσένα τι σε νοιάζει;

Και στο κρεβάτι πώς είναι; - Τίποτα το ιδιαίτερο.

Γιατί αυτές οι βλακείες; - Δεν ξέρω. Μαθαίνω να ζω.

Προσπάθησε να μην ξεχνάς τίποτα. Σου αρέσει να αλλάζεις αγόρια;

Πρέπει να δοκιμάσεις πολλούς πριν βρεις τον καλύτερο.

Θα πάρει καιρό.

Δεν ξέρω. Μαθαίνω να ζω.

Προσπάθησε να μην ξεχνάς τίποτα.

Ήμουν καλός δάσκαλος; - Ναι, στα γαλλικά, αλλά όχι στον έρωτα.

Ίσως ήσουν κακή μαθήτρια; - Ή δεν ήμουν το κορίτσι των ονείρων σου.

Τι κάνεις απόψε; - Είμαι πολύ απασχολημένη. Μαθαίνω να ζω.

Προσπάθησε να μην ξεχνάς τίποτα.

Θα προσπαθήσω να μην ξεχάσω.

Λοράν! Λοράν! Ξέχασα: σου βρήκα δουλειά!

Μαθήματα πιάνου; - Ναι! Στο σπίτι μου!

Α, εντάξει. Γεια!

- Όχι σε μένα, ηλίθιε. Στον αδελφό μου. - Και η μητέρα σου θα είναι σπίτι;

Γιατί; Θέλεις να ζητήσεις αυτόγραφο;

Αν χρειάζεσαι επειγόντως λεφτά, μπορείς να αρχίσεις ακόμη και σήμερα.

Ζήτα περισσότερα: δεν ξέρει τις τιμές.

Λοράν! Δειπνούμε μαζί; - Εντάξει. Κλείσε τραπέζι για όλη την παρέα.

Παρακαλώ, Τζοσλίν Ντυτούρ.

Μην κλείσετε το τηλέφωνο. Θα δω αν η δεσποινίς είναι σπίτι.

Περίμενε, έρχομαι αμέσως.

Τζοσλίν! Τηλέφωνο.

- Αν είναι ο Λάρι, στείλ' τον στον διάολο. - Όχι, είναι κορίτσι. Η Ελίζα, νομίζω.

Ελίζα; Έρχομαι.

Γεια. Γίνε άγγελος, λιώσε μου δυο ασπιρίνες.

Και γιατί;

Έλα, Ελίζα; Τι κάνεις;

Τι καλό που τηλεφώνησες. Πώς πάει η ζωή στο χωριό;

Μην παρεξηγείς που δεν σε παίρνω τηλέφωνο.

Έχω τέτοιο τρέξιμο εδώ!

Το έχω ήδη εξηγήσει στους γονείς μου: κοκτέιλ, μετά ο ράφτης... ούτε ένα ελεύθερο λεπτό.

Παρεμπιπτόντως, είναι καλά εκεί; - Ποιοι;

- Οι γονείς μου. - Ναι, ναι, όλα καλά. Παρεμπιπτόντως...

Μάντεψε πού δουλεύω εδώ και τρεις μήνες; Στο Παραντί Λατέν, γριά μου.

Θα το έχεις ακούσει, φαντάζομαι; Υπέροχη παράσταση, και ο ρόλος επίσης. Τραγουδάω και χορεύω.

- Πραγματικά υπέροχα. Πέρασε καμιά φορά. - Αυτό ακριβώς ήθελα...

- Όχι, στ' αλήθεια. Θα δεις την παράσταση. - Θα έρθω σύντομα σε σένα.

Σοβαρά; - Δεν έχεις αλλάξει καθόλου.

Δεν με αφήνεις να βάλω ούτε λέξη. Είμαι ήδη στο Παρίσι.

Σου τηλεφωνώ από το καφέ απέναντι από το Ωδείο. Πήγα κατευθείαν εκεί.

- Οι γονείς σου μού είπαν πως ήσουν εκεί. - Όχι, δεν είμαι εκεί.

Έκπληκτη είσαι; Τόσο πολύ ήθελα να έρθω μετά τις ιστορίες σου. Κι έτσι ήρθα.

Ε, παιδιά, η Σιντ Σαρίς είναι πάλι μαζί μας!

Συγγνώμη, με πιέζουν. Θα σου τα πω μετά.

Ε, Τζοσλίν! Η λεωφόρος Φος είναι μακριά από εδώ; - Καμιά δεκαπενταριά λεπτά.

- Τότε έρχομαι τώρα! - Εντάξει.

Λοιπόν, χωρίσατε; Θα βρεθούμε απόψε;

Σας αρέσει η πίτσα ή το κινέζικο; - Μην τον ακούτε, φλερτάρει όλες τις γυναίκες.

Τουλάχιστον, εγώ δεν χρειάζομαι αφροδισιακά.

Πόσα σας χρωστάω για το τηλέφωνο;

Όχι, όχι, μην τον ακούτε, είναι παντρεμένος. Κοιτάξτε με. Είμαι στο χείλος νευρικής κατάρρευσης.

Χρειάζομαι τόσο πολύ συμπόνια. Κοιτάξτε τα χέρια μου.

Ε, πώς σας λένε; - Πείτε έστω ένα όνομα!

Ίσως Φρανσουάζ; - Περιμένετε! Πάμε να πιούμε κάτι!

Στη λεωφόρο Φος, παρακαλώ.

Ε, Λίζα, έλα εδώ. Πού ήσουν, αλήτισσα;

Λοιπόν, τώρα τα είδες όλα. Και τη Λίζα και το διαμέρισμα.

Όπως βλέπεις, δεν πήρε πολύ ώρα.

Κι εξάλλου, χάρηκα που βρήκα έστω κάτι.

Πάντα ονειρευόμουν τη λεωφόρο Φος. Και τι θέα από το παράθυρο!

- Σε έδιωξαν από το Ωδείο; - Όχι. Δεν με δέχτηκαν.

Αλλά μάλλον δεν θα μου άρεσε εκεί. Δεν μ' άρεσε ποτέ το διάβασμα, το ξέρεις.

Και γιατί δεν γύρισες;

Για να ξαναπάρω μαθήματα κλασικού χορού από τη δεσποινίδα Γκιγιό;

Όχι, ευχαριστώ.

Μπορεί να είναι χαζό, αλλά άσε τους γονείς να νομίζουν ότι είμαι καλά.

Και θα είμαι καλά. Και εσύ επίσης.

Πεινάς; - Όχι, ευχαριστώ.

Είσαι τυχερή: έχει λουκάνικο και ψωμί με βούτυρο. Ακριβώς όπως του μπαμπά Σινιού.

- Σινιού. - Ε, Σινιού. "Γλυκούλικα μωρά!

Πηγαίνετε να φιλήσετε τον μπαμπά Σινιού".

Ζει ακόμα; - Νομίζω πέθανε.

Ε, εντάξει, το διάβασμα είναι σπουδαίο, αλλά από τι θα ζήσεις;

- Μπορώ να σου προσφέρω μόνο στέγη. - Όχι, δεν σκοπεύω να...

Όχι, και μην το σκέφτεσαι να γυρίσεις πίσω. Πιασμένη στο δίχτυ - τώρα δεν θα ξεφύγεις!

Ο διευθυντής του Παραντί είναι φίλος μου. Θα του ζητήσουμε να σου βρει κάτι.

Παρεμπιπτόντως, για το Παραντί Λατέν, είναι αλήθεια. Φυσικά, δεν έχω πολύ μεγάλο ρόλο,

αλλά κι αυτό είναι απολύτως απίστευτο! Είναι αδύνατον να το φανταστείς!

Είναι καλύτερο από ό,τι μπορείς να φανταστείς!

Τζοσλίν! Τηλέφωνο! Σαρλ-Ανρί!

Έρχομαι!

Δεν είναι βέβαια ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ,

αλλά ξέρει όλα τα καλύτερα εστιατόρια του Παρισιού. Αυτό είναι χρήσιμο.

Καλημέρα, Σαρλ-Ανρί. Πόσο καιρό έχετε να έρθετε.

Έκανα μπάνιο. Με αφρό.

Φυσικά μπορείτε να περάσετε να με πάρετε μετά την παράσταση.

Εντάξει, θα μπορέσουμε να δειπνήσουμε μαζί.

Τι;

Όχι, οι δυο μας δεν θα γίνει, δυστυχώς.

Ναι, κι εμένα με λυπεί.

Το θέμα είναι ότι ήρθε η καλύτερή μου φίλη.

Από πού; Από τη Νέα Υόρκη. Ναι.

Κι εγώ, με πολλή χαρά. Ως το βράδυ.

Θέλει να με συστήσει στους γονείς του. Οι γερόντοι θα έχουν μια έκπληξη.

Ξέρετε τι θα σας πω; Εμείς οι δυο είμαστε οι πιο κουλ.

Η αυλαία ανεβαίνει. Φανταστείτε την πλατεία Βαντόμ την αυγή.

Εμφανίζεται ο Ζυλιέν. Γυρίζει σπίτι του μετά τη νυχτερινή βάρδια.

Παρακολουθείτε;

Προς το μέρος του έρχεται η τζετ σέτ. Φαντάζεστε; Γύριζαν όλη τη νύχτα,

και μαζί τους ένα κορίτσι με βραδινό φόρεμα, λίγο ζαλισμένο... Και εκείνη τη στιγμή...

Κολέτ! Μου κλείσατε θέση σε κλινάμαξα για την Τρίτη;

- Ναι, κύριε. - Και παρεμπιπτόντως, πέρασε ο ειδικός ήχου;

Ναι, το μεσημέρι, κύριε.

Και μόλις τη βλέπει τον Ζυλιέν, παφ - έρωτας με την πρώτη ματιά.

Και ταυτόχρονα, στο βάθος, μπαίνει η χορωδία.

Περίμενε...

Συνέχισε. Συνέχισε...

Εντάξει. Και μετά;

Και μετά - η αυλαία.

Λοράν! Μην κάνεις τον χαζό! Περίμενε!

Τίποτα το σοβαρό, είναι εξαντλημένος. Ας μείνουμε σε επαφή, εντάξει;

Λοράν! Τι σε έπιασε;

Τσίμπησε το δόλωμα. Ω, γαμώτο!

Ορίστε. Πάρε. Εδώ είναι όλα ηχογραφημένα. Θα του το βάλεις να το ακούσει. Γεια.