The Scorpion King: Book of Souls

The Scorpion King:Book of Souls (2018) 23.976 fps OCR runtime 01:41:51

ในอาณาจักรอียิปต์โบราณ ก่อนช่วงเวลา ของเหล่าฟาโรห์

มีตำนานเล่าขาน ถึงกษัติรย์เมมเทป ซึ่งทำสัญญากับเทพอนูบิส

เทพเจ้าแห่งโลกหลังความตาย

ที่จะสร้างดาบต้องคำสาป ที่ทรงพลังล้นเหลือ

จนเมื่อใครก็ตาม ที่เป็นเจ้าของดาบนั้น จะสามารถครองโลกได้

ยิ่งได้เชื้อเพลิง เป็นวิญญาณจากศัตรูร้าย

ดาบนั้นก็ถูกตีขึ้น ในไฟร้อนแห่งนรก

ด้วยฝีมือของเทพเจ้า แห่งโลกหลังความตาย

ผู้ซึ่งมอบนามของตนเอง ให้เป็นชื่อดาบนี้ว่า

ดาบเขี้ยวอนูบิส

ชื่อของเหล่าผู้ถูกดาบนี้เข่นฆ่า

จะถูกสลักไว้ ในหนังสือแห่งความตายไปชั่วกาล

และวิญญาณของพวกเขา จะถูกกักขังในนั้น ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

และถูกสาปให้อยู่ในความมืดมิดตลอดกาล

แต่หากความชั่วร้าย สามารถถูกสร้างขึ้น ในการตีเหล็กร้อน ได้ง่ายดายเพียงนั้น

มันคงต้องมีวิธี ที่จะทำลายดาบนั้น

และปลดปล่อยวิญญาณทุกดวงได้

อักษรไฮเอโรกลิฟเหล่านี้โบราณมาก

- ดูเหมือนจะมาจากสมัย... - เมโสโปเตเมีย

ซุเมเรียน

เขียนไว้อย่างไร นักบวชหญิง

ณ ที่แห่งนี้ มีสมบัติที่เจ้าตามหา

กษัตริย์เมมเทปรึ

ก่อนที่เจ้าจะปล้นสมบัติในสุสานนี้ เจ้าต้องรู้ก่อนว่า

การปลดปล่อยความชั่วร้ายจากอดีต จะต้องมีผลลัพธ์ร้ายกาจตามมา

อำนาจไม่ใช่เรื่องที่ส่งมอบให้กัน นักบวชหญิง

มันเป็นสิ่งที่ต้องแย่งชิงมา

ดาบเขี้ยวอนูบิส ถูกหลงลืมไปกับกาลเวลา

แต่เวลาหาได้ทำให้คมดาบของเจ้า ทื่อลงใช่หรือไม่

เนบเซเรคมุ่งหน้า กวาดล้างทุกเผ่า ทั่วแดนทะเลทราย

โดยมีดาบเขี้ยวอนูบิส อยู่ใต้อาณัติ

ยิ่งถูกผลักดัน ด้วยมนตร์มืด

เขาก็สามารถเอาชนะศัตรูทั้งหลาย และตั้งกองทัพร้าย อันทรงพลัง

และสถาปนาตัวเอง เป็นเทวราชา

เราจะล้างบาป ให้แผ่นดินนี้!

ด้วยความตายและไฟ!

แต่ยังมีศัตรูคนหนึ่ง ที่รอดเงื้อมมือเขาได้

ชาวอาคาเดียคนสุดท้าย

ทายาทเพียงคนเดียว ของเผ่าอิสระ ซึ่งเคยยิ่งใหญ่

และเคยทำลายเผ่าของเขา ในสงครามเมื่อนานมาแล้ว

เมื่อถูกความแค้นตราตรึงใจ เนบเซเรคจึงหมกมุ่นกับการตามหาศัตรูผู้นี้

นกของเจ้าเจอราชาแมงป่องหรือยัง นักบวชหญิง

เมื่อถึงเวลา ทวยเทพจะให้ท่านได้แก้แค้นเอง

เวลาของการแก้แค้นมาถึงแล้ว

ส่งนกออกไป

แต่ยักษ์ที่หลับอยู่บางตนนั้น ปล่อยให้หลับใหลอยู่เช่นนั้นจะดีกว่า

สวยจัง

ไม่หรอก มันแข็งแรงต่างหาก

นั่นต่างหากที่สำคัญ

ใช้ง้าวนี้ เราจะเก็บเกี่ยวพืชหน้าหนาว

เก็บเมล็ดข้าวหน้าร้อน

เอามาเลี้ยงครอบครัว และปศุสัตว์ของเจ้าได้

โลกนี้แทบไม่เหลืออะไร ให้เราศรัทธาอีกแล้ว

แต่การเผาเหล็ก แล้วตีขึ้นรูป

เรื่องนี้ยังไว้ใจได้

เมื่อไหร่ท่านถึงจะตีดาบบ้าง

ข้าเลิกจับดาบแล้ว

ข้าจะได้หัดใช้สักเล่ม แล้วมาเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่บ้าง

เอเบล

ฟังข้านะ เอเบล

การเป็นนักรบ ไม่ได้เหมือนกับที่เจ้าคิด

การกวัดแกว่งดาบในสงคราม เป็นภาระหนักอึ้ง ที่เราต้องแบกรับ

ไม่มีนักบวชหรือเทพใดจะช่วยเรา จากความโหดร้ายของสงครามได้

เข้าใจรึเปล่า

เอเบล!

กลับไปหาพ่อเจ้าซะ

มาเร็ว!

ข้ามาหาราชาแมงป่อง

ที่นี่ไม่มีราชาใด

เขาเรียกตัวเองว่า มาไธอัส

เราไม่รู้จักคนชื่อนั้น

เผามันให้ราบ แล้วหาตัวมันให้เจอ

ขอร้อง เราเป็นแค่ชาวไร่...

ฆ่ามันก่อนเลย

ไม่นะ!

ขอร้อง!

คุกเข่าไป ไอ้พวกมดปลวก

มาไธอัสอยู่ไหน

ข้าอยู่นี่

เล่นมัน!

ยิง!

- อย่า! กลับมา! - มาไธอัส!

- ไม่นะ! มาไธอัส! - จับได้แล้ว

อย่า!

อย่า!

ขอร้อง

ปล่อยเด็กไป

อย่าเข้ามาอีก แม้แต่ก้าวเดียว

ก็ได้

ไว้ชีวิตเด็กคนนั้น จับตัวข้าไปแทน

ข้าจะเอาทั้งคู่นั่นแหละ

ไม่นะ! ไม่!

ไม่

เอเบล

เอเบล

เอ้า ดื่มซะ

มันคืออะไร

ยาปรุงผสมลิทอป ช่วยลดความเจ็บปวด

ไม่ต้อง ขอบคุณ

เจ้าต้องการอาหาร

ราชาแมงป่องหนีไปได้

คุกเข่าเวลาพูดกับข้า

- หนีไปได้รึ - ใช่

มีคนช่วยเขา เทวราชาของข้า

ข้าต้องการวิญญาณของมัน

ท่านมี...

ไม่

ต้องเป็นตอนที่ข้า ปักดาบนี้ตรงเข้า หัวใจมันเท่านั้น ถึงจะเรียกว่าแก้แค้น

ไปหาไอ้ชาวอาคาเดียคนนี้มา

ใส่เสื้อผ้าซะ

เจ้าไปขุดมาจากไหน

หลุมศพ คนที่เคยใส่ ไม่จำเป็นต้องใส่แล้ว

ข้าชื่อทาล่า นักรบแห่งนูเบีย

เจ้าต้องการอะไรจากข้า

ต้องการราชาในตำนาน ให้กลับมามีชีวิต

ข้าเป็นแค่ช่างตีเหล็ก

ช่างตีเหล็กรึ

นั่นน่ะเหรอเรื่องของท่าน

ราชาแมงป่องในตำนาน

ชาวอาคาเดียคนสุดท้าย มนุษย์กึ่งเทพ

กลายมาเป็นช่างตีเหล็กได้ยังไงกัน

อารยธรรมมนุษย์ กลายเป็นเรื่อง ไร้อารยธรรมเกินไปสำหรับข้า

ข้าตามหาท่านมานานมาก

ชื่อของท่านสร้างแรงบันดาลใจ

เป็นขวัญกำลังใจให้คน

คนของข้าต้องการวีรบุรุษ ที่จะนำความสงบมาให้ วีรบุรุษนักรบ

อย่างที่บอกไปแล้ว เจ้าหาคนผิดแล้ว

พ่อข้าคือบัลธาซาร์ ราชาแห่งนูเบีย

บัลธาซาร์เหรอ

เขาก็ได้ใช้ชีวิตที่ดี

แต่ไม่ยืนยาวพอ

เสียใจด้วยที่เขาไม่อยู่แล้ว

พ่อของข้าเล่าว่า ท่านสองคนผูกพันกันล้ำลึก

บอกว่าเมื่อใดที่นูเบีย ต้องการพันธมิตร

ราชาแมงป่องจะขึ้นม้า มาจากทิศตะวันออก พร้อมกับกองทัพของเขา เพื่อช่วยพวกเรา

ข้าไม่มีกองทัพ

ท่านมีกำลังของท่าน และท่านมีข้า

เจ้าหญิงเนี่ยนะ

นักรบต่างหาก

ท่านรู้รึเปล่า ว่าทหารโจรเนบเซเรค เข้าครองเมืองทั่วอียิปต์

ทั้งปล้นสะดม จับคนเป็นทาสและเผาเมือง

เขามีอาวุธเป็นดาบต้องสาป ดาบเขี้ยวอนูบิส

หากเขายังครองดาบนั้น จะไม่มีใครต่อต้านเขาได้

แต่ตำนานเล่าถึงวิธี ที่จะเอาชนะดาบนั้น

เคล็ดลับที่อยู่ใน หนังสือแห่งวิญญาณ

มันเป็นข้อความลับ แต่ข้ารู้ ว่าจะหามันได้อย่างไร

ฟังดูเหมือนนิทานก่อนนอน

เนบเซเรคกรีฑาทัพ เหยียบย่ำนูเบีย ทำลายประชาชนของข้า

หากมีหนังสือแห่งวิญญาณ เราจะหยุดมันได้

เจ้ากำลังออกเดินทางหามันเหรอ

ถูกแล้ว

ขอให้โชคดีนะ

ท่านต้องไปกับข้า

ข้าไม่ออกเดินทางค้นหาอะไร

ทำไมกัน

เพราะมันยากกว่าที่เจ้าคิดไว้ เป็นพันเท่า

แล้วจะต้องมี คนที่ไม่ได้รอดกลับมา

จิ้งจอกนั้น คือสัญลักษณ์แห่งเนบเซเรค

เรามีศัตรูคนเดียวกัน

ช่วยข้าหาหนังสือแห่งวิญญาณ

แล้วข้าจะช่วยท่าน ฆ่าเจ้าของกริชเล่มนั้น

ข้าจะเอาทั้งคู่

ไม่นะ!

ท่านเกิดมาเป็นนักรบ

ชะตาของท่าน จะต้องต่อสู้ เพื่อดวงวิญญาณที่อ่อนแอกว่า

ไม่ว่าจะยืนหยัดหรือล้มเหลว ข้าจะต่อสู้เคียงข้างท่าน

ข้าขอร้อง อย่าลืมว่าท่านเป็นใคร

ชายที่ท่านตามหา ราชาแมงป่อง

เดินทางอยู่กับ ชาวนูเบียคนหนึ่ง

พวกมันใกล้จะถึงแล้ว

ใกล้จะถึงที่ไหน

ตำนานเล่าถึงช่องทางลับ ในหุบเขาแห่งจันทราดวงที่ 13

ที่ซึ่งว่ากันว่า เป็นที่พัก ของหนังสือแห่งวิญญาณ

ถูกซ่อนเร้นไว้ จากมือมนุษย์ทุกผู้

ผู้ใดที่เป็นเจ้าของหนังสือแห่งวิญญาณ

จะมีพลังที่จะทำลาย ดาบเขี้ยวอนูบิสได้

ทะเลทรายแห่งนี้ ถูกค้นด้วยหลายมือ มาเป็นเวลาหลายปี

ถูกค้นหาน่ะใช่ แต่ไม่ใช่มือของราชาแมงป่อง

เราควรจะอ้อมไป

หุบเขาแห่งจันทราดวงที่ 13 อยู่ห่างไปแค่ขี่ม้าครึ่งวัน

ถ้าอ้อมไป จะออกนอกเส้นทางไปทั้งวัน

- เจ้าไม่อยากเข้าไปในนั้นหรอก - ข้าต้องไป

- เราจะไปสายไม่ได้ - ไปสายเรื่องอะไร

วันสุดท้ายของรอบเดือนนี้

พระจันทร์ก็รอได้

ข้ารอจันทร์เต็มดวงครั้งนี้ มาชั่ว 36 เดือนแล้ว

ทำไมเราถึงมาหยุดตรงนี้ ช่างตีเหล็ก

- วางอาวุธ - ไม่เห็นมีใครเลย

มีสิ วางอาวุธเดี๋ยวนี้

ขออภัย นางไม่เห็น!

ท่านพูดกับใครกัน

เหล่าศรทมิฬ

พวกมันไม่ได้พยายามจะยิงเราหรอก ถ้าอยากยิง เราก็ตายไปแล้ว

ข้าบอกแล้ว ให้อ้อมไป

เจ้าฝ่าเข้ามาใน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเรา

และเพราะฉะนั้น เจ้าต้องตาย

เราไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่

พื้นที่มีสัญลักษณ์ชัดเจน

เจ้าเลือกจะไม่ดูสัญลักษณ์เหล่านั้น