Half Light

Half Light (2006) OCR 24 fps runtime 01:49:51

ได้เวลาปราบแล้ว เจ้าแกงการีนจอมเขมือบ

ยกมือขึ้น

เจ้าแกงการีนจอมเขมือบ

- เฮ้ โทมัส - ไฮ ไบรอัน

- โรงเรียนเป็นไง - ดีครับ

หมดเวลาแล้วจอมเขมือบ

- ไปข้างนอกได้แล้ว - เกือบจะเสร็จแล้ว

- ไม่เอาน่า แม่สัญญาแล้วนะครับ - แม่รู้ แม่เป็นแม่ที่แย่มากๆ

- น่าเกลียดด้วย - โอ้ น่าเกลียดเหรอ

- แถมยังร้ายกาจ - ร้ายกาจ

ใช่ แม่ก็จะเป็นแม่ที่น่าเกลียด แล้วก็ร้ายกาจด้วย ถ้าทำบทนี้ไม่เสร็จนะ

งั้น ขอเวลาอย่างน้อย... 5 นาที

- 4 - ได้ หนีไปข้างนอกกันเถอะ

- เฮ้ - เฮ้

มีอะไรเหรอคะ

ก็... ไม่สำคัญหรอก

ยังไงพวกเขาก็ปฏิเสธ งานชิ้นแรกของฉันไปแล้ว

โรคทาบิธา คิงส์ไง... เมียสตีเฟ่น คิงส์

เธอก็เขียนใช้ได้นะ แต่ไม่ดัง

รู้จักกันก็แต่ สตีเฟ่น คิงส์

เดี๋ยวคุณก็ดังน่า

ก็คุณช่วยฉันตั้งเยอะนี่นา

นี่ยอดรักนักประพันธ์ นั่นไม่เหมือนกัน

ดูสิ ไม่ลึกลับพอจะเป็นความลึกลับ

ไม่น่ากลัวพอที่จะ เป็นความน่ากลัว

รู้มั้ย มันคงไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุดหรอก

ถ้าเพิ่มความน่ากลัว แล้วก็ส่งเข้าไปใหม่

อะไรนะ ฆ่าตัวตายมั้ง

คนป่าถือขวาน กระโดดออกมาจากส้วมเหรอ

มันก็ไม่ใช่ธรรมเนียมอังกฤษนะ

นักประพันธ์ของเราต้องฉลาด แล้วก็...

มีจินตนาการ

คุณฉลาดออก

- ผมเก่งมากเลย - คุณเป็น บก. ที่เก่งที่สุดในลอนดอนนะ

แมกซ์เพอร์กินส์ ก็ช่วยเฮมิ่งเวย์

ก็ไม่มีใครจำแมกซ์ได้เลย ตอนอยู่กับทาบิธา

หน้าตาเธอเป็นยังไงนะ

ฉันแต่งพวกนี้ไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีคุณน่ะ

คุณก็รู้นี่ที่รักว่า ผมน่ะ...

อยากบอกอย่างนั้นกับคุณ

เฮ้ แล้วจะได้อ่านเมื่อไหร่เนี่ย

อ้อ 3 นาที โทมัสสั่งไว้

โอเค 3 นาทีนะ

ทุกคนระวัง ยกมือขึ้น

ทุกคนระวัง ยกมือขึ้น

"ทำลายสถิติ 4 ล้านปอนด์ ในการจำหน่ายบทประพันธ์"

"ของราเชล คาร์สัน"

"ราเชล คาร์สัน นักประพันธ์หน้าใหม่ ดังที่สุด"

"แดรกเกอร์อวอร์ด อันดับ 2 สำหรับ ราเชล ยอดนักเขียนแนวสยองขวัญ"

"ออกพิมพ์ครั้งแรกก็ชนะ"

"นักประพันธ์ชาวอเมริกัน ย้ายมาลอนดอน"

"หลังจาก 4 เดือนต่อมา ราเชล คาร์สัน ก็ยังเป็นแชมป์ขายดีที่สุด"

ทุกคนระวัง ยกมือขึ้น

ทุกคนระวัง ยกมือขึ้น

ไบรอัน อาหารเสร็จแล้วค่ะ

ครับ เดี๋ยวไป

โทมัส

โทมัส

โทมัส

โทมัส

โทมัส

ไม่ โอ้ลูกแม่ ไม่

ไบรอัน... เร็วๆ สิ

เร็วๆ สิ หายใจลูก

ไบรอัน

ไม่ๆ

หาดูให้ทุกเว็บแล้วนะ

นี่แหละ ที่เธอต้องการ

เงียบสงบ ห่างไกล และไม่มีคนรบกวน

อ่าวอินโคนิช

จะได้เขียนอะไรได้เยอะๆ ดูสิ เนี่ยมีเรือที่เราเคยขับด้วยนะ

- จะอยู่นานแค่ไหนเหรอ - ไม่รู้สิ

อะไรก็ได้ ขอแค่แต่งเล่มนี้ให้เสร็จ

สวยจังเลย

ไบรอันไม่ช่วยอะไรเลยเหรอ

- เขาน่าจะไปกับเธอ - ใช่สิ

เขาพยายาม

แต่เราก็เสียเวลา มาเยอะแล้วล่ะ

ฉันเข้าใจนะ

แต่เธอจะอยู่คนเดียวที่นั่น ได้ใช่มั้ย

- แค่ 8 เดือนเองนี่ - ใช่ ฉันอยู่ได้

- อยากได้ชาสักถ้วยมั้ย - จ้ะ

เจอเธอแน่ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน

ถ้าคุณจะไปจริง ก็เอานี่ไปด้วย

ฉันกำลังคิดว่า จะลองหยุดใช้มันสักพัก

เผื่อต้องใช้

ราเชล

บาร์ทเลทล่ะ

ฉันไม่พูดเรื่องหย่าตอนนี้หรอกนะ ไบรอัน

ไว้จัดการ ตอนฉันกลับมาแล้วกันนะ

- เป็นไงบ้าง - คุณก็รู้นี่

เธอไม่เคยพูดกับผมเรื่องโทมัส

เธอไม่ยอมเอ่ยปากกับผมเลย

กับคุณ มันไม่เหมือนกันนะ

เพราะไม่ใช่ลูกผมใช่มั้ย

เพราะคุณไม่ได้เปิดประตูนั่นไว้ต่างหาก

- ฮัลโหล - ราเชล เป็นไงบ้างน่ะ

เธอน่าจะเห็นที่ๆ ฉันอยู่ตอนนี้นะ

ถึงเรียบร้อยแล้วเหรอ

สวยจริงๆ แถวนี้ไม่มีบ้านคนอื่นด้วยนะ

- เขาว่ามีประภาคารด้วยใช่มั้ย - จ้ะ

มีเรื่องแต่งรึยังล่ะ

ไปหาดูได้แล้วนะ

แจ๋วมากเลย นี่แหละที่ต้องการเลยล่ะ

เขียนที่นี่ไม่ได้ ก็ไม่รู้จะเขียนที่ไหนแล้ว

ก็เธอไม่ใช่นักเขียนชุ่ยๆ นี่นา ถ้าเขียนแบบชุ่ยๆ นั่นแหละฉันนะ

- ไม่แย่อย่างนั้นหรอกน่า - มีแต่บิลทั้งนั้นเลย

- จนตรอกแล้วฉัน - เธอพูดมาก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรหรอก

ไม่ได้อยากย้ำเธอหรอกนะ

เฮ้... นี่จำไว้นะ ถ้าอยากให้ฉันไป ก็บอกมาเลยนะ

ขอบใจจ้ะ เอ่อ ฉัน... ฉันไม่เป็นอะไรหรอก

จริงๆ ฉันคิดว่าฉันคงอยู่ได้

ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ ไปทางนั้น เข้าเมืองใช่มั้ยค่ะ

- ว่าอะไรนะ - เอ่อ คือฉัน...

ขอโทษค่ะ

ไปทางนั้นน่ะ เข้าเมืองใช่หรือเปล่าคะ

- อ้อ ไปตามชายหาดก็ไม่หลงแล้ว - โอเค ไม่เคยมาค่ะ

นักท่องเที่ยวเหรอ

โอ้ ไม่ค่ะ ที่จริงฉันเพิ่งย้ายมา อยู่ถนนโฟสเตอร์ บ้านเลขที่ 1 น่ะค่ะ

เลขที่ 1 ถนนโฟสเตอร์เหรอ

- เอ่อ... ก็ถนนนั่นมีบ้านหลังเดียวนี่ - ใช่ๆ ก็จริงนะ

ผมชื่อ ฟินเลย์ เมอร์เรย์นะ

ตำรวจแถวนี้ไปทำอะไรได้ล่ะ

- ฉันแมรี่ - ค่ะ ราเชล คาร์สัน

- แล้ว... มาคนเดียวเหรอ - ค่ะ

ถ้าคุณรอได้นะ เดี๋ยวขับไปส่ง มันเดินลำบาก

ขอบคุณนะคะ แต่แบบนี้... ฉันถึงมาที่นี่ค่ะ

- แน่ใจ - แน่นอนที่สุดเลยค่ะ

- ชายหาดนะ - งั้นก็โอเค

แจ๋วเลย ขอบคุณนะคะ

นั่นใครน่ะ

ลูกคุณรอคุณอยู่นะคะ

บนชิงช้านั่นน่ะ เขารอคุณอยู่นะคะ เขาบอกฉัน

ลูกฉัน

โอ้ ฉันขอโทษนะ คงเป็นเด็กผู้ชายคนนั้นมั้ง

เดี๋ยว เอ่อ... ขอคุยด้วยได้มั้ย

ฉันเข้าใจผิดไปเองนะคะ

อากาศสดชื่นใช่มั้ยคะ

แม่ครับ ออกมาข้างนอกกับพวกเราสิ

แม่สัญญา แต่ไม่เคยออกมา

ประทับใจใช่มั้ย

โอ้ คือ... ไม่นึกว่ามีคนอยู่แถวนี้ด้วยค่ะ

ถ่ายต่อสิครับ ประภาคารจะเลิกใช้แล้ว

ผม แองกัส แมคคัลลอช คนดูแลประภาคารครับ

ราเชลค่ะ

เอ่อ... คือฉันคิดไปเองว่า ประภาคารทุกแห่ง เปิดปิดเองได้

ส่วนใหญ่ก็ใช่ อีกหน่อยผมก็ไปเหมือนกัน

มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ

ฉัน... แต่งหนังสือ เกี่ยวกับประภาคารน่ะค่ะ

มาจากอเมริกา เผื่อมาดูประภาคารเนี่ยนะ

ไม่ค่ะ ที่จริงฉัน เอ่อ มา... มาจากลอนดอน

เพิ่งย้ายมาอยู่นี่ เพื่อจะเขียนหนังสือ

อยู่บ้านหลังนั้นเหรอ มีคนมาอยู่ซะที ร้างมาหลายปีแล้ว

โอ้... คุณมาถูกบ้านแล้วล่ะ ถ้าจะแต่งนิยาย

คุณเห็นม้ารึยัง

นั่นแหละนิยายของคุณ

เรือของชาวสเปน มาอับปางอยู่ตรงนั้น ในปี 1754

ลูกเรือตายเรียบ

แต่พวกม้า ว่ายน้ำหนีตายมาที่นี่ และอยู่นี่ ตั้งแต่นั้นมา

มันไม่เคยไปไหนเลยเหรอคะ

คิดก็แย่แล้ว

ใช่

ผมทำอาหารอยู่พอดีเลย ไปด้วยกันมั้ย

กินอะไรกันหน่อย แล้วผมจะเล่าเรื่อง ประภาคารที่คุณอยากรู้ให้ฟัง

ขอบคุณค่ะ เอ่อ... แต่ฉันต้องกลับแล้ว

คือ... ยังไม่ได้เอาของออกเลยน่ะค่ะ

แล้วอาทิตย์หน้าล่ะ

เวลาเดิม... จะทำอาหารพิเศษ

ไม่อยากมาดูผม กินอาหารกับม้าเหรอครับ

เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว

เราเป็นเพื่อนกันนะ

ก็ได้

อย่าลืมเหลียวมองข้างหลัง

แด่ที่รัก ด้วยความเคารพ ในการตัดสินใจเมื่อวาน

ด้วยรักจากเคย์

หน้า 145 บรรทัดที่ 7

วันนี้ฉันเริ่มรู้แล้ว ว่ารักต้องทำยังไง

ถ้ามันยังอยู่...

เมื่อเราแยกจากกัน เราจะรู้สึก... ขาดครึ่งหนึ่งของกันและกันไป

เราไม่สมบูรณ์ เหมือนเรื่องนึงใน 2 ชุด

ซึ่งชุดแรกได้หายไป

นี่แหละที่ฉันคิดว่า ความรักคงต้องเป็น...

ความไม่สมบูรณ์ ในเมื่อไม่มี

เจอเธอแน่ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน

โทมัส

โทมัส

แม่ครับ

ไม่เป็นไรครับแม่

อย่าไปนะ

- อย่าไปนะลูก - ไม่หรอก

ไป... ไปอยู่กับผม

หวัดดี

ในที่สุดก็มา

ได้จังหวะเลย ปลาไหม้พอดี

ดีใจที่คุณมานะ ค้นคว้าถึงไหนแล้วครับ

ก็ดีค่ะ น่าจะดีขึ้น ก็เลยมานี่เผื่อคุณจะช่วยได้ค่ะ

โอเค กินมื้อเที่ยงก่อนไปทัวร์ดีมั้ย

มีอย่างอื่นในเมนูมั้ยคะ

ทำไมทุกคนทาสีเรือของพวกเขา เหมือนสีบ้านเลยล่ะคะ