IMAX - The living sea (1995)

4 miljard jaren geleden,

toen de gesmolten aarde afkoelde, ontstond een reusachtige oceaan.

Deze zee werd de wieg van het leven op aarde.

De oceaan is gemiddeld twee mijlen diep, en is vol met leven.

De onderwaterwereld vertoont een veel grotere diversiteit in vormen en kleuren ...

dan op het vaste land.

De oceaan bevat wezens zo delikaat als kwallen, of zo sterk als walvissen

Op één of andere manier past het bij elkaar.

En wij beginnen het nu pas te verstaan hoe.

Onze groeiende kennis is belangrijk.

Wij kunnen niet beschermen wat wij niet verstaan.

Wij leven, dank zij het zeeleven.

Hier, op de eilanden van Balah,

het ritme van ons leven is het ritme van de zee.

Wij worden geboren in een bepaald getijde, wij sterven in een ander.

De getijden dragen onze boten naar de vis toe.

Het brengt ons terug om onze families te voeden.

De seizoenen van onze levens hangen of van verschillende stromingen ...

die ons leiden naar de scholen van zich voedende vissen.

Oceaanstromingen veroorzaakt door winden en de rotatie van de aarde,

gaan de wereld rond en verbinden wat wij dachten afzonderlijke zeeën te zijn.

Wij beseffen nu dat er maar één oceaan is...

de wereldoceaan.

De wateren van de wereldoceaan klotsen tegen de warme vulkanische kustlijn van Hawaii.

Dezelfde wateren kabbelen in de ijskoude inhammen van Alaska ...

en stuwen door de Rode Zee tussen Afrika en het Arabisch schiereiland.

Deze wereldstromingen voeden de reuzenkelp van California ...

die tot dertig centimeter en meer groeit in een enkele dag.

De onderzeebeplanting, inclusief het kelp voorziet ons van 70 % van de zuurstof die wij inademen.

De wereld oceaan is een enkel verbonden systeem.

Bijvoorbeeld, een stroming vloeit half de wereld rond van Australië voorbij Afrika

om vervolgens de Golfstroom te vervoegen in de Noord-Atlantische oceaan.

Net zoals stromingen de wateren van de oceanen van de wereld verplaatsen,

zo doen de getijden als eb en vloed onder de gravitationele aantrekking van de maan.

Vloed volgt de maan in zijn baan om de aarde.

Canada's Bay of Fundy aan de Atlantische kust is beroemd voor zijn immense getijden.

Tot een trillioen ton water komt de baai in en uit ieder getijde.

Bij vloed reikt het water tot 50 voet hoog.

Bij eb geraken de kustkanalen leeg met achterlating van rode modderaders.

De getijden maken het land rijk, het land maakt de zee rijk.

Terwijl de zwaartekracht van de maan de wereldoceanen tot een diepte van 1000 voet trekt

woelt de wind zijn oppervlakte.

Oceaangolven, vooruitgeduwd door een storm reizen meer soms meer dan een week,

tot zij exploderen tegen het land.

Grote golven die zich verplaatsen aan een snelheid van 70 mijl per uur,

stormen vooruit over duizenden mijlen open oceaan.

Wanneer deze golven de kust van Oregon naderen, aan Cape Disappointment,

Houden zij de U.S. Kust Wacht bezig.

Hier leren zij hoge golf reddingen.

Het eerste wat de kadetten op deze school leren is ... nederigheid.

In de loop van de voorbije twee eeuwen,

zijn een duizendtal vaartuigen verloren gegaan aan Cape Disappointment.

Wanneer de golven klein zijn houdt Oscar, onze search and rescue dummy, ervan in zee te zwemmen.

- Man overboord stuurboord zijde! - Darrell ... jij hebt mijn aanwijzer.

Search and rescue op een kalme zee is geen probleem maar ...

wij moeten in staat zijn te reddingswerk te doen bij golven van 5 meter hoog. Dat is hard werk.

Ze zeggen dat bij een 5 meter hoge golf zo'n 200 ton water op een boot kan vallen.

De grootte en kracht van de oceaan overheersen onze planeet.

Gedurende eeuwen vreesden zeelui haar verwoestende kracht.

Vandaag treffen surfers haar op het moment van haar grootste fury

waar zij zich thuis voelen.

Je rijd deze golven die al duizenden en duizenden mijlen hebben gereisd.

Weet je, je bent overgeleverd aan de genade van de oceaan.

Je bevindt je onder de golven en ...

je hoort de rotsen op de oceaanvloer rollen ...

je hoort de donder ... van de golven ...

het is wonderbaarlijk, weet je.

Het zou mooi zijn om de golven eeuwig te ontmoeten.

Ondanks haar grote kracht,

zet de zee aan tot bezinning.

Wat is onze plaats in de immensiteit van de oceaan?

Voor mij heeft de oceaan altijd een speciale betekenis gehad,

juist omdat je nabij de natuur bent.

Er is zoveel leven rondom je onder de oceaan ---

is er vis --- zijn er dolfijnen en zijn er walvissen --- zijn er haaien, en ...

Wie weet wat er nog rondom je en onder je zwemt.

Daar is het wanneer je als één voelt ...

je versmelt en voelt je echt deel uitmaken van de oceaan,

wat een groots gevoel is,

maar je moet er nu ook naar kijken ...

toen, lang geleden, het een natuurlijk gevoel was --- een oceaanpersoon.

Onze relatie met de zee is zelden zeer diep.

Het meeste kontakt met de oceaan vindt plaats aan de oppervlakte.

Wij zijn aangetrokken door de oceaan,

maar hoe bedreigt de toenemende menselijke aanwezigheid de gezondheid van de levende zee?

Om dit vast te stellen moeten wij onder het oppervlakte kijken.

Wetenschappers aan de Monterey Bay Aquarium Onderzoeksinstituut ...

gebruiken op afstand bediende onderzeeërs om de oceaan te bestuderen,

en onze invloed erop te meten.

Wij noemen het een ROV,

maar officiëel is het een op 'afstand bediend voertuig'.

Het is het onderwater-equivalent van een NASA ruimteschip.

Hoofd van het 'Deep Sea Project' is oceaanonderzoeker Bruce Robison.

Voertuig vaart 189,

diepte voertuig — 10 meter, nog zakkend.

Wanneer de ROV gedaald is tot 500 meter, betreedt het de wereld hieronder.

Terwijl wij aan de oppervlakte op het moederschip blijven,

duikt de ROV en zendt ons live video-beelden.

Tijdens vele duiken vinden wij soorten die nog nooit door iemand werden gezien.

Nu, 500 meter.

Is dat de zelfde soort die jij en George beschreven?

Ik denk het, maar wij bekijken het van opzij, dan lijkt het een andere configuratie te hebben.

Hier, ik toon het op een grotere monitor.

Hé, wat is dit op het sonarscherm?

Gedurende deze duik heeft onze sonar iets groots gezien.

Ongeveer de helft van de lengte van een voetbalveld.

Het was de eerste maal dat wij dit type van Siphonophor zagen.

Wij richten ons op zijn hoofd.

Kijk naar het détail van dat hoofd.

Je kan zien hoe de zwembellen pulseren en de kleppen sluiten na de uitstoot,

zodat water niet terug naar binnen gaat.

De Siphonophors is één van de opmerkelijkste dieren op aarde.

Het lijkt wel science fiction,

maar dat is het niet.

Het bestaat namelijk uit honderden afzonderlijke gespecialiseerde individuen.

De zwembellen zijn afzonderlijke éénheden, alsook de magen,

en ook de voortplantingséénheden.

Dit dier is zo groot,

dat het moeilijk is zich voor te stellen dat het afzonderlijke samenwerkende éénheden zijn.

Hoeveel andere wezens zoals de Siphonophor bestaan er?

En wat vertellen zij ons over de vitaliteit van de zee?

Het middelste oceaansegment is enorm.

En wij hebben nog maar een klein deel van zijn volume bestudeerd.

Wij hebben nog veel werk te doen.

Over de hele wereld ...

vinden wetenschappers bewijs van de connecties die de levende zee verbinden.

Wat wij op één plaats doen heeft invloed op de gehele oceaan.

Ter hoogte van San Diego bestuderen onderzoekers de effekten van vervuiling op de kelpwouden,

die de broedplaats zijn van vissoorten.

In het centrale deel van de grote oceaan wegen reuzeschelpen tot 100 kilogram ...

maar met uitsterven bedreigd door overbevissing.

Wetenschappers bestudeerden de broedcyclus van deze schelpen.

Een volwassen schelp is zowel mannelijk als vrouwelijk en verspreidt miljoenen eitjes,

gevolgd door nog meer sperma.

Door gebruik te maken van simpele technieken kunnen wetenscappers deze schelpen laten paaien.

Ze produceren nu meer dan één miljoen zeeschelpen per jaar.

Hier in het Monterey Bay Aquarium in centraal California,