The Fourth Kind

ฉันคือนักแสดง มิลล่า โยโววิช

ฉันรับบท ดร.อบิเกล ไทเล่อร์ ใน "The Fourth Kind"

เรื่องนี้ดัดแปลงจากเหตุการณ์จริง...

ที่เกิดในช่วง 1 - 9 ต.ค. ปี 2000...

ในโนม อลาสก้า

เพื่อช่วยในการอธิบายเรื่องราว...

ทาง ผกก. จึงได้ใส่ฟุตเทจจริงเข้าไว้ด้วย

ฟุตเทจนี้เป็นของจิตแพทย์ ชื่อ ดร.อบิเกล ไทเล่อร์...

ผู้ได้บันทึกทั้งภาพและเสียงไว้ เป็นความยาวกว่า 65 ชั่วโมง

ในช่วงระหว่างเกิดเหตุ

เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัว...

บรรดาชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องจึงได้ถูกเปลี่ยน

ทุก ๆ ฉากได้รับการสนับสนุน...

โดยเสียงและภาพวิดีโอ รึเท่าที่มันเกี่ยวโยงกับ ดร.ไทเล่อร์...

ระหว่างการให้สัมภาษณ์กับ ผกก.

ท้ายที่สุดอะไรที่คุณเชื่อ คือสิ่งที่คุณตัดสินเอง

ขอให้ทราบว่า

บางอย่างที่คุณกำลังจะได้เห็นนี้ อาจรบกวนจิตใจอย่างแรง

ปล่อยสบาย ๆ แล้วผมจะเริ่มถามคุณ

และอะไร ๆ ที่คุณต้องการเพิ่มเติม...

- คุณโอเคนะ - โอเค

ผมจะพยายามให้คุณเจ็บปวดน้อยที่สุด

กรุณาบอกชื่อคุณต่อหน้ากล้องด้วยครับ

ดร.อบิเกล เอมิลี่ ไทเล่อร์

เอาล่ะคุณอยากจะเริ่มตรงไหน

เดาว่า...

หลังจากเกิดเหตุขึ้นกับวิล สามีฉัน

ฉันไปหาเพื่อนที่เป็นจิตแพทย์เหมือนกัน...

เพราะฉันทำใจไม่ได้กับลักษณะที่เขา...

ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงและใครเป็นคนทำ

ต้องการเวลาเพิ่มมั้ย

ไม่

นี่เป็นอะไรที่...

ฉันจำเป็นต้องทำ

ฉันจำเป็นต้องจดจำใบหน้าเขา

จำเป็นมากเพื่อให้ตัวฉันได้รับการเยียวยา

ฉันจำต้องพยายาม

ฉันต้องรู้ให้ได้ เพื่อลูก ๆ ฉัน ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้...

...เพื่อที่จะจำ

ตั้งแต่คืนนั้น แอชลี่ย์ยังคงมองไม่เห็น...

ฉันไม่คิดด้วยว่าตาแกจะกลับมองเห็นได้อีก...

หากแกทำใจไม่ได้กับเรื่องที่เกิด

ผมว่าคุณทั้งคู่คงมีปัญหาคล้าย ๆ กัน แค่ต่างกันที่อาการ

ใช่ฉันว่ามันจะช่วยได้แน่ ถ้าฉันสามารถจำใบหน้าชายคนนั้น...

เพื่อที่เราจะได้แกะรอยจนเจอเขา...

ให้เรื่องมันคลี่คลาย...

และหาบทสรุปซะที

เอาล่ะ

เอาล่ะ

คุณต้องการถ่ายวิดีโอไว้มั้ย

ต้องสิ

ให้คำปรึกษาเพื่อนจิตแพทย์ด้วยกันนี่ มันอย่างกับผมพูดกับตัวเองงั้นแหละ

คุณพูดแบบนั้นเสมอ

อ๋อเหรอ พระเจ้าช่วย

เอาล่ะ

พยายามผ่อนคลายทำตัวให้สบาย ๆ

ฟังเสียงผมเวลาที่นับถอยหลัง

10...

9...

8...

7...

6...เปลือกตาคุณเริ่มจะหนักขึ้น...

ทุกที ๆ 5...

4...

มันเกือบปิดแล้ว

3...

2 และ...

ดีมากแอ็บบี้ ดีมาก ๆ

เรามาย้อนเวลา...

กลับไปในอดีต...

เมื่อคืนวันที่ 2 ส.ค. ของปีนี้

สภาพอากาศเป็นไงบ้าง

อบอุ่น

อบอุ่นกว่าปกติ...

ถึงแม้ข้างนอกฝนจะตกอยู่

โอเค เยี่ยม

ทีนี้ ย้อนกลับไปตอนที่คุณอยู่กับวิล...

ก่อนหน้าที่ผู้บุกรุกจะเข้ามาในห้องคุณ

เราเม้คเลิฟกัน

ฉันรู้สึกดี

ดีเหลือเกิน

เขาม่อยหลับ

อืม...

ดี แล้วไงต่อ

ฉันตื่นอยู่

ตื่นเต็มที่...

เรานอนนิ่ง ๆ

คุณตื่นเพราะอะไร

พระเจ้า

มีคนแทงหน้าอกเขา

คุณพระช่วย

เลือดกระเซ็นไปทั่ว

- มีเลือดเต็มไปหมด - พยายามมองหน้าเขา

รู้สึกเหมือนตัวเราแข็งทื่อ ฉันมองไม่เห็นเลย

แอ็บบี้

แอ็บบี้

- มันครอบงำสติฉัน - เพ่งที่เสียงของผม

คุณจะตื่นขึ้นและได้สติ...

ใน 5...4...3...2...1

แอ็บบี้...

ส่งมือมาเถอะ

ถ้าแม้ฉันเห็นหน้าเขาได้...

เขาถูกฆ่า และฉันอยู่ตรงนั้นด้วย

ฉันอยู่ตรงนั้น

มันเป็นธรรมชาติที่จะรู้สึกผิด...

พอ ๆ กับผิดธรรมชาติ ที่จะรู้สึกว่าเป็นความผิดของคุณ

นั่นคุณรู้

- ค่ะโอเค - โอเค

คุณควรคิดเรื่องพักงานหน่อยนะ

พักยาว

มันอาจช่วยให้คุณกระจ่างกับเรื่องที่เกิด

ฉันจำต้องศึกษาเรื่องนี้ต่อ

- มันมีความหมายมากต่อวิล - อืม

เขาคงอยากให้ฉันทำต่อไปแน่

ผมรู้ว่าคุณพูดแบบนั้นแน่

เขาคงอยากให้ฉันพยายามทำให้สำเร็จ โดยเร็วที่สุดเท่าที่เร็วได้

มันมีความหมายต่อเขามาก

ถึงตอนนี้นานเท่าไหร่แล้วที่วิลจากไป

2เดือน

แล้วเด็ก ๆ กลับไปเรียนเรียบร้อยแล้วเหรอ

ฉันต้องพยายามทำให้ชีวิตกลับเป็นปกติ

ฉันไม่รู้จะทำอะไรอย่างอื่นดี

โนมนี่ถ้าขับรถไปจะถึงมั้ย

- ไม่ ต้องบินอย่างเดียว - โอเค

ขับรถไปไม่มีทางไปถึง

โนม อลาสก้า

มีข้อความบ้างมั้ย

ไม่ค่ะ สก็อตมาแล้ว คุณมีนัดตอนบ่ายโมงกับ 2 โมง

ขอบคุณ

- บินมาเป็นไงบ้างคะ - ลมกระโชกนิดหน่อย

ทีแรกคิดว่าฟ้าโปร่ง ๆ ก็คงไม่เท่าไหร่

- ที่ทำให้เราสั่นจริง ๆ ... - มันยากจะรู้ล่วงหน้า

รู้ ๆ ฉันรู้

ก็มันเป็นคำพูดที่จริง

ไม่ทุกอาทิตย์หรอก

ไงสก็อต โทษนะที่ฉันช้า

ครับ ดร.ไทเล่อร์

เมื่อเช้าฉันบินไปแองคอเรจมา...

ก็เลยต้องเริ่มช้าหน่อย

นั่งลงแล้วทำตัวให้สบายนะ

คุณเป็นไงบ้าง

เรื่อย ๆ ครับ

ได้หลับบ้างรึเปล่า

มันยิ่งแย่

ผมตื่นขึ้นมาแทบจะทุกคืน...

แล้วนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น

มันเกิดขึ้นตอนซักกี่โมง

ช่วงตี 2 ครึ่งถึงตี 3

ไม่มีสิ่งผิดปกติที่ทำให้ต้องตื่นใช่มั้ย

ไม่มีครับ

แบบว่า...มีอยู่อย่าง

มีนกเค้าแมว...

ที่หน้าต่างผม

นกเค้าแมวเหรอ

นกเค้าแมวสีขาว

มันเอาแต่มองดูฉัน

มันอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน

เป็นชั่วโมง

ไม่ว่าผมจะทำยังไงมันก็ไม่ไป

มันไม่กลัวผมเลย

มันทำอะไรบ้าง

มันเอาแต่จ้องผม

คุณเคยเห็นมันมาก่อนมั้ย

ครับ

หนนึงสมัยผมเด็ก ๆ

นั่นคือครั้งแรกเหรอ

ค่ะ

รู้สึกฉันจะเห็นมันบ่อยครั้งมาก

มากซักขนาดไหน

- อาทิตย์นี้ทุกคืน - ทุกคืนเหรอ

หมายถึงทุกคืนที่คุณเข้านอนเหรอ

ผมคิดว่ามันเข้ามาข้างใน

- หน้าต่างคุณเปิดอยู่รึเปล่า - เปล่า

ฉันสงสัยจังมันเข้าได้ยังไง

ผมไม่ทราบ แต่จำตอนมันก้มหน้ามองผมได้

เหนือเตียงคุณเหรอ

ค่ะน่าจะอย่างนั้น

มันยากจริง ๆ ที่จะจำได้

เกือบเหมือน ๆ มันไม่ได้เกิดขึ้น

เหมือนแบบว่าในความฝัน

เหมือนฉันฝันไป

พรุ่งนี้คุณมาหาฉันได้มั้ย

ครับถ้าคุณคิดว่าควรมารึเป็นเรื่องสำคัญ

ใช่ฉันคิด คิดว่ามันสำคัญจริง ๆ

จริง ๆ ไม่มีอะไรที่น่าตื่นตกใจ...

แต่เผอิญมันมีความประจวบเหมาะแปลก ๆ ...

และฉันรู้สึกว่าฉันต้องลองบางอย่างที่ใหม่

หมายความว่าไงครับ

คุณไม่ใช่คนไข้ฉันคนแรก ที่เจอเหตุการณ์แบบนี้

ฉันสงสารลูกฉันเหลือเกิน...

และรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ

พอทีได้มั้ยคะ

ภาวะสับสนทางประสาทไม่ใช่ปรากฏการณ์ ที่เยอะคนนักจะเข้าใจได้...

และเราต้องปรับตัวไม่ใช่น้อยทีเดียว

แอชลี่ย์ตาบอดตอนไหน

หลังจากเกิดเรื่องกับวิล ตาแกบอดไปดื้อ ๆ

กุ๊กกู้ กุ๊กกู้

กุ๊กกู้

ไงจ๊ะลูก

ไงคะแม่