The Outfit

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΜΠΕΡΛΙΝΓΚ

ΣΙΚΑΓΟ, 1956

Με την πρώτη ματιά, ένα κοστούμι μοιάζει να αποτελείται από δύο μέρη:

Ένα σακάκι και ένα παντελόνι.

Όμως αυτά τα δύο φαινομενικά ομοιογενή μέρη...

...αποτελούνται από τέσσερα διαφορετικά υλικά.

Βαμβάκι, μετάξι, μοχέρ και μαλλί.

Και αυτά τα τέσσερα υλικά κόβονται σε τριάντα οχτώ ξεχωριστά κομμάτια.

Η διαδικασία για την άψογη ένωση όλων αυτών των κομματιών...

...απαιτεί, περίπου, διακόσια τριάντα βήματα.

Το πρώτο βήμα είναι η μέτρηση.

Όμως "μέτρηση" δεν σημαίνει, απλώς να παίρνεις τη μεζούρα σου.

"Τόσες ίντσες εδώ και τόσες εκεί". Όχι, όχι...

Δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι καλό...

...αν δεν συνειδητοποιήσεις για ποιον το φτιάχνεις.

Όλα τα ρούχα λένε κάτι.

Πολλοί τζέντλεμεν μπήκαν στο μαγαζί μου και μου δήλωσαν:

"Μου είναι αδιάφορο το τι φοράω".

Ακόμα και αν είναι αλήθεια, κάτι λέει κι αυτό, έτσι δεν είναι;

Ποιος είναι λοιπόν, ο πελάτης σου; Και τι προσπαθείς να πεις γι' αυτόν;

Όταν κάποιος περνάει την πόρτα σου, τι παρατηρείς σ' αυτόν;

Χαίρετε.

Είναι ντροπαλός και περνάει απαρατήρητος, όπως ένα ρολόι τοίχου;

Ή μήπως στέκεται με αυτοπεποίθηση, με τη ραχοκοκαλιά του τεντωμένη;

Είναι κάποιος με ανοιξιάτικα χρώματα παστέλ...

...που θέλει να τον προσέξουν;

Ή μήπως είναι κάποιος με γκρι και καφέ...

...που εξαφανίζεται στο βιαστικό πλήθος;

Είναι άνετος με την κοινωνική του θέση;

Ή μήπως προσβλέπει σε πιο ένδοξα πράγματα;

Και ποιος θα 'θελε να 'ναι αυτός ο άντρας;

Και ποιος είναι κατά βάθος;

Πάρε τις μετρήσεις σου...

...και όταν συνειδητοποιήσεις ποιος είναι...

Κύριε Μπόιλ...

...τότε μπορείς να ξεκινήσεις.

Τοκ τοκ.

- Πώς πάνε οι δουλειές, Άγγλε; - Καλησπέρα, κύριοι.

Είναι πανέμορφο.

Ναι, όντως... Για τον πατέρα μου το φτιάχνεις;

Όχι αυτό.

Φτιάχνεις κάτι τέτοιο, για κάποιον άλλο; Για ποιον;

Κύριε Ρίτσι, το ξέρετε ότι δεν μπορώ να μιλάω για τους τζέντλεμεν πελάτες μου.

Αυτό είμαστε; Τζέντλεμεν!

Κοίτα τον Άγγλο. Κρατάει τα χείλη του ερμητικά κλειστά.

- Ο πατέρας σας ήταν εδώ. - Αλήθεια;

Χθες.

Είπε ότι η επιχείρησή σας αναπτύσσεται δυναμικά.

Να σας φτιάξω ένα καινούργιο κοστούμι για τον εορτασμό.

- Φράνσις; Καινούργια ρούχα; Αφού ήρθαμε; - Όχι απόψε.

- Έλα τώρα. Έχουμε χρόνο. - Όχι απόψε.

Γαμώ το. Απ' την "Οργάνωση";

Άγγλε, κάνε μου μια χάρη.

Μπορείς να πας για λίγο μπροστά, με την κοπέλα στην υποδοχή;

Με συγχωρείτε, κύριοι;

Είναι η "Οργάνωση", φίλε. Το χάλκινο δαχτυλίδι της.

Άντε, άνοιξέ το. Ας δούμε τι λέει.

Καμία αλληλογραφία;

Θες να το συζητήσουμε;

- Καμία αλληλογραφία; - Που σ' έδιωξαν.

Τι έχει το κουτί;

Δικό μου.

Ας του ρίξουμε μια ματιά.

Εντάξει.

Κάτσε να μαντέψω.

Ο κεκλιμένος πύργος της Πίζας.

Ποτέ δεν κατάλαβα τι του βρίσκουν... Απλά γέρνει, αυτό είναι όλο.

Ο Πύργος του Άιφελ;

Τον έχω ήδη.

Παραιτούμαι τότε.

Τι είναι;

Θα σου δείξω.

ΛΟΝΔΙΝΟ

- Αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου. - Όμορφο, ε;

Ένα ρολόι είναι...

Δεν το 'χω δει ποτέ από κοντά.

- Και από κοντά, ένα ρολόι είναι. - Στις όχθες του Τάμεση.

- Έχεις δει τα ρολόγια του Σικάγο; - Φυσικά...

Μοιάζουν εκπληκτικά με του Λονδίνου.

Εντάξει.

Δεν θα σε καταλάβω ποτέ.

Επειδή... Εσύ ποτέ δεν θα γίνεις...

...ένας γοητευτικός κύριος μιας κάποιας ηλικίας.

Έχεις γυρίσει όλο τον κόσμο.

Θα μπορούσες να 'χεις το κατάστημα σου οπουδήποτε.

- Και είσαι εδώ. - Και πού είναι το κακό;

Μπορώ να σκεφτώ μερικούς λόγους.

Τέτοια "καταστήματα" τα βρίσκεις παντού, αγαπητή μου.

Οπότε δεν έχει και πολλή σημασία πού βρίσκομαι.

Έχω το ψαλίδι μου.

Τι περισσότερο να θέλει κανείς, εκτός απ' το ψαλίδι του;

Και έχω και σένα.

Όχι για πάντα.

Ναι... Περιμένει ο Μπεν.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

...κάποια στιγμή θα φύγω από 'δώ.

Θα πας στο Λονδίνο;

Στο Λονδίνο... Στη Μαδρίτη...

Στην Βαρκελώνη... Και στο Μαρόκο!

Και στο Παρίσι!

Και ξέρεις τι θα το επιτάχυνε;

- Ένας χάρτης; - Μια αύξηση. Παρακαλώ.

Πάω να δω αν με χρειάζεται ο κύριος Ρίτσι.

Κατά φωνή.

- Τι είπες; - Απλά μια έκφραση, κύριοι.

Συγγνώμη... Δεν ήθελα να σας προσβάλω.

Τα λέμε αύριο.

Ο μαθητευόμενος του ωρολογοποιού ήρθε χθες. Είναι πολύ καλός.

Ποιος;

Που είναι λίγο πιο κάτω. Είναι πολύ όμορφος.

Με ψήνεις για ραντεβού με τον τύπο που δουλεύει στο ρολογάδικο;

Είναι μαθητευόμενος του ωρολογοποιού.

- Αυτός με το μουστάκι; - Ναι, που μοιάζει με τον Έρολ Φλιν.

Δεν χρειάζεται να μου προτείνεις με ποιον να βγω ραντεβού.

Δεν το είπα έτσι.

Ήθελες να πεις:

"Σ' είδα να χαμογελάς στον Μπόιλ και φοβάμαι ότι βγαίνεις με λάθος άτομο".

Αυτοί οι άντρες μπορεί να 'ναι πελάτες, αλλά όχι τζέντλεμεν.

Με ξεγελούν, επειδή εσύ τους ντύνεις τόσο καλά.

Αν ήταν μόνο οι άγγελοι πελάτες μας, σύντομα θα μας τελείωναν.

Τους αφήνουμε όλους τους πελάτες μας, να κρατούν κουτιά πίσω;

Εσύ του χαμογέλασες.

Πέρασα όλη μου τη ζωή με παρόμοια κτήνη σαν τον Ρίτσι Μπόιλ.

Για να τους αντιμετωπίσεις, τους κοιτάς κατάματα και κάνεις ότι είσαι αυτούς.

Δεν με χρειάζεσαι ν' ανησυχώ για σένα.

- Σωστά. - Τα καταφέρνεις και μόνη σου.

Δεν είσαι ο...

- Ξέρεις... - Ξέρω.

Ο πατέρας μου ήταν ένας σκατάνθρωπος...

Πάρ' το ως κομπλιμέντο.

Σύμφωνοι.

Το ξέρω...

- Ελπίζεις να μ' αρέσει όπως εσύ. - Όχι, δεν ξέρω... Καθόλου.

- Όχι. - Ότι θα εκπαιδευτώ.

Θα μάθω το επάγγελμα...

Και κάποια μέρα μπορεί και ν' αναλάβω το μαγαζί.

Δεν το θέλω όμως. Δεν θέλω μια ζωή σαν τη δική σου.

- Δικαίωμά σου. - Ναι.

Είσαι μια έξυπνη νέα γυναίκα που θα φτάσει μακριά.

Ναι. Και όταν το φύγω, απλά δεν θέλω να 'σαι μόνος.

Ούτε και 'γω θέλω να με φροντίζεις εσύ.

Εξάλλου, δεν είσαι η... ξέρεις...

Δίκαιο.

Λοιπόν... Αν θέλεις αυτή την αύξηση...

...πρώτα θα πρέπει να μάθεις πώς μοιάζει ένα τετράγωνο.

ΟΥΙΣΚΙ

Πρέπει να βρούμε τα κλειδιά.

Ήταν ακριβώς εδώ. Τι τα 'κανα;

Έι... Τι λέει αυτό το βιβλίο; Πάντα αναρωτιόμουν.

Ρίτσι... Μην αγγίξεις τίποτα.

- Είπα, μην αγγίξεις τίποτα. - Είναι πανέμορφο.

Του αρέσουν τα πράγματα όπως είναι.

Καλά... Μας ξενέρωσες.

Προσέχει πολύ σε ό,τι κάνει...

...γι' αυτό και είναι ο καλύτερος.

Όπως κάποιος άλλος που ξέρω.

Ρε 'συ, με δουλεύεις;

- Τι πράμα; - Είπα, με δουλεύεις; Με κοροϊδεύεις;

- Όχι, αγάπη μου. - Δεν είμαι κάνα γαμημένο αστείο.

Δεν αστειεύομαι.

Έλα 'δώ.

Μωρό μου, τι συμβαίνει;

- Έκανε κάτι; - Ποιος;

Ο Φράνσις. Έκανε πάλι κάτι;

- Γάμησε τον. Δεν είναι οικογένεια. - Το ξέρω.

- Ούτε καν Ιρλανδός. - Το ξέρω.

Νομίζει ότι έχουμε χαφιέ.

Κάποιος "μιλά" στους Λα Φοντέινς.

- Ποιος; - Ποιος νοιάζεται;

Είναι εντελώς παρανοϊκός. Το λέει στον πατέρα μου εδώ και μήνες.

Και ο πατέρας μου τον ακούει.

"Αυτός ο Φράνσις... Είναι πολύ ξύπνιος".

"Μπορείς να μάθεις πολλά απ' αυτόν, μικρέ".

Μωρό μου, εσύ είσαι το Νο. 2. Ο πατέρας σου εσένα ακούει.

Μην ανησυχείς για τον Φράνσις, δεν μας νοιάζει.

Νομίζεις ότι δεν ξέρω τι έκανε για τον πατέρα μου;

Νομίζεις δεν τα 'χω ακούσει εκατό φορές;

Έφαγε έξι σφαίρες. Το κατάλαβα.

Επειδή δεν ήμουν εγώ εκεί.

- Επειδή αν ήμουν εκεί, θα 'μουν εγώ. - Εντάξει...

Το ξέρεις αυτό, ε;

Νομίζει ότι μπορεί να πλησιάσει τον πατέρα μου χωρίς εμένα.

Γαμώ το, τι ήταν αυτό;

Σκάσε!

Εντάξει, συγγνώμη. Σκατά.

Δεν θέλω να τον ξυπνήσω.

Γι' αυτά έψαχνες;

Ξέρεις τι μ' αρέσει σ' εσένα;

Πας μπροστά.

Σωστά, προχωράω.

Φύγε από 'δώ.

Δεύτερο βήμα, σχεδίαση.

Για ορισμένους, αυτό μπορεί να 'ναι, το πιο ευχάριστο στάδιο.

Απλά εξερευνάς.

Όμως σε προειδοποιώ, πρόσεξε τα μοτίβα.

Βρίσκονται εκεί για κάποιον λόγο.

Αυτό δεν είναι "τέχνη".

Είναι "χειροτεχνία".

Μπορούμε να μιλήσουμε αργότερα, για την "εκθαμβωτική αυθεντικότητα".

Το σημαντικό τώρα...