Hearts and Minds

Hung Dinh ten noordwesten van Saigon

Na de Tweede Wereldoorlog waren wij de enige grootmacht in de wereld.

Rusland had 'n grote militaire machine, maar kon niet tippen aan onze macht.

We hadden een enorme legermacht, de grootste vloot ter wereld...

en in economisch opzicht waren we sterk uit de oorlog gekomen.

En ik denk dat naast het feit dat we een zekere verantwoordelijkheid voelden...

er ook het besef groeide van onze status als wereldmacht...

en van de invloed die we hadden op de toekomst van de wereld.

Onze visie op vooruitgang is niet beperkt tot de VS...

maar geldt voor volkeren overal ter wereld.

Militaire actie in Indochina.

De Fransen gaan aan land, op zoek naar communistische bendes...

wat een aanslag betekent op hun manschappen en financiële middelen.

Zonder de VS zou deze last te groot zijn.

In 1954 financierde Amerika voor 78% de Franse oorlog in Indochina.

Ik verwacht geen communistische overwinning in Indochina.

We waren op het Quai d'Orsay...

En Foster Dulles zal in Genève en zou zich twee dagen later bij ons voegen.

Hij nam me apart...

bij het venster van een zaal in het Quai d'Orsay...

en hij zei tegen me:

Als we jullie nou eens twee atoombommen gaven?

Ik ben de enige getuige. We waren met z'n tweeën.

Ik vroeg minister Dulles om het te herhalen, en hij zei: twee atoombommen.

Twee stuks.

Niet één, niet drie. Twee.

Als we Indochina verliezen, heeft dat grote gevolgen.

De landengte van Kra is dan nauwelijks nog te verdedigen.

En we ontvangen dan geen tin en wolfram weer uit dat gebied.

We zien nog niet 't eind van de tunnel.

Maar in sommige opzichten is het lichter dan vorig jaar.

We moeten bereid zijn te vechten in Vietnam...

maar hoe snel we winnen, zal afhangen van de strijdvaardigheid...

van het Vietnamese volk.

Tijdens de oorlog in Vietnam hebben de VS zich ongekend beheerst getoond.

Luitenant George Coker krijgsgevangene 1966-1973

Er is één ding, één woordje...

dat mij en m'n maten in leven heeft gehouden al die jaren.

En dat is: geloof.

Het geloof in m'n familie, m'n God, en m'n land.

Ik dacht terug aan school, en hoe we vroeger sportten.

M'n coach zei: In het heetst van de strijd staan de echte mannen op.

Winnaars geven nooit op, en opgevers winnen nooit.

Wanneer ging ik naar Vietnam? Ik ga terug naar 't jaar 1965. Ik was toen 22.

De communisten probeerden wederom hun macht op te dringen aan 'n vrij land.

Niet één analyse, communistisch of anderszins...

kan staven dat de meerderheid van dat land communistisch wil zijn.

Waarom hebben ze ons daar nodig?

Omdat ze werden onderworpen aan militaire aanvallen van buitenaf.

Wat is dat voor stomme vraag? Moet ik daar echt antwoord op geven?

Ik bedoel, dan moeten we teruggaan naar de oorsprong van 't hele gebeuren.

Mij best. Maar ik vind het vrij banaal om het daar nu nog over te hebben.

Dat meen ik. Maar wat jij wilt.

De meningen zijn anders verdeeld over de oorsprong.

Er bestaat geen enkele twijfel over.

Ik zal je vraag wel gewoon beantwoorden.

Ik wist niet dat ik geschiedenisles moest gaan geven.

Het probleem begon...

in de huidige fase, met de lancering van de Sputnik in 1957.

Dit luidde een fase in van slecht georganiseerde...

maar hoopvolle communistische organisaties over de hele wereld.

Nieuwe vijandelijke acties tegen onze schepen in de Golf van Tonkin...

hebben mij ertoe gebracht...

om het Amerikaanse leger het bevel te geven tot een tegenactie.

We gebruiken niet snel het woord 'leugen'.

Maar 'n leugen is 'n leugen. Een verkeerde voorstelling van de feiten.

En het is strafbaar als het onder ede gebeurt.

Mr Johnson zei het niet onder ede. Een president staat normaal niet onder ede.

Sommigen vragen waarom wij deze verantwoordelijkheid moeten dragen.

Het antwoord is simpel.

Niemand anders is tegen deze taak opgewassen.

Mocht het nodig zijn, dan ga ik terug.

Daar moeten we toe bereid zijn.

U moet de politieke, economische en filosofische moed hebben mij te sturen...

of te doen wat u nodig acht, en ik moet klaar zijn voor m'n taak.

Als ik 't goed heb gedaan, is dat omdat Linden me heeft grootgebracht...

en een man van me heeft gemaakt.

Als ik het leger goed heb gediend, is dat omdat het leger me goed heeft opgeleid.

Als ik een goede Amerikaan ben, is dat omdat Amerika mij zo heeft gemaakt.

Vandaag werd luitenant George Coker in Linden, New Jersey, onthaald als 'n held.

3000 mensen liepen uit, scholen gingen dicht en wegen stonden vast...

toen de ex-krijgsgevangene over de rode loper naar het stadhuis liep.

Ik kom uit Duncan, Oklahoma, zo'n 140 kilometer naar het zuiden.

Ik heb zo'n beetje overal gewoond.

Missouri, Chicago, Detroit, Duitsland.

Toen ik van school kwam, was ik erg conservatief.

Onze school had een John Birch-pakket aangeschaft, over het communisme.

Dat is wat wij over het communisme leerden.

Een grote wereldkaart met daarop het rode gevaar.

We leerden dat Karl Marx een soort tiran was, die z'n eigen familie liet lijden.

Dus toen ik van school kwam, was ik ervan overtuigd...

dat Teddy Roosevelt onze held was, en dat Franklin niet de rooien heulde.

De communistische samenzweerders willen de hele wereld onderwerpen.

In Wisconsin lieten ze zien...

wat er gebeurt als de communisten het overnemen.

De politiechef wordt geliquideerd door rooien, hier gespeeld door veteranen.

Hiertoe kan subversie leiden.

Dit dient als waarschuwing voor alle democratische volkeren.

Het is een internationale, criminele samenzwering.

Als we niet oppassen...

hoeven we maar even niet te kijken en die rooien hebben de boel overgenomen.

Ze komen hier met wapens en drugs, en bestrijden ons van binnenuit.

In 1917, toen de communisten de Sovjet-regering omverwierpen...

was één op de 2277 personen communist, in Rusland.

In de Verenigde Staten is dat nu één op de 1814. Hier, in ons land.

Als we Indochina kwijtraken, raken we de Pacific kwijt...

en zijn we een eiland in een communistische zee.

Wat heb je ze verteld? - Moeder...

Ik zweer dat ik nooit lid ben geweest van de Communistische Partij.

Zo beter?

Ik strijd al sinds 1951 tegen de communisten.

Ik heb de Amerikaanse strijder altijd als een echte krijger gezien...

door de manier waarop m'n moeder me opvoedde.

Ze had het altijd over de krijgers van onze stam en stammen om ons heen...

en dat ze het respect van de gemeenschap moesten verdienen.

Ze moesten min of meer leven zoals hen werd opgedragen door hun volk.

Dat was erg zwaar.

Ik heb veel met m'n ooms gesproken en andere familieleden.

Ze wisten uit ervaring dat de marine loodzwaar was, fysiek en mentaal.

Ik wilde toen de beste zijn...

en ik zag de marine als de top, de krijgers-elite van Amerika.

Het klinkt misschien als een cliché...

maar je twijfelde gewoon niet aan het beleid van Amerika.

Dat gold in elk geval voor mij, in 1967.

Tijdens m'n laatste jaar op school zei ik: Het is m'n plicht om m'n land te dienen.

Die plicht moet ik vervullen. Fysiek gezien heb ik geen beperkingen.

Dus meld ik me aan bij het leger.

Wal heb je daar? Prenten? Hoeveel? Drieduizend?

Ik geef je er 1500 voor. - Wilt u ze hebben?

Geef je massages? Wal nog meer?

Wil je naar bed?

Ik heb geen geld. Laat me met rust.

Hoeveel?

Voor jou? Nee, te veel.

We zagen onszelf denk ik als de bestrijders van het communisme...

uitgaande van Walt Rostows visie op verborgen agressie...

waardoor je het conflict kon bekijken in termen van WOII.

Dat werd toen niet betwist. Het had 'n idealistisch tintje...

maar het vormde wel de basis voor 'n koloniaal beleid.

Ik nam het klakkeloos aan en voelde het ook als 'n idealistische visie.

We deden iets goeds.

Ik weet nog dat ik in die tijd 'n keer in New York was...

en langsging bij generaal McArthur, die ik al enige jaren kende.

Toen hij me begroette, deed hij 'n nogal profetische uitspraak.

Hij zei: Westmoreland, ik zie dat je een nieuwe klus hebt.

Ik hoop dat je inziet dat deze opdracht...

veel mogelijkheden biedt, maar evenzoveel valkuilen.

Hij sloeg de spijker op z'n kop.

Je kunt het vergelijken met een operazanger die een aria uitvoert.

Hij weet wat hem te wachten staat, hij voelt het, hij kent het...

hij ervaart de aria, hij kent z'n bereik, hij weet hoe hij het moet uitvoeren.

Zo is het ook voor 'n piloot.

Hoe voelt 'n coureur zich? Waarom stort hij zich op die racebaan?

Je weet dat je een risico neemt. Dat is deel van de aantrekkingskracht.

Ik weet precies wanneer m'n toestel overtrokken raakt.

Eén fractie verder, en je raakt in een spin.

Ik volgde een haan op een schermpje voor me.

Die gaf aan of ik naar links of rechts moest.

Ik moest zorgen dat ik in het midden bleef.

Er brandde 'n lichtje als we in de aanvalsmodus gingen.

Ik drukte op een knop op m'n stuurknuppel...

en de computer berekende de ballistiek, de snelheid, de koers...

en liet de bommen vallen, afhankelijk van de gekozen aanval...

en of je recht vloog of in een hoek.

Het was dus een technische aangelegenheid.

Ik was 'n goeie piloot. Ik was ook best wel trots op wat ik deed.

Je doet iets waarvan de meeste mensen alleen maar dromen.

Het vliegen, vooral 's nachts, in een all weather -toestel, zo'n machtige A6.

Een vliegenier uit WOII kon hier slechts van dromen. Dit is echt de top.

Iedereen heeft wel eens rotjes afgestoken.

Het is 'n kick om iets te zien ontploffen, ook voor volwassenen.

UI je stopt kruit in een vat en steekt dat aan.

Dat gevoel van spanning is gigantisch, zeker als je beschoten wordt.

Als je missie slaagt en er is sprake van een voltreffer, is dat super.

Niet bijna raak, maar echt raak.

Als je dan 's nachts landt op het vliegdekschip...

geen dat een enorm gevoel van voldoening.

Weer die vliegtuigen.

Amerikanen of Vietnamezen?

Ik weet niet wie het zijn. Gewoon vliegtuigen.

Wal stond daar?

Ik hield daar varkens.

Waar was de keuken?

Hier was de keuken, van grote bakstenen. Dil was de vloer...

en hier was een kachel. - En wat is dat?

De krater, van de inslag. Die bom heeft alles verwoest wat ik had.

M'n oudere zus is omgekomen. Ik heb nog één zus over.

We waren met z'n drieën, onze zus is nu dood. Ik woonde daar verderop.

Maar alles ligt in puin.

Hoe oud was uw zus?

Achtenzeventig.

Hoe is ze gestorven?

Bommen. Laatst hebben ze ons dorp gebombardeerd.

Ik ben ontroostbaar.

Ik ben m'n zus en m'n huis kwijt. Ik ben hier bij m'n zus ingetrokken.

Ik ben gewond geraakt.

Ik kan nu de kost niet meer verdienen. Ik ben oud en zwak.

Ik heb niks om te verkopen, en niks om te doen.

Je hebt geen tijd om bij dingen stil te staan als je 800 km per uur gaat.

Dat hoort bij 'n moderne oorlog. Je hebt geen tijd om na te denken.