100 Million!

100 Million! (100 Millions !)

Elŝuti Spanish Subtekston

Eldonaj informoj

100 millions (2025) tokyvideo ES
Komentaĵo de FMS2025

Etikedoj

other
Publikigita je: 2026-04-27
Elŝutoj: 15
Aŭdhandikapuloj: No

Antaŭrigardo de Spanish subtekstoj

La unuaj 200 linioj.

- Estás motivado, es bonito. - ¡Sí!

Este es el estado de ánimo que debemos tener si queremos hacerlos ceder.

Sólo entienden el equilibrio de poder. - ¡Sí! - Se lo daremos. - ¡Sí!

Continuamos con esta huelga parcial.

Si no entienden el mensaje, ¡será una huelga de tiempo completo!

¡Sí!

Semana parisina, lo hemos tenido durante 50 años. No nos vamos a rendir.

- ¡No! - Mañana trabajamos de 8 a 14 horas.

Entonces. Terminado por hoy. Nos vemos mañana, chicos.

Nos mantenemos motivados, contamos contigo.

Lo hiciste muy bien, cariño.

- Como siempre. - Estuviste genial.

- Gracias. ¿No dices nada? - Sí, es muy bueno.

Pero no entiendo nada de esta semana parisina.

La semana parisina es la sexta semana de permiso retribuido.

¿Qué tiene esto que ver con París?

El acuerdo se firmó en los años 70 en París.

- Pero no estamos en París. - Bernard...

Cantamos la Marsellesa en toda Francia, no sólo en Marsella. No sólo en Marsella.

- Sí. - Sí. - No. - Está bien, me voy.

No llegas tarde a casa Lucas está en la televisión. Sí, genial.

- Hola, chicos. - Hola.

Eso es todo, ella se fue. ¿Sabes qué?

Ya no me atrevo a volver a casa Estoy pasando por un infierno.

- ¿Estás discutiendo? - Si tan sólo. - ¿Te está engañando?

- Verás que no quiere hablar de eso. - Nada que ver. Es... Es más serio.

¿Qué?

- Cosas. - ¿Te obliga a hacer cosas?

- Es difícil, ¿sabes? - ¿Te acuerdas de Nadine? ¿Mi ex?

A veces se emborrachaba un poco. Ella estaba entrando al armario...

Para, es sólo una broma. Sí, de verdad...

- Eres estúpido. - Vamos a tomar una copa.

¿Qué iba a buscar en el armario? - Me estás cabreando.

Para hablarnos de nuevas tecnologías que luchan

contra el calentamiento global, Lucas Massiera, fundador de.

Prodige, una startup que está causando sensación.

Lucas Massiera, buenas noches. - Buenas noches.

- Rápido, comencemos. - ¿Me perdí algo? - Acabas de lanzar una batería eléctrica.

¿Cómo cambia la situación?

Estamos orgullosos de haber desarrollado...

- Todavía va bien. - Nada mal. - Sí. - Consume menos minerales.

- ¿Cuánto dura esta batería? - Las pruebas son prometedoras.

Estamos entre 900 y 1.000 km.

Esto es mucho más que para las baterías existentes. ¿Cómo lo hiciste?

La patente está protegida, no puedo decir nada.

No, pero mira. Un minuto al aire y cree que es Bill Gates.

Detente, Patrick. Eso es lo que hace. Puedes estar orgulloso de él.

Eso es lo que hacen nuestros hijos. Amandine también, por cierto.

Está bien, entonces... Ahí tienes, Mahmoud. Estos son tus papeles.

Me los regaló un amigo de la universidad. No fue fácil. Tuve que tomar el autobús.

Gracias, Amandine. Gracias a ti, podré encontrar trabajo. No sé cómo agradecerte.

- Si pudieras pagarme. - Bueno.

¿Qué estás mirando?

Por una vez, este verano, podríamos hacer un viaje.

Me encantaría. Ahora no es el momento, en términos de dinero.

Yo, los cocoteros, no es lo mío. - Conozco a mi miembro del sindicato.

Encontré un destino que podría gustarle. Un destino que combina cultura y relajación.

- ¿Dubái? - La Habana. - ¿En Cuba? - No, Tailandia. ¡Obviamente en Cuba!

Vamos, siempre lo has soñado. La revolución del 57, Che.

Un mojito en la playa. - ¿Cuánto cuesta?

1.789 por persona. El precio es revolucionario.

- No podemos. No, no podemos. - Si no lo hacemos ahora, nunca lo haremos.

Vamos, cariño. Nos imaginas a los dos en la playa.

Sí.

Entonces lo pensaré. Puedes contratar crédito al consumo.

- Ya ves, cuando quieras. - Espera. - No, no respondas.

Es el banco. Es el banco. Vaya. Sí, es Troadec. ¿Sí?

Señor Massiera, hola. Sr. Troadec de la SBC.

- Buenos días, ¿cómo estás? - Cómo estás. Tu cuenta, ni mucho menos.

Tu préstamo vence, tengo que rechazarlo.

Esta es la tercera vez. Ya no puedo hacer nada. Tiene que haber una solución.

No tengo solución, señor Troadec. Apenas me las arreglo con los estudios de

los niños, las facturas, los impuestos... Ordeñando la casa.

- No pagas. - Lo sé.

La fábrica está en huelga, tengo 600 euros menos.

Señor Massiera, tenemos que hacer menos huelgas y trabajar más. Escucha.

Será una prohibición bancaria y la confiscación de la casa. Entonces.

Cuento con usted, señor Massiera. Vamos, que tenga un buen día.

- Sobre todo, buen golpe. - Buen día.

Podemos renunciar a Cuba.

- Hay una solución. - ¿Tus padres? - Sí. Pueden ayudarnos.

Tienes razón. Los vemos dos veces al año.

Y con tu padre, siempre ha sido amor verdadero. Vamos.

- ¿Hola? - Hola mamá.

Cariño, me hace feliz que me hayas llamado.

¿Cómo estás? - Bien y tú? - Los niños, ¿cómo están?

Escucha, muy bien. Lucas está trabajando duro con su nueva empresa.

- Amandine, lo mismo. - No me vas a creer.

Estoy leyendo un libro sobre Claude François. Eso es genial, mamá.

- ¿Sabes que no está muerto? - Es una trampa. Lo habrían congelado

criogénicamente. Lo despertamos después de

30 años, le hicimos cirugía plástica y ¡listo! Se convirtió en Matt Pokora.

¿Te das cuenta? Claude François y Matt Pokora son la misma persona.

Asombroso. Entiendo que esta historia te moleste. Tengo algo que preguntarte.

- Pensé que tenías una vocecita. - Llevamos tres facturas atrasadas y no

las vamos a poder pagar. Me preguntaba...

Si pudiéramos ayudarte. ¿Cuánto necesitas?

Sí, 3.000 euros.

Le preguntaré a tu padre, pero considéralo hecho.

- Eres genial. - De lo contrario, ¿conoces el último?

Estamos arruinados. No nos queda nada del dinero de la clínica.

- ¿Cómo? - Las malas inversiones de tu padre.

Entonces, ahora no es el momento de pedirle dinero.

- ¿Crees eso? - Pues sí. - Hablaré con él al respecto.

No, olvídalo. Encontraremos una solución. Un beso.

Yo también, cariño. Nos vemos pronto.

Dos cervezas para celebrar.

¿Qué? ¿Tu padre no quiere? - Están arruinados, lo quemó todo.

Es oficial. Estamos en problemas.

Después... No, Lucas no.

¿Para qué? Su caja de cartón. No es nada para él.

- No aceptaré dinero de mi hijo. - Estás cabreando tu orgullo.

Hola, cariño.

Te traje unos croissants.

Por la mañana, hay dos cosas que me encantan.

Croissants calientes y ese tipo de noticias.

¡Maldita sea! Informe al Banco de Francia.

- Entonces. - ¿Cómo lo vamos a hacer? - Tengo una solución, ¿no la quieres?

¿Lucas? Lo pensaré.

Piensa rápido. Tendremos que vivir en su casa. No estoy seguro de que te guste.

- ¿Quieres un poco de café? - No.

¡Tonterías! - ¿Qué pasa? ¿Quién es?

Probablemente un sheriff.

No perdieron el tiempo. - ¿Qué hacemos?

¿A dónde vamos así?

Está bien, se ha ido.

- Buen día. - No necesitamos nada. - ¿Patrick Massiera?

Eso depende. ¿Para qué es esto?

Maître Blanchet. Tengo un documento para ti.

Llegamos tarde, encontraremos una solución.

No me concierne.

- ¿100 millones? - Sí.

- ¿100 millones? - Sí. Más precisamente 100.234.627 euros.

De todos modos. - Menos mis honorarios, o 506.173,13 euros.

De todos modos.

Hay que añadir los impuestos de sucesiones. 55.679.044,80 euros.

De todos modos. - 100 millones.

Sí. Menos 506.173,13 euros por mis honorarios y

55.679.044,80 euros por el impuesto de sucesiones. De todos modos.

- ¿Quién es esta señora? - Annette Fauré, no lo sé en absoluto.

Una prima de tu padre sin hijos. Estaba casada con un rico hombre de negocios.

Eres el único heredero. Ven a la oficina mañana para arreglar los detalles finales.

Señora Massiera, señor Massiera. No te deseo un buen día. Creo que lo hará.

No me lleves a casa.

¿Qué vamos a hacer con este dinero?

- No lo sé. - Podemos ir a Cuba. - Ciertamente.

Quiero hacer algo que te haga feliz. - ¿Qué? - Una sorpresa.

- ¿Qué sorpresa? - Sorpresa. Ve y prepárate.

No dices nada. No. Tú me conoces. - ¿Sí? - Ni una palabra a tus padres.

Por supuesto que no.

¿Hola, dijo?

Señor Troadec? Hola, ¿podemos vernos? - No teníamos cita, entonces no.

- Es urgente. - ¿Quiere que volvamos a hablar

del informe al Banque de France?

- No puedes hacer eso. - Sr. Troadec, la fábrica...

Está en huelga parcial. Tienes cargas, contribuciones, impuestos,

créditos para estudios infantiles... - Sé amable con nosotros.

Ella no es mala, esa. Tampoco es caro. Reír Eso es bueno.

- Sr. Troadec. - ¿Sí?

Haré lo que quieras.

- ¿Cómo es eso? - Todo. Todo, todo. Todo.

Sí, de todos modos. No puedo hacer eso. No de inmediato. No delante de tu marido.

- Si tienes que ir por ahí... - Vamos a perder nuestra casa...

Vamos a terminar en la calle.

Secours Populaire nos encontrará una casa okupa

sin demasiadas enfermedades infecciosas. - No, no quiero

convertirme en un polidrogodependiente. No quiero terminar prostituyéndome.

¿Me estás tomando el pelo? No estás en una situación.

Tienes razón. Especialmente desde esta mañana, mira. Mira lo que tengo. Entonces.

Entonces... aclarar la garganta.

Sí. No tiene nada que ver con eso. Lo cambia todo.

Sí. Como resultado, nuestras deudas impagas...

Estuve a punto de ofrecerle un crédito al consumo, pero ahí... Se trata más de ti.

Gracias por llamar. Qué honor. No sabía que estabas allí.

Sígueme. Preparamos un brunch para hablar con amigos.

Entre amigos, no lo sé. Pero los croissants, me engancha.

- Vamos. - Tú no.

Empaca tus cajas y siéntate en el mostrador mientras esperas tu traslado.

Sé amable por una vez.

Podríamos haberlo celebrado en otro lugar.

¿No estamos bien aquí?

Sí, pero no vamos a seguir viviendo como antes.

¿Cómo quieres que vivamos? No tenemos que cambiar nuestras vidas.

No te estoy pidiendo que cambies, sino para aprovecharlo.

No lo sé, viajar tener una casa nueva. Podemos dejar de trabajar.

¿Y votar a la derecha? Mi abuelo y mi padre eran trabajadores sindicalizados.

Quiero trabajar y cuidar del sindicato. - ¿Cuánto les damos a los niños?

¿Deberíamos darles algo? No es un regalo para darles. Nosotros tampoco.

- Finalmente, heredamos 100 millones. - 45.

Es lo mismo. Tenemos que darles algo a nuestros hijos.

No lo sé. Un millón cada uno. ¿Dos?

- Tacaño. - Solo tenemos que darles todo.

Nos quedamos con 4.000 euros para Cuba. - Deja ya tu mala fe.

- No lo sé, cinco millones cada uno. - Si quieres. ¿Qué tomo?

¿Por qué estás leyendo el menú?

Llevas 30 años comiendo bolas de cuscús. - No. Tienes mala fe.

Patrick, ¿como siempre? Dos bolas de cuscús, una jarra de rosado.

No, espera. Dos cuscús reales y un boulaouane de prestigio.

¡Muñir!

Champán.

Komentoj

No comments yet. Be the first to leave one.

Keep it about this subtitle — sync, quality, typos.500 characters left