Puzzle (L'uomo senza memoria)

DE MAN ZONDER GEHEUGEN

Je martelt jezelf terwijl je probeert het je te herinneren.

Dat is niet de manier om het te doen.

Het is een obsessie, zie je.

Elke persoon die ik ontmoet...

elke straathoek, elke winkel die ik zie...

begin ik te denken: 'Misschien ben ik hier eerder geweest.'

'Misschien kent die man mij.'

Vergeet deze vragen.

Maar ik zou het graag willen onthouden.

Ik heb het gevoel dat ik 8 maanden geleden ben geboren...

in dit ziekenhuis.

De hersenen werken op onverwachte en mysterieuze manieren, Peter.

Probeer te ontspannen...

liever dat dan zo hard proberen te herinneren.

Het verleden kan vanzelf opduiken.

Ondertussen sta ik 's ochtends op,

ga naar mijn werk en ga 's avonds weer naar huis.

Maar wie ben ik? Wie was ik?

Waarom zoekt niemand mij? Had ik een gezin, vrienden?

Natuurlijk, Peter.

Hallo...

Ted!

Moet ik hem kennen?

Ik denk het.

Ik ben Philip. Herinner je je mij niet meer?

Voordat we over dingen praten, wie ben ik...

Ik zal je het zeggen, je bent een klootzak.

Dus je veinst geheugenverlies voor?

Ik zal je geheugen opfrissen!

Wacht even!

Komt het terug naar?

Nee.

Het is waar.

Vertel mij alles wat kan helpen.

Oké, slimmerik. Waar moet ik beginnen?

Je noemde mij Ted.

Maar op mijn paspoort staat 'Peter Smith'.

Dus je hebt zelfs een vals paspoort?

Waar naartoe?

Luister naar mij.

Ik heb 6 maanden in een antiekwinkel gewerkt.

Ik ben een verkoper.

Waar zou ik heen gaan zonder te weten wie ik ben?

Oke dan. Je naam is Ted Wollen.

Je bent een Brits staatsburger.

Je bent 33.

Je hebt 2 jaar in New York gewoond.

Je bent 2 jaar getrouwd...

- met een Italiaanse vrouw. - Getrouwd?

Dat is absurd.

Waar is ze?

In Portofino, Italië, slimmerik!

Waar heb je het verstopt?

Ik kom.

- Een telegram voor jou. - Bedankt.

'Blij dat je er weer bent'

'Zal op je wachten bij het station'

'Vrijdag'

'15:00'

Wat betekent dat?

Ik wou dat je mij de naam van mijn vrouw kon vertellen...

Heet ze Sara?

Meneer Smith...

Een brief voor jou.

Hoera! Ik ben eerste!

Ik heb gewonnen, Sara!

Ik zag je, kleine bedrieger. Je bent gediskwalificeerd.

In plaats van de borstcrawl, zwom hij schoolslag!

Dat is geen reden om een ​​tegenstander aan te vallen.

Aanvallen?

- Precies. - Maar ik heb hem niet verdronken.

Duw mij niet.

Ik ben je zoon niet, ik ben je verloofde.

Wacht buiten op mij, ik ga met je mee terug.

Zelfs als je mij onterecht diskwalificeert.

Hij komt niet.

Verblijd je nu niet zo.

5, 4, 3, 2, 1...

Sorry dat ik te laat ben.

Daar is de botfixer.

Begin hier niet mee!

We zijn snel in Portofino.

- Zware dag in het ziekenhuis? - Ik liet iedereen inpakken.

Er is alleen in de winter werk met skiërs.

Hallo, Othello.

Ik heet Luca.

Noem mij geen Othello. Je werkt op mijn zenuwen!

Kom hier, kleine knor.

Nee, ik wacht op de bus.

Kom op, stap in!

Schiet op, of ik laat je hier achter.

Bedankt dat ik je geliefde terug mocht brengen.

Ze is niet mijn liefje, noch de jouwe.

Oh, Luca! Dus, wat ben jij?

Moet ik ziek zijn om een ​​kus te krijgen?

Nee, je moet gewoon 10 zijn.

Zingen?

Bedankt voor het terugbrengen, meneer.

- Je bent een engel. - Wil je mij een whisky aanbieden?

Engelen zijn dronkaards.

- Ik drink niet. - Maar je bent een demoon.

- Dag, Othello. Het was leuk. - Oké, ik ga weg.

Je kunt maar beter teruggaan.

Het is een beetje laat om je uit te nodigen.

Oke, zoals je wilt.

Dus morgen om 10 uur. Dan heb ik botten te fixen...

zoals je verloofde zegt.

Daniël...

- Ben je jaloers op Luca? - Nou, dat zou ik kunnen zijn.

Sara, ben je bang om alleen te zijn? Ik zou bij je kunnen blijven.

Nee, het is niet nodig.

Je woont vlakbij. Als ik in gevaar ben, schreeuw ik.

Goedenacht, Luca!

Grootmoeder!

Kom binnen, het eten is klaar.

Whisky!

Ja je hebt gelijk. Ik was je vergeten.

Moet je gaan plassen? Mijn arme schat.

Kom hier, hondje.

Ik haal je eruit.

Komaan ga.

Ik laat de deur openstaan.

Ik heb hem open gelaten!

Oh, de wind. Kom binnen.

Wat is er met je vanavond?

Ga weg. Je wordt vervelend.

Heb je honger? Kom op.

Ga naar de keuken.

Jij kleine knor.

Weet je zeker dat er niets ontbreekt?

Ja, niets.

Het is gewoon een zooitje.

Net als vorige maand.

Er wordt af en toe een beetje gezocht.

Maar de laatste keer was ik er niet.

Je liet de deur openstaan.

Dus?

Een inbreker die niet steelt, is geen inbreker.

En is iemand die mij thuis aanvalt...

een heer?

Nee natuurlijk niet. Ik zet het huis onder toezicht.

Vittorio, laat de kettingzaag niet op tafel liggen.

Zeker, geen probleem.

Sorry... Hallo.

Hey! Hoe is het met je?

Vreselijk weer voor mei.

- Ik koop koffie voor je. - Graag.

- Wat dacht je van een film vanavond? - Wat draait er?

Er is een goede film over Genua.

Oké.

- Een telegram, mevrouw. - Voor mij?

Teken hier.

Slecht nieuws?

Niet slecht, niet goed.

Wat is het?

Mijn man komt op bezoek.

Alsof er niets is gebeurd.

Na bijna een jaar...

en nu dit.

'Kom om 15.00 uur. Ik wacht op je op het station. Ted.'

Zal je gaan?

Ik ben ontroerd, weet je.

Ook boos maar... ik verwachtte geen nieuws meer van hem.

- Je wilde hem niet meer zien. - Ik weet het.

Ik wilde alles achter mij laten.

Tegenwoordig is het anders.

Ik zou liever met rust gelaten worden.

Oké.

Je houdt duidelijk nog steeds van hem.

'Perron 3, de trein vanuit Milaan en Genua...'

'naar Chiavari en la Spezia gaat zo vertrekken.'

Waar ga je naar toe? Je vrouw staat achter je.

Laat mij met rust! Wil je mij vernederen?

Mij ​​op deze manier negeren...

Ik heb geheugenverlies.

Ik had een ongeluk.

- Wat bedoel je? - Het is een lang verhaal.

Kunnen we er ergens anders over praten?

Ja, bij mij thuis.

Een ongeluk?

Ik ben blij dat je mijn vrouw bent.

Ze vonden mij in de overblijfselen van een auto...

gehuurd door ene Peter Smith.

Ik was het... volgens het paspoort.

De politie deed onderzoek...

maar het leek alsof ik uit het niets kwam.

Peter Smith, geen huis, geen familie. Ik herinner mij niets.

Je naam is Edward Wollen.

Ted, voor je vrienden.

We ontmoetten elkaar in New York in de Guggenheim Gallery.

Liefde op het eerste gezicht voor ons allebei.

Herinner je je het niet meer?

Twee weken later trouwden we in Londen.

Maar in Londen...

zag ik je heel weinig.

Je zou de hele dag verdwijnen voor je werk.

Wat voor soort werk?

Ik weet het niet, je hebt het me nooit verteld.

Ik weet vaag dat je geïnteresseerd was in antiek.