A French Village (Un village français)

We hebben twee uur.

Kameraad.

Kameraad Gérard komt uit Lyon.

Hij is verantwoordelijk voor de hele sector.

- Goedemorgen kameraad. - Goedemorgen.

- Goedemorgen kameraad. - Kameraad.

Ik heb veel van je artikelen gelezen voor de oorlog. Ze waren altijd... nou ja ze waren mooi.

Dank je. Ik hoop er nog meer te schrijven, wanneer we de moffen hebben verdreven.

Aangezien er zo'n belangrijke kameraad is, is het riskant om hier samen te komen.

Gezien de urgentie konden we niet wachten.

Welke urgentie?

We hebben net nieuwe richtlijnen van de partij ontvangen.

Het Rode Leger maakt een moeilijke periode door.

De moffen hebben Kiev ingenomen. De verliezen zijn groot.

We moeten onze kameraden helpen. Het is een wereldconflict.

Alle communistische partijen zijn gemobiliseerd onder leiding van kameraad Stalin.

- Maar wat kunnen wij hier doen? - Dat is waar.

Pamfletten tegen tanks en bommenwerpers die de Sovjetkameraden treffen.

Sorry, Paul. Maar de nieuwe partijlijn voorziet geen pamfletten en brochures meer.

Kortom... niet alleen.

- Wat is de nieuwe partijlijn? - Het is om de moffen uit te schakelen.

- De moffen uitschakelen? - Maar... we hebben geen wapens.

- En we hebben het nooit gedaan! - Het is de lijn, kameraad.

Auto uit Bourges!

- Politie? - Ze zouden zich niet zo voorstellen.

Het is je broer. Wat komt hij hier doen?

Ik weet het niet. Ik ga kijken wat hij wil. Ik zal hem snel wegwerken.

Schiet op kameraad. We hebben niet veel tijd.

Je komt op een slecht moment. Ik zit midden in een teamvergadering. Je had moeten bellen.

Pap had vanmorgen een aanval. Hetzelfde als twee jaar geleden.

Erger.

Portais zei dat hij de nacht niet zal overleven.

Wel, ik ga. Ik denk dat je met mij mee moet komen.

Vertaling door Adribai, Hanna Lise en LEXLEX.

ONZE VADER

Ja, maar ik heb geen Ausweis.

Wist je dat ik zou komen?

Ik hoop dat we op tijd zullen aankomen.

- Morten heeft je echt gezegd dat... - Hij zei dat ik de priester moest waarschuwen.

Hoe gaat het?

Als een geüniformeerde Jood.

- Nee, grapje. En jij, de fa mi li e? - Beter er niet over praten.

Wel, we hebben een fiscale contro le op de rekeningen van Crémieux.

Ja, dat weet ik. Ze heeft mij gevraagd haar te vervangen in de feitelijke leiding...

- Ik kan daar niet teruggaan. - Maar?

De balans is triest, hè? Ze zit in het tekort voor jaar 40 en 41 wordt misschien nog erger.

Wel, dat tekort is onvermijdelijk. Ze kan niet verdienen.

Ik zei dat ik ervoor zou zorgen. Met welk geld?

Het probleem is dat ik officieel de cheques onderteken in haar plaats.

Waarom blijft ze zich bevoorraden uit de niet-bezette zone? Het kost haar een fortuin.

Omdat de besten daar zijn.

In Besançon is er een fabrikant die erg goed is.

Crémieux is mijn terrein, Raymond.

Ja, maar ik zal uiteindelijk de fiscale contro le hebben.

Zo'n tekort op een recent gearyaniseerd bedrijf...

De inspecteurs zouden iets kunnen ruiken en de Joodse Zaken waarschuwen.

Raymond, een afspraak is een afspraak. Ik beheer het op mijn manier.

Red u maar met de fiscale contro le.

Maar als ik Crémieux-Optique verlies, zijn er geen afspraken meer.

Wat betekent dit?

Het betekent dat de bank die u geld leende om mij terug te kopen het zal aangeven, duidelijk?

Oh... ik weet niet wat hij heeft. Het is onmogelijk, vandaag.

Sorry mevrouw, misschien moet u zijn trui uittrekken, ik denk dat hij het te warm heeft.

Het is waar, nu je het zegt, ik zie dat hij helemaal rood is.

Laten we het hem uittrekken.

Zo was het altijd toen ik op mijn broertjes paste.

Laten we het hem uittrekken.

Oh. Ja, ja, ja, ja, ja.

Goedemorgen. Is dokter Larcher thuis?

- Nee. - En... de mevrouw?

Mevrouw Larcher! Is uw man er niet?

Nee. Het spijt me. Daniel heeft een familieprobleem gehad.

Sarah, wil je Te Quiero naar bed brengen, alsjeblieft?

In de blauwe kinderkamer.

Weet u niet wanneer hij terugkomt?

Nee. U weet, met familieproblemen weet je wanneer ze beginnen maar...

Ze wordt nooit gezien bij officiële ceremonies.

Ik ben niet geschikt voor officiële dingen.

Ik dacht haar ten minste te zien op de tentoonstelling van Beierse schilders.

Houdt u van schilderkunst?

- Nee. - Ah, goed!

Doet het pijn?

Oh, niet zo erg. Maar voor grote crises zijn er altijd signalen die aankondigen...

- Schrijft u geen recepten toevallig? - Nee, helaas niet.

En... weet u niet of uw man hier wat morfine op voorraad houdt?

Ja, er is wat, maar ik heb strikte orders om het alleen in geval van ex tre me nood te geven, dus...

- Ah! - U... u heeft veel pijn, toch?

Zeg maar dat het nog draaglijk is.

Het spijt me. Maar Daniel zou boos worden als...

Nee, nee, nee. Ik begrijp het. Een vrouw moet haar man gehoorzamen.

Zeg hem alleen mij te bellen zodra hij terugkomt wanneer mogelijk.

Natuurlijk. U kunt op mij rekenen.

- Tot ziens. - Tot ziens.

Ah! Daniel.

Ik was er uiteindelijk van overtuigd dat hij onsterfelijk was.

- En uw Hortense, gaat het goed? - Het gaat goed, het gaat goed.

- Meneer Marcel. - Goedemorgen, Clémentine.

Kom binnen.

Geef me jullie jassen.

- Come va, caro? - Lui come sta?

Debole.

Una pressione in caduta libera. Ipossia.

E' imprevedibile, tuo padre.

Gli ho fatto un'iniezione di dopamina.

Non è un po' troppo aggressiva la dopamina?

Ripasserò più tardi.

Grazie, dottore.

L'accompagno.

Credo che dorma.

Dopo di te.

Tu la conoscevi questa foto di mamma?

L'accompagnai io dal fotografo a Trébeurden.

Nel '28.

Ah! Daniel.

Ah, santo cielo.

Il piccolo Marcel!

- Dev'essere proprio la fine allora! - Buongiorno, papà.

Tuo fratello mi farà sempre ridere.

Nessuna notizia per 5 anni e poi Buongiorno papà.

- Ah, questa volta, è quella buona. - Andiamo. Non dire sciocchezze.

E' un bene che tu sia imbarazzato. Non è che mi faccia piacere, ma...

Va bene. Sei sempre con i bolscevichi ovviamente.

Ho smesso di far politica quando sono uscito di prigione.

Non capisco. Tu hai la rivolta nel sangue da quando sei nato.

Le persone come te sono la rovina del nostro paese.

- Papà. - No. Ritiro quello che ho detto.

Il tuo partito ha camminato assieme ai crucchi per mesi, e dall'oggi al domani vanno a destra.

O forse a sinistra.

Ti dico che non sono più nel partito, papà.

Papà, perché parlare di questo oggi? E' meglio se ti riposi.

Non ti preoccupare, mi riposerò molto presto.

Ma prima, io volevo... Insomma, ci tengo che...

- Ho rifatto il testamento qualche mese fa. - Papà!

Ti lascio tutto, a parte una piccola pensione per Clémentine.

Sono fiero di te, Daniel. Fiero di quello che hai fatto della tua vita.

Di quello che fai a Villeneuve.

E' questo il vero coraggio.

E tu Marcel, puoi impugnare il testamento. Ti spetta un terzo.

Un collettivista come te, nemico della proprietà privata

non ti batterai mica per dei beni materiali? Vero?

- Sei soddisfatto di te stesso? - Abbastanza.

Non mi meraviglio.

Sei sempre stato così. Egoista, solo

e soddisfatto di te stesso.

Tu non ti sei mai veramente occupato di Daniel e di me.

Hai spezzato il cuore di mamma... con la tua freddezza, osservazioni offensive

non eri mai contento, non dicevi mai una parola gentile.

Non c'è mai stata una cosa su questo mondo che ti piacesse.

Non ti sei mai occupato che di te e del tuo sporco denaro.

- Marcel, stai esagerando. - Te li puoi tenere i tuoi soldi, papà.

Puoi anche portarteli nel fondo della tua bara, se ciò ti fa piacere.

Anch'io sono contento di essere venuto.

- Anche tu pensi questo di me? - Ma no, papà, ti pare.

Sai, Daniel, non c'è che una cosa che non va in te...

Non dici mai quello che pensi.

Un giorno questo ti si rivolterà contro.

Sedetevi. Sedetevi, ragazzi.

Non vorrei disturbare la lezione della signorina Lucienne.

Ecco Hélène, da oggi farà parte della classe: Siate gentili con lei.

Hai visto i suoi vestiti?

Anche se non sono sicuro che ne abbia molto, vero?

Benvenuta fra noi, Hélène.

Allora, puoi sederti tra Gustave e Marceau. Così smetteranno di chiacchierare.

Marceau, fatti un po' più in là.

Bene. E allora vi lascio alle vostre amate lezioni.

E' carina!

In questo momento, il mio papà ha dei problemi.

- E' prigioniero? - No, ma siamo solo, insomma...

Abitavamo a Strasburgo. Ma l'anno scorso abbiamo dovuto lasciare la nostra casa.

Improvvisamente. Sono stata costretta a lasciare tutte le mie bambole.

- Tranne una. - Io ho un coniglio, uno vero.

Si chiama Capitan Carota. Te lo farò vedere un giorno, se vuoi.

- Fine ricreazione. - E la maestra com'è?

- A Strasburgo era molto severa. - Bah, è normale.

- Beh, normale proprio... - Cosa?

- Che ha di speciale? - Niente. Non ha niente, è normale.

Vieni. Ludovic ci sta aspettando per giocare alle biglie.

Avanti.

- Signora. - Sì, Sarah.

Sono veramente desolata di disturbarla per questo, ma poiché il dottore non c'è...

Non c'è problema Sarah, in fondo lavori per noi due. Che è successo?

E' ancora questa storia della nazionalità francese. La mia cittadinanza non è chiara.

E' scritto qui.

Pensavo che il dottore conosce tanta gente...

Ma anche io conosco molte persone, Sarah.

Conosco anche qualcuno che potrebbe aiutarti.

Basterà andarlo a trovare. Anche questo pomeriggio.

Non voglio disturbarla con queste cose, signora.

Ma non mi disturbi per niente, Sarah, davvero.

Ascolta, quando Te Quiero si sveglierà, lo porterai a fare una passeggiata.

Va bene, signora. Grazie, signora.

Facciamo il carico. Almeno 50 sacchi. Questo va a Béziers.

- D'accordo. - E poi l'altro va a Breuil.

Come stai?

Cosa vuole?

- Lo ha chiamato? - No.

Come sta, signor Schwartz? Io bene, in piena forma.

Signor Cabernis.

Vorrebbe gentilmente dileguarsi, Inès?

- Excuse me? - Give us two seconds, please. Thanks.