Good King Dagobert (Le Bon Roi Dagobert)

Στην αυγή του 7ου αιώνα μ.Χ...

Η Ευρώπη, ρημαγμένη από πόλεμο, εισβολές, λιμό, βασιλοκτονίες και πανώλη

έγινε μάρτυρας της ανόδου τριών αξιοσημείωτων μορφών.

Στη Ρώμη, ακόμη σημαδεμένη από τις βαρβαρικές εισβολές του Αλάριχου, ο Πάπας Ονώριος Α΄

ένας αυστηρός αλλά φωτισμένος ποντίφικας.

Στην Ανατολή, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος Α΄, κληρονόμος του αρχαίου θρόνου του Βυζαντίου

φιλόδοξος και πανούργος.

Πέρα από τις Άλπεις, ο Δαγοβέρτος Α΄ της δυναστείας των Μεροβίγγειων.

Οι τύχες αυτών των τριών ανδρών είναι αλληλένδετες

θα οδηγούσαν σε απρόβλεπτες συνέπειες.

Ηράκλειος Α΄, Ονώριος Α΄, Δαγοβέρτος Α΄...

Ποιος από αυτούς θα σταθεί πραγματικά πάνω από τους άλλους; Θα το μάθουμε σύντομα.

ΚΑΛΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΔΑΓΟΒΕΡΤΟΣ

Αμετανόητος αμαρτωλός!

Ποιος μίλησε; - Η Αγία Εκκλησία.

Οτάριε! Έβλεπα ένα υπέροχο όνειρο και με ξύπνησες στριγκλίζοντας σαν γουρουνάκι.

Είμαι η φωνή της Αγίας Εκκλησίας. Φρουρώ ώστε εσύ, αμαρτωλέ

να μην πορνεύεις έξω από το ιερό σκεύος της Νανθίλδης, της νύφης σου...

- Ενώπιον Θεού και ανθρώπων. - Αλλά η Αλπαΐδα ακόμη με θηλάζει.

Με λούζει, με φροντίζει. Είναι σαν δεύτερη μητέρα για μένα.

Και σου έκανε να ξεχάσεις όλα όσα σου έμαθε η μητέρα σου.

Όχι όλα!

Μου έμαθε επίσης να μην εμπιστεύομαι ποτέ μοναχούς.

Αλλά δεν είμαι απλός μοναχός. Είμαι ο παιδαγωγός του παλατιού. Μην το ξεχνάς ποτέ, Δαγοβέρτε.

Τι ευχάριστο όνειρο έβλεπες, βασιλιά μου;

Αν στο έλεγα, δεν θα ήταν πια το όνειρό μου.

Ο Διάβολος συχνά τρυπώνει στα όνειρά μας.

Και πώς μπαίνει; - Από τα ρουθούνια.

Αυτό δήλωσε η τελευταία Σύνοδος των Επισκόπων της Καμπανίας.

Κι αν κλείσω τη μύτη μου; - Τότε θα χρησιμοποιήσει τα αυτιά σου.

Μπορώ να τα μπλοκάρω κι αυτά. Και μη μου μιλάς για τα άλλα πιθανά σημεία εισόδου του.

Ο Διάβολος ξέρει, όπως κι εσύ κι εγώ, ότι πάσχω από δυσεντερία. Δεν θα τολμούσε.

- Μα, Μεγαλειότατε! - Φύγε από εδώ!

Πρόσεχε, Μεγαλειότατε! Καμία κορώνα δεν προστατεύει τον φορέα της από την οργή του Παντοδύναμου!

Καμία κεφαλή δεν είναι ασφαλής από την πτώση, ούτε καν αυτή που φορά στέμμα.

Και αν χάσω την ψυχραιμία μου, θα σε αποκεφαλίσω. Φύγε!

Εσύ είσαι ο ίδιος ο διάβολος.

Το γάλα τελείωσε. Τι κρίμα.

Αλπαΐδα!

Μοιάζει με κάτι βγαλμένο από νεκροταφείο.

Ονειρεύτηκα ότι ξάπλωνα σε ένα ζεστό, άνετο κρεβάτι, με τον ήλιο να λάμπει έξω.

- Ονειρεύτηκα ότι έπαιζα με τον βασιλιά. - Τι έπαιζες;

- Δεν θα σας το πω. - Έλα, πες μας.

Όχι.

Έλα, ο βασιλιάς μας περιμένει.

Σταματήστε!

Γιατί σταματάμε;

Τι συμβαίνει; - Δεν ξέρω.

Λύτρωσέ μας από το κακό! Προειδοποιήστε γρήγορα τον βασιλιά!

Ξύσε εκεί. - Μεγαλειότατε!

Έτσι; - Ναι. Τι είναι;

Υπάρχει κίνδυνος μπροστά. Έλα γρήγορα, είναι σημαντικό.

Πιο σημαντικό από αυτό που κάνω; - Φοβάμαι πως ναι, Μεγαλειότατε.

Άλλη μια διακοπή! Βλέπεις; Ένας βασιλιάς δεν μπορεί ούτε να ανακουφιστεί ήσυχα.

Δώσε μου εκείνο το πράγμα... τον μανδύα εκεί.

Πώς είναι; - Μαλακό.

Και η μυρωδιά; - Δυνατή!

Τότε μάλλον καλυτερεύω.

Τι είναι, μοναχέ; - Μεγαλειότατε!

Τι είναι; - Κάτι τρομερό, Μεγαλειότατε!

Πάντα κάτι συμβαίνει εδώ!

- Έλα, Μεγαλειότατε. - Τι είναι αυτό; Δείξ’ το μου.

Είναι ένα γουρουνίσιο κεφάλι με στέμμα. Το μήνυμα είναι σαφές.

- Υπάρχει κατάσκοπος ανάμεσά μας. - Είναι το σύμβολο των βαρβάρων, βασιλιά μου.

Ναι, έχεις δίκιο. Ξεφορτωθείτε το. Τώρα!

Μεγαλειότατε, προτιμώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά παρά να αγγίξω αυτό το καταραμένο πράγμα.

- Λοιπόν... εσύ. - Εγώ;

Ναι, εσύ! Ο βασιλιάς σου διατάζει.

Δεν μου έχεις πει εκατό φορές ότι η δεισιδαιμονία

και η μαγεία δεν έχουν θέση σε χριστιανική καρδιά;

- Σωστά, Μεγαλειότατε. - Ποιος από τους δυο μας είναι ο καλύτερος χριστιανός;

Εσύ ή εγώ; - Εγώ, Μεγαλειότατε.

Τότε απόδειξέ το. Πέτα το από εδώ! Ρίξε αυτή την κατάρα, σου το διατάζω!

"Για τις ιερές πληγές του Χριστού", Μεγαλειότατε...

Θα χρειαστεί να προσευχηθώ και να πω λιτανείες για αρκετή ώρα πριν το αγγίξω.

Πόσο θα πάρει αυτό;

- Τουλάχιστον τρεις κλεψύδρες. - Όχι, είναι πάρα πολύ!

Αρκετά. Καθαρίστε τον δρόμο τώρα!

- Αφήστε τον βασιλιά να περάσει. - Μεγαλειότατε!

- Εσύ, μετακίνησε αυτό το φετίχ. - Εγώ; - Ναι. - Εσύ.

- Τότε αυτός. - Εγώ; - Αυτός! - Εγώ; - Εσύ! - Αυτός! Όχι, αυτός!

Τι συμβαίνει εδώ;

Θεέ μου... βοήθησέ με!

- Οι βάρβαροι! Οι βάρβαροι! - Δαγοβέρτε, οι βάρβαροι!

Ω Θεέ, οι βάρβαροι. Τρέξτε!

Στρατιώτες, σώστε τον βασιλιά σας! Δώστε τη ζωή σας, αν χρειαστεί.

Καλέ μου Θεέ! Φύγαμε από εδώ!

Γρήγορα, το σπαθί μου! Δώσε μου το σπαθί μου. Όταν το χρειάζεσαι, δεν είναι ποτέ εκεί.

- Εσύ, έλα εδώ. - Ναι, βασιλιά μου.

- Πάρε το στέμμα σε ασφάλεια. - Ευχαριστώ, Μεγαλειότατε.

Τυχερός άνθρωπος. Πέθανε για τον βασιλιά του.

Ακολουθήστε με. Ο βασιλιάς σας θα σας προστατεύσει.

- Βοήθεια! - Βοήθεια! - Ο καθένας για τον εαυτό του! - Βοήθεια, θέλουν να μας βιάσουν!

Ας τους. Ο πόλεμος είναι πόλεμος.

Ένα άλογο! Το βασίλειό μου για ένα άλογο!

Ποιος είναι;

Εσύ, Μεγαλειότατε... Δαγοβέρτε!

Βασιλιά μου! Α, βασιλιά μου.

- Έλα, σήκω. -

Ποιος είσαι; - Το όνομά μου είναι Χροντίλδη.

Σε έχω ξαναδεί. Ανήκεις στη συνοδεία μου;

Ναι, υπηρετώ στην κουζίνα.

Κρυώνεις, ε; - Ναι, μεγαλειότατε.

Κρυώνεις, έτσι δεν είναι;

- Ο μανδύας μου. - Ευχαριστώ, Μεγαλειότατε.

Είναι βαρύς, έτσι δεν είναι;

Περίμενε, ας το κάνουμε έτσι. Ορίστε.

Νιώθεις καλά κάτω από τον μανδύα του βασιλιά;

- Ναι. - Είσαι αρραβωνιασμένη;

Δεν φοβάσαι τον βασιλιά σου, έτσι δεν είναι; - Όχι, μεγαλειότατε.

Πόσο χρονών είσαι; - Δεκαέξι, μεγαλειότατε. Μια όμορφη ηλικία.

- Λύκοι, Μεγαλειότατε! Λύκοι! - Πού; Εκεί.

- Μεγαλειότατε! - Θάρρος, τρέξε!

Μη με αφήσεις… φοβάμαι!

Ντροπή… Αίσχος!

Ένας βασιλιάς χωρίς στέμμα ή σπαθί αξίζει λιγότερο από έναν άντρα. Ακόμα και οι λύκοι το ξέρουν.

Να τους… γελάνε μαζί μου. «Lupus diabolicus».

Όλα χάθηκαν, ακόμα και η τιμή. Εγκατέλειψα τους πιστούς υπηκόους μου

τις αφοσιωμένες υπηρέτριές μου. Είμαι μόνος σε ένα δέντρο στη μέση του δάσους!

Εγώ… ο βασιλιάς; - Είμαι κι εγώ εδώ, βασιλιά μου.

Ποια είσαι; - Χροντίλδη. Δεν είσαι μόνος, Μεγαλειότατε.

Σε είχα ξεχάσει… το μυαλό μου είναι ταραγμένο

όλοι εκείνοι οι φτωχοί σφαγμένοι στρατιώτες,

και η Αλπαΐδη στα χέρια… εκείνων των κακοποιών, μαύροι σαν την κόλαση!

Παρεμπιπτόντως… πόσο καλή είσαι στο «bocce»;

Δεν μπορώ να συναγωνιστώ την Αλπαΐδη, αλλά τα καταφέρνω.

Όχι εναντίον του βασιλιά σου, ελπίζω. Έλα… δείξε μου. Δείξε μου!

Ο βασιλιάς σου είναι ο καλύτερος κριτής στο βασίλειο.

Στο χαμένο μου στέμμα, ορκίζομαι ότι ο Δημιουργός δεν σου στέρησε τη χάρη του.

Χροντίλδη, Χροντίλδη… σε ποθώ… έλα. Μεγαλειότατε! Μα είμαι παρθένα.

- Φοβάμαι. - Άφησέ με να ξεχάσω την ήττα μου.

Έλα εδώ, είμαι ο βασιλιάς σου.

Εγώ είμαι ο καβαλάρης κι εσύ το άλογο.

- Δεν είμαι πια μόνος. - Μόνο καλά νέα απόψε.

Περίμενε, περίμενε.

Ω, ναι! Μαμά!

Τι συμβαίνει; Ποιος είσαι;

Γιατί; - Τι εννοείς γιατί; Είπα, ποιος είσαι;

- Οτάριος. - Οτάριος;

Κι εσύ; - Είμαι ο βασιλιάς! Ποιος άλλος;

Δόξα τω Θεώ! Μεγαλειότατε, είστε εσείς. Άρα με κατασκοπεύατε. Και είδατε;

Μόνο άκουσα. Άκουσα μια γυναικεία φωνή να φωνάζει «μαμά». Δεν είσαι μόνος;

Λοιπόν, όχι… όχι εντελώς.

Άκουσες σωστά, πράγματι «μαμά». Ξεπαρθένιαζα μια παρθένα. Πάνω σε δέντρο;

Λοιπόν, τα πουλιά δεν κάνουν τίποτε άλλο στα δέντρα. Η Αυτού Αγιότητα

μου έγραψε ότι αποδοκιμάζει τα μοιχεία σου κατορθώματα!

Μην προκαλείς την οργή του Θεού! Σήμερα ο Θεός σου με ξέχασε.

Σου φαίνεται φυσιολογικό ο βασιλιάς των Φράγκων να κάθεται σε ένα κλαδί

με λύκους που σαλιαρίζουν περιμένοντας να πέσει; Διαμαρτύρομαι! Έλα, πες του.

Δεν τον γνωρίζω καλά, κι αυτή είναι δική σου δουλειά. Έλα, προσευχήσου, περιμένω.

Κοίτα, βασιλιά μου, οι λύκοι φεύγουν. Μπράβο, Οτάριε!

Ευχαριστώ, Κύριε. Θεέ μου, συγχώρεσέ με.

Ορκίζομαι να αφιερώσω τον εαυτό μου και τον λαό μου στην υπεράσπιση της Εκκλησίας.

Κοίτα!

Α, αποσύρω την υπόσχεσή μου. Είναι ο Αργκομπάλ.

Θάρρος, Αργκομπάλ.

Καταραμένε Ιούδα! Έρχεται προς εμάς.

Αργκομπάλ, ανόητε, τι κάνεις; Μην τους φέρνεις εδώ! Δεν υπάρχει χώρος.

Αυτός ο βλάκας θα προδώσει τον βασιλιά του.

Θεέ μου, βγάλε με από εδώ,

και ορκίζομαι στον Τίμιο Σταυρό ότι θα πάω στη Ρώμη στον καλό Πάπα Ονώριο

για να γίνω καλύτερος χριστιανός, το ορκίζομαι.

Κύριε, σώσε μας, ο βασιλιάς ορκίστηκε. Να τους.

Αργκομπάλ, γενναίε μου ήρωα, με ακούς;

- Ναι, βασιλιά μου. - Καλά.

Για τη γενναιότητά σου, σε διορίζω κόμη. Είσαι χαρούμενος; Ναι, μεγαλειότατε.

Μοναχέ, ευλόγησέ τον.

Μεγαλειότατε... Πηγαίνετε πρώτα, μοναχέ. Φαίνεται σάπιο.

Είναι γερό; - Ναι, μεγαλειότατε.

- Μεγαλειότατε... - Α, όχι, ας μην υπερβάλλουμε.

Εκεί. Έπιασα τεταρταίο πυρετό, το νιώθεις; Ναι, ναι, είσαι ζεστός.

Τι είναι αυτό; Τι θηρίο είναι αυτό, μοναχέ; Μια αρκούδα;

Α, όχι, είναι ένας ξυλοκόπος. Έλα, σχιστή ξύλων. Καλός άνθρωπος.

Είμαι ο βασιλιάς σου.

Όπως βλέπεις, η μεγαλειότητά μου είναι κι ένας άνθρωπος σαν κι εσένα.

Εγώ; - Όχι, εγώ. Είμαι ο βασιλιάς, Δαγοβέρτος.

Καγοβέρτος.

Δαγοβέρτος ο Πρώτος, βασιλιάς των Φράγκων. Είναι εδώ, μπροστά σου.

Ο καημένος έχει κεφάλι πιο σκληρό από το ξύλο του. Χοντροκέφαλε, πες μου...

Πού βρήκες το στέμμα του βασιλιά σου;

Το βρήκα στο έδαφος, κάτω από έναν θάμνο.

Χαίρομαι, συγχαρητήρια, δεν θα το ξεχάσω, αλλά τώρα πρέπει να το επιστρέψεις.

Έλα. Μα εγώ είμαι ο βασιλιάς τελικά! Εντάξει, κοίτα.

Κοίτα καλά. Ορίστε. Βλέπεις; Είμαι εγώ, είναι το προφίλ μου.

Θέλει να δει το άλλο προφίλ, ο ανόητος.

- Δώσ’ το πίσω. - Δώσ’ το του.

- Κράτησέ το, ο βασιλιάς σου το δίνει. - Σήκω. Αγοράζω το στέμμα μου.

Σύμφωνοι;

Βασιλιά, βάλατε το στέμμα ανάποδα.

Το έβαλα έτσι ως ένδειξη ότι όλα πήγαν στραβά από χθες.

Ίσως κάποιος εκεί πάνω δεν με αγαπά, πάτερ;

Φοβάμαι πως ναι.

Καλύτερα να φοβάσαι κάποιον εδώ κάτω. Εσύ, βγάλε μας από εδώ.

Απλοϊκέ μου, δείξε μας τον δρόμο.

Τα δάση είναι όμορφα, αγαπώ τα δέντρα, είναι φίλοι μου.

Έμαθα πολλά σε αυτά τα δάση. Κι εγώ, μεγαλειότατε.

Ξυλοκόπε, θα σε κάνω υπουργό των δασών. Ωχ, ο πυρετός ανεβαίνει!

- Ομορφιά, έλα εδώ. - Κάτω τα χέρια!

Ε, γελωτοποιέ, πώς είναι ο βασιλιάς; Τι λένε οι γιατροί για τα κακά του;

Δεν αφήνουν κανέναν να μπει. Δεν θέλουν να δούμε τι κάνουν.