Clodo

Clodo is mijn kleine hond

Verdorie van een hond

Het is een naam die hem goed staat

Clodo is bastaard

Een beetje luidruchtig

Hij heeft alles van een echte zwerver

Op een dag gooiden ze hem uit een auto Slechteriken hebben hem achtergelaten

Ze zijn ervandoor gegaan in volle vaart Ik, de hond, heb hem geadopteerd

Clodo, een gebaar, een woord Hem, warm zetten

Met ons tweeën, gaat het goed samen Ik wil dat hij niet meer een hondenleven heeft

Zijn moeder was alleenstaand Hij zegt dat hij onder een brug is geboren

Hij heeft zijn vader nooit gekend Hij heeft een ziel van een zwerver

Hij wil pronken, hij doet de pootjes Maar als hij liefdesverdriet heeft

Van tijd tot tijd tilt hij de poot op En zijn manier om een bloem te gieten

Ja, ik heet Clodo.

En het is misschien niet erg aristocratisch, maar dat heeft me ook nooit geholpen.

Voilà, een zwerver, dat is een zonder-zorg die de tijd neemt zoals hij komt.

Mensen zoals ze zijn, en dan het leven aan de goede kant.

Alles begon in Montmartre Waar ik toch een vaste woonplaats had.

Ah, natuurlijk, het was niet het paleis van Versailles.

En het personeel was niet bepaald stijlvol.

Wil je me de deur uitzetten, vies beest?

Vuile straathond, ga dat maar op mijn deurmat doen! Kun je dat niet bij je bazen doen?

Gelukkig had het huis nog een ander soort bewoonster.

Waarvan de trap mij de geheime charmes onthulde.

- Goedemorgen, juffrouw Bisou. - Goedemorgen, juffrouw Mireille.

Wel, u hebt een mooie jurk.

Is dat niet zo? Wat jammer dat die gekrompen is in de was.

Maar helemaal niet, ze is gloednieuw Het is een cadeau van mijn verloofde.

Wat een ellende! Nou ja, men zou me duur betalen om met een minirok uit te gaan.

Ik had voor zoiets geen cent betaald… Maar om Olivia te zien,

de teef van de bovenverdieping, zou ik 20 kippenkarkassen hebben gegeven!

Aan de voet van de gaslantaarn van de binnenplaats ontmoette ik haar soms.

Dus ging ik verdrietig terug naar mijn bazen.

En, moet gezegd, ik werd niet veel beter ontvangen.

Die vrouw die zei van dieren te houden dacht alleen maar aan vlooien doden… Dat klopt niet.

En toen, dat rook daar niet goed, haar ding daar.

Trouwens, moet gezegd, ze had de gewoonte van de bom.

Leve de vakantie, voor het begin van de lessen. Leve de vakantie.

We hebben goed gewerkt?

Weet je, de laatste klas, de juf las ons een verhaal voor.

Ah ja, welke?

Het is een kat die de geur van een muis heeft.

Wat voor nut? Ik vraag het me een beetje af.

Daarop eiste het grut zijn pap op.

U krijgt uw vieruurtje na uw bad.

Dus profiteerde ik ervan om Cathy even gedag te gaan zeggen.

O, Cathy, zij was aardig.

Bij haar, altijd een aai, een klein stukje suiker.

Maar dan, de jongens.

O, zij waren echt stom, zoals jonge honden. O, excuseer me, ik heb het gezegd.

Kom eens, ik was je snuit wassen.

- O, de mooie hond. - Kijk, Clodo.

Kom, kom, Clodo.

Hier, Clodo, pak aan.

Laat hem met rust, mama?

Wat nog meer?

Ik wil met hem spelen, men moet Clodo niet plagen.

Kun je niet rustig blijven, verdorie? Ik zei dat je moest komen wassen, Cathy ook.

De verbeelding van die kleine duivels had iets duivels.

En ik was altijd degene die er de dupe van was.

Mama?

- Mama? - Wat wil je, mijn schat?

- Wat heeft Clodo gedaan? - En voilà, wat had ik u gezegd?

Kijk.

Nou ja, nu moet ik gewoon opnieuw beginnen. O, ik ben die vieze straathond zat.

- Ik ben het zat, zat, zat. - Ah, de laster.

Dat is een angstaanjagend wapen, de laster.

Ik wed dat het niet jij bent, hè, Clodo?

- Ik weet het niet. - Ik ben er zeker van dat het weer Jojo is.

Maak je geen zorgen. Nu gaan we op vakantie. Je zult zien hoe goed we het aan zee zullen hebben.

De vader, die een wilde autoriteit had in zijn functies, verloor al zijn aanzien tegenover zijn vrouw.

O, ben jij het? Neem de schaatsen, alsjeblieft. Nou ja, schiet op.

Vanzelfsprekend is het in de commissariaten minder goed geboend.

Bravo! Er ontbrak alleen nog maar de hond… Geef me dat! O nee…

Ik veronderstel dat hij voor zichzelf floot en dat hij een aanrijdingsrapport aan het bedenken was.

Gelukkig waren zijn zorgen de volgende dag vergeten door het geluk van de vakantie.

Ah, zeker, de reis zou me van Olivia, mijn liefde, scheiden.

Maar ik zag haar zo weinig dat het niet veel verschil zou maken.

Het voordeel van een hond te zijn, is dat men je niet dwingt lasten te dragen.

Dat is voorbehouden aan ezels en mensen.

Hé, jij! Zo met de koffers naar buiten.

Wacht, er is nog dit.

Kom op, tot zo.

Papa, ik ga je toch een beetje helpen.

Die man viel vaak.

Maar zijn vrouw wist altijd de juiste woorden te vinden om hem te troosten.

Nee hoor! Nee, nee! Dit is niet het moment om te gaan zitten.

Er moeten nog vier koffers naar beneden worden gebracht.

Ze waren zo bezig met hun bagage dat ze de mensen vergaten.

Het is toch wel wat.

Ah, de hond.

Maar maak plaats, hè.

- Wat, wat is er nog meer? - Claude zei dat we een koffer vergeten hebben.

We zijn een koffer vergeten?

Ah, als men mij de organisatie van deze reis had toevertrouwd.

Dus schiet op.

Uiteindelijk had ik bazen verloren, maar ik had onafhankelijkheid gewonnen.

Ik had honger.

De honger heiligt de middelen.

Je hebt meteen mijn handschoen gepikt! En nu draagt hij

mijn worstjes… Je kust me, stom beest! Ik kom niet meer terug, anders…

Opeens, wat zie ik? De 4L. Zonder na te denken stap ik in.

Maar het interieur had helemaal niet dezelfde geur. Nou, waarom? Waarom stro?

- Tot ziens, Gaspard. Fijne dag. - Tot ziens, tot vrijdag.

- Gaspard! Gaspard! - Oh!

- Kom je bij de Vierge iets drinken? - Geen tijd, mijn knappe oude.

Ik moet terug naar de boerderij, er is veel werk.

Eerst moet ik de beesten voeren… Zonder hen zou ik kunnen creperen.

- Wie maakt je dat? - Meneer doet aan schilderen.

Wat een schilderij praat jij.

O, la, la, la, la. Waar was ik - aan begonnen?

Mijn arme moeder had me wel gezegd, Clodo, je zult eindigen op het stro.

Het stro lag er wel, maar het was nog maar het begin.

Wat is - dat? Wat zal ik - eruit halen?

Ik was de boerderij binnengeslopen, en de volgende ochtend,

ontdekte dat ik de nacht had doorgebracht met twee voeten en een vlieg.

Hallo, jij. Niet goede ogen. Jij hebt een goed hoofd.

Je bent verdwaald, hè? Haarbolletje.

Hoe heet je? Clodo, dat is je naam.

Je zou willen praten, maar je kunt niet.

De eigenaar van de voeten had me niet boos aangekeken, maar wat zouden de anderen zeggen?

Fabien, u weet hoe laat het is?

Van waar komt die hond - daar vandaan?

- Vraag het hem. - Waar hebt u hem gevonden?

In een droom.

Hij is niet mooi.

Dat hangt ervan af. Je moet weten hoe je ernaar moet kijken.

En Louis XIV bij het opstaan, wat zou hij daarvan hebben gezegd?

Hij ruikt naar hond. U zou hem moeten wassen.

En zij? Zij stonk naar Eau de Cologne.

Nou, uw moeder die heeft gezegd dat u zo moest doen om de Rousse te verraden.

Anders komt u weer aanzetten bij de mis na het Introït.

De vijand in retraite, woonde ik de meest verbazingwekkende wasbeurt van mijn leven bij.

Mijn nieuwe vriend was duidelijk afgeleid.

En bovendien moest water op het platteland schaars zijn. In elk geval spaarde men het.

In Parijs had ik opgemerkt dat mensen om zich te wassen zeep gebruikten.

Hier maakte de minder vervuilde natuur een wasbeurt mogelijk op kattenmanier.

Hoe dan ook verzorgde die jongen zijn bloemen.

Het water kon, na verscheidene gebruiken, nog dienen om soep te maken.

Zodra de wasbeurt was afgelopen, begreep ik dat ik geadopteerd was.

Kijk naar de mooie bel.

Wie komt er koeien doen met Fabien?

Het is Clodo.

Ik weet niet of ik naar hond rook, maar daar-binnen rook het niet naar rozen.

Daar, zie je, dat is Johnny.

La Brigitte, Claudia, daar-ginds is la Sophia, zie je, helemaal achteraan is la Françoise.

In de stad vindt men melk in de berlingots.

Op het platteland lijkt het me dat het in koeien zit.

Men gaat zitten, men trekt aan soorten belkoorden en dan stroomt de melk, de melk.

Nou ja, als het wil werken.

Omdat die koeien-daar alleen onder bepaalde voorwaarden werkten.

Geen muziek, geen melk. Omdat Fabien te laat was, geen sprake van praten.

Goedendag, mevrouw. Kijk eens hoe mooi ik ben.

Ja, niet slecht. Kom, kom, maak dat je wegkomt, maak dat je wegkomt, u gaat te laat komen.

Rustig, de deur.

U zei, mevrouw?

Rustig, de deur.

Ja, mevrouw.

De boerin, ik geloof dat ze er geen voordeel mee zou hebben gehad om in een alcoholtester te blazen.

Ik, die niets had gedronken, zag echt vreemde dingen.

Fabien, in zijn kamer, maakte een even originele wasbeurt af.

Insecticidevernevelaar.

Wat? Ben je nog niet weg?

Mijn misboek.

Daar is je misboek. Kom op, maak dat je wegkomt. Maar mijn hemel, hij ruikt naar flik.

Kom, Clodo.

O, kijk naar de vogels van de lucht.

Een zaaien, een oogst.

Uw hemelse Vader voedt ze.

Vraag uzelf dus niet af: wat zullen wij - morgen eten?

Dus het heeft geen zin een kookboek te hebben.

Broeders, ik zou u willen spreken over een zeer belangrijk probleem,

betreffende het heilige gebod dat de Eeuwige gaf aan de man en de vrouw,

groeien en vermenigvuldigen.

O, zie daar, wetenschappers, sociologen, economen,

ongetwijfeld bezield door uitstekende bedoelingen,

beweren tussenbeide te komen in het goddelijke mysterie van de voortplanting

door middel van bepaalde regulerende medicijnen.

De pil, aangezien het beestje bij de naam moet worden genoemd.

Ah, mijn zeer dierbare broeders,

wat zal deze profane inmenging in een domein dat aan de Heer is voorbehouden opleveren?

Laten we ons - hoeden voor de demon die soms de meest onschuldige vormen aanneemt

om zich onder ons af te tekenen.

De geest van het kwaad is altijd waakzaam,

en het is wanneer men het het minst vermoedt dat hij zijn misdaden pleegt.

Welke invloed, welnu, dierbare broeders,

zou deze verontrustende pilule - kunnen hebben,

vooral op de losbandigheid van de zeden?

De vlees is al zwak. De verleiding zit in ons allen.

Dat is te veel orde, als jij al telt, terwijl ik tegen u praat.

Hij zou willen, mijn broeders, dat men vandaag anticonceptie legaliseert

om te transformeren wat een schepping is

in een eenvoudige recreatie.

Maar dat zou ons verlagen, mijn zeer dierbare broeders, tot de rang van de beesten.

Het gaat erom te weten of de mens,

schepsel van God, verlost door de Zoon van de Heer,

het auguste gebaar van de voortplanting moet verlagen

tot het enige niveau van het plezier.

Maar dat zou zich gedragen,