Arte (アルテ)

اینجا هم نیست‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ پس کجا گذاشتمش؟

فصلِ جدیدِ زندگی

فصلِ جدیدِ زندگی پس این شد که داری می‌ری ونیز؟

بله‏‏‏،‏‏‏ کل داستان همین بود‏‏‏.‏‏‏

حالا کی می‌خوای بری؟

چیزه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ فردا‏‏‏.‏‏‏

فردا؟‏‏‏!‏‏‏

خیلی یهویی داری می‌ری‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

البته نه این‌که از تو این کارها بعید باشه‏‏‏.‏‏‏

ولی حالا‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ فلورانسِ بدونِ تو رو چی‌کار کنیم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏جات خیلی خالی می‌شه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

چی؟ آرته می‌خواد‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏؟‏‏‏!‏‏‏

همینه که شنیدم‏‏‏.‏‏‏ این عالی نیست؟

شغل بزرگیه‏‏‏!‏‏‏

به عنوان رفیق و همکلاسی خیلی برامون جای غبطه داره‏‏‏.‏‏‏

ولی به جای حسودی برو تشویقش کن‏‏‏.‏‏‏

هوی‏‏‏،‏‏‏ آنجلو؟

داری میری ونیز؟

آره‏‏‏،‏‏‏ تا زمانی که من اینجا نیستم در مورد درس‏‏‏-‏‏‏‏‏‏-‏‏‏

می‌تونی بری پیش ورونیکا‏‏‏-‏‏‏سان ازش کتاب قرض بگیری؟

من؟ خودم؟

آرته‏‏‏!‏‏‏

آنجلو‏‏‏!‏‏‏

خدارو شکر‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏بالاخره پیدات کردم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

چی شده؟

از شاگردای کارگاه شنیدم‏‏‏!‏‏‏

این درسته که می‌خوای بری ونیز؟‏‏‏!‏‏‏ اونم یهویی؟ یعنی دیگه نمی‌بینمت؟

هه؟‏‏‏!‏‏‏

دیگه تورو نمی‌بینیم؟‏‏‏!‏‏‏

هه؟ چی‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏چیزه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏انگار سوءتفاهم شده‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

چیزی نیست که‏‏‏.‏‏‏ فقط شیش ماه نیستم‏‏‏.‏‏‏

هاه؟ شش ماه؟

آه‏‏‏،‏‏‏ پس اینطوری نیست که تورو دیگه نبینیم‏‏‏،‏‏‏ نه؟

هههممم‏‏‏،‏‏‏ دوباره بر می‌گردم‏‏‏.‏‏‏

اوه‏‏‏،‏‏‏ خدارو شکر‏‏‏.‏‏‏ ترسیدم بابا‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

میگم‏‏‏،‏‏‏ راستی‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

ایشون آشنای توئه‏‏‏،‏‏‏ آرته؟

آه آره‏‏.‏‏ شما رو به هم معرفی نکرده بودم‏‏.‏‏ ایشون هم مثل من یه شاگرد هستن‏‏.‏‏ اسم‌شون آنلجوست‏‏.‏‏

آنجلو‏‏.‏‏ این خانم هم یه دوزنده‌ست که دوست منه‏‏.‏‏ دارسیا‏‏.‏‏

از آشنایی با شما خوشبختم‏‏‏!‏‏‏

ای کاش قیافه وحشت زده منو ندیده بودی‏‏‏.‏‏‏

ببخشید که شما ترسوندم‏‏‏.‏‏‏

‏‏‏-‏‏‏‏‏‏-‏‏‏دارسیا؟‏‏‏!‏‏‏ ‏‏‏-‏‏‏‏‏‏-‏‏‏هاه؟

حالت خوبه؟

دستم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

آره؟ تقصیر منه؟

وایی‏‏‏.‏‏‏

خب دیگه‏‏‏،‏‏‏ وقته رفتنه‏‏‏.‏‏‏ تو هم دیگه سوار شو‏‏‏.‏‏‏

باشه‏‏‏.‏‏‏

لئو‏‏‏-‏‏‏سان‏‏‏،‏‏‏ خب دیگه شش ماه دیگه می‌بینمت پس‏‏‏!‏‏‏

آرته‏‏‏.‏‏‏

دیر یا زود‏‏‏،‏‏‏ بالاخره باید این کارگاه رو ترک کنی

و با توانایی خودت بتونی نون خودت رو در بیاری‏‏‏.‏‏‏

این شغل برات یه موقعیت خوبیه‏‏‏.‏‏‏

خوب به حرفام توی ونیز فکر کن که چی بهت گفتم‏‏‏.‏‏‏

به نظرم‏‏،‏‏ اگه واقعا تو شش ماه از کارت جواب بگیری‏‏،‏‏

اگه دیگه هم برنگشتی‏‏‏،‏‏‏ اشکالی نداره‏‏‏.‏‏‏

ها؟چیزه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

آرته‏‏‏.‏‏‏ داریم میریم‏‏‏.‏‏‏ لطفا بیا داخل‏‏‏.‏‏‏

فالیر دونو‏‏‏.‏‏‏

می‌سپرمش دست شما‏‏‏.‏‏‏

ازش خوب نگهداری می‌کنم‏‏‏.‏‏‏

آرته‏‏‏،‏‏‏ این واسه توئه‏‏‏.‏‏‏

بهم داد که بدمش به تو‏‏.‏‏

یک محراب قابل حمل‏‏‏.‏‏‏

نقاشی لئو‏‏‏-‏‏‏سانه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

چیه؟ من که غذا نیستم‏‏‏.‏‏‏

چقدر ساکته‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

ممنون که گذاشتید اینجا بمونیم‏‏‏.‏‏‏

چرا لئو‏‏‏-‏‏‏سان همچین حرفی بهم زد‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏؟

همینکه رسیدی ونیز‏‏‏،‏‏‏ نمی‌خواد برگردی اینجا‏‏‏.‏‏‏

هه؟ نه‏‏‏،‏‏‏ لئو‏‏‏-‏‏‏سان‏‏‏!‏‏‏

صبر کن‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

خواهش می‌کنم‏‏‏،‏‏‏ صبر کن‏‏‏!‏‏‏

آه‏‏‏،‏‏‏ بالاخره رسیدیم‏‏‏.‏‏‏

بیا‏‏‏،‏‏‏ آرته‏‏‏.‏‏‏

بقیه سفر رو باید از طریق دریا بریم‏‏‏.‏‏‏

تو سفر دریاییِ این‌بارمون‏‏‏،‏‏‏ بادِ موافقِ خوبی در حال وزیدن‌ـه مگه نه؟

خیلی خوبه‏‏‏.‏‏‏

مثل اینکه داره بهت سخت می‌گذره‏‏‏.‏‏‏

خواهشا بهم نخند‏‏‏.‏‏‏

با این همه تلاطم امواج و تکون خوردن کشتی چطور هنوز می‌تونین راست راه برین؟

چون ما مردِ دریا هستیم خانم جان‏‏‏.‏‏‏

اگه با این چیزها می‌خواست پامون بلرزه کی کشتی رو به مقصدش می‌رسوند؟

وقتی پات رو توی کشتی گذاشتی زنده موندنت به همتِ خودت بستگی داره‏‏‏.‏‏‏

در ضمن‏‏‏،‏‏‏ وقتی دزدهای دریایی حمله کنن همه باید شمشیر به دست باهاشون بجنگیم‏‏‏!‏‏‏

چی؟ دزدهای دریایی؟‏‏‏!‏‏‏

چی شد؟ جا خوردی؟

ولی نگران نباش‏‏‏.‏‏‏ دزد ها تو این قسمت از اقیانوس نمیان‏‏‏.‏‏‏

راستی یوری‏‏‏-‏‏‏ساما‏‏‏.‏‏‏ خیلی وقته افتخار همراهیت رو تو کشتی نداشتیم‏‏‏.‏‏‏

هوم؟ خب که چی؟

نکنه دست و پاهات خشک شده؟

نظرت چیه؟ دوست داری یه مبارزه باهم داشته باشیم؟

اوه‏‏‏،‏‏‏ ایولا‏‏‏.‏‏‏

چرا که نه؟

هه؟‏‏‏!‏‏‏

به خاطر مسافرت‌های طولانی با کالسکه بدنم واقعا خشک شده و از آمادگی افتاده‏‏‏.‏‏‏

شگفت انگیزه‏‏.‏‏‏‏.‏‏‏‏.‏‏

با اینکه روی کشتی هستیم باورم نمی‌شه چطور می‌تونن انقدر سریع و چابک باشن‏‏‏.‏‏‏

نه‏‏‏،‏‏‏ واقعا بدنت خشک شده‏‏‏.‏‏‏

مبارزه‌ی امروز رو من می‌برم‏‏‏!‏‏‏

راستش‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

نمی‌دونم می‌تونی یا نه‏‏‏!‏‏‏

من ازت بردم‏‏.‏‏

از یوری‏‏‏-‏‏‏ساما کمتر انتظار نمی‌رفت‏‏‏.‏‏‏

خیلی نزدیک بود‏‏‏.‏‏‏

منصفانه بازی نکردی یوری ساما‏‏‏.‏‏‏

واقعا استفاده از این حقه‌ی بچگانه شرمندگی نداره؟

وقتی توی مبارزه‌ی واقعی شمشیر رفت تو تنت‏‏‏،‏‏‏ تو بهشت می‌خوای این بهونه رو بیاری؟

راست می‌گه‏‏‏.‏‏‏ خودت رو جمع و جور کن‏‏‏.‏‏‏

باختی دیگه‏‏‏.‏‏‏

نمی‌دونم‏‏‏،‏‏‏ نکنه لئو سان فکر کنه مانع کارشم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

نکنه اون نقاشی برای اینه که فکر می‌کنه دیگه هم رو نمی‌بینیم؟

درسته که لئو سان معمولا شاگردی قبول نمی‌کنه‏‏‏،‏‏‏

ولی من بودم که بهش اصرار کردم و رسما آویزونش شدم تا قبولم کنه‏‏‏.‏‏‏

فکر کردم دارم دیگه می‌ترکونم‏‏‏،‏‏‏

ولی شاید اونقدری که فکرش رو می‌کردم کمک حالش نبودم‏‏‏.‏‏‏

نکنه مزاحم کارهاش شده بودم؟

هر بار و همیشه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ فقط ذهنم به یه چیز داره فکر می‌کنه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

هر چی بیشتر فکر می‌کنم کمتر به نتیجه می‌رسم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

آخه‏‏‏،‏‏‏ لئو سان که اینجا نیست‏‏‏.‏‏‏

اگه کنارم بود‏‏‏،‏‏‏ خودم ازش می‌پرسیدم‏‏‏.‏‏‏

وای نه‏‏‏!‏‏‏ کاغذ رو خیس کردم‏‏‏!‏‏‏

لباس‌هام هم خیس‌ـه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ می‌رم تو اتاقم و عوض‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

هوی‏‏‏،‏‏‏ دختره افتاد تو آب‏‏‏!‏‏‏

کجام‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏؟

بیدار شدی؟

یوری سان؟

خیالم راحت شد‏‏‏.‏‏‏ چون بیدار نمی‌شدی خیلی نگرانت شده بودم‏‏‏.‏‏‏

چیزه‏‏‏،‏‏‏ من‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

آهان‏‏‏،‏‏‏ ایشون به من کمک کرد تا مراقبت باشم‏‏‏.‏‏‏

جـ جدی؟ شرمنده زحمتتون دادم‏‏‏.‏‏‏

لباسام عوض شدن‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏؟

آه‏‏‏،‏‏‏ آخه خیس شده بودن واسه همینم لباس‌هات رو عوض کردم‏‏‏.‏‏‏

نا‏.‏‏.‏‏.‏نه‏.‏‏.‏‏.‏‏!‏

نگران نباش‏‏‏.‏‏‏

ایشون خدمتکارم هستن و من هم اصلا به دختربچه‌هایی مثل تو علاقه ندارم‏‏‏.‏‏‏

چیزه‏‏‏،‏‏‏ واقعا از صمیم قلبم معذرت می‌خوام که براتون تو کشتی زحمت ایجاد می‌کنم‏‏‏.‏‏‏

وقتی فکرت درگیره واقعا دور و برت رو دیگه نمی‌بینی مگه نه؟

هه؟

شرمنده‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

نمی‌دونم لئو سان رو هم انقدر اذیت می‌کردم یا نه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

فکر نمی‌کنم استاد لئو

به این خاطر که مزاحمشی بهت گفته لازم نیست برگردی‏‏.‏‏

ها؟

قبل از ترک فلورانس‏‏‏،‏‏‏ استاد لئو اومد پیشم‏‏‏.‏‏‏

لئو سان؟

یوری سان‏‏‏،‏‏‏ لئو سان چی بهت گفت؟

آرته‏‏‏،‏‏‏ به عنوان یه هنرمند چطور می‌خوای خرجت رو در بیاری؟

هه؟ راستش‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ چیزه‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

مثل لئو‏‏‏-‏‏‏سان مثلا؟

تو و لئو با هم فرق می‌کنید‏‏‏.‏‏‏

در حال حاضر‏‏‏،‏‏‏ اون استادِ یک کارگاه رسمی‌ـه و تو شاگردش‏‏‏،‏‏‏ ولی‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

ولی چون نجیب‌زاده بوده‏‏‏،‏‏‏ می‌تونه بدون مشکلاتی که من داشتم کارهاش رو انجام بده‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏

فرصت‌های زیادی جلوی راهش‌ـه‏‏‏.‏‏‏

نمی‌خوام فرصت‌ها و ظرفیت‌هاش رو بسوزونم‏‏‏.‏‏‏

به همین خاطره که به نظرم می‌خواست بهت بگه تا راه‌های دیگه‌ای هم