Brides of Blood

Waarom willen jullie verdwijnen op dat eiland?

Niemand bezoekt Bloedeiland, behalve dit schip.

En ook maar om de zes maanden.

Een heel goede vraag, kapitein.

Ik vermoed dat mijn echtgenoot het als een soort

boetedoening ervaart.

Grotendeels vanwege mij.

Ik kijk hier al heel lang naar uit.

Geloof het of niet.

Wel,

dit is absoluut de laatste kans

om dat verlangen te bevredigen, maar zij vinden het wel.

Weet je, die weddenschap neem ik aan.

Kijk maar uit voor muiterij, kapitein. Ik geef hen nog gelijk ook.

Goede manieren van het vredeskorps, ik sta versteld.

Ik kan welke muiterij ook wel aan.

Misschien laat ik de kapitein de bemanning tevreden stellen.

Ik wil mijn uitrusting nakijken. -Ik ook.

Wil je mijn hulp?

Als je dat wilt.

Is dat niet waar een goede echtgenote voor dient?

Uit de weg.

Je kunt er mee ophouden. Naar binnen, jij.

Groei je niet wat snel op, jongetje? -Zeg jij het maar.

Kapitein, ik dank u.

Maak je geen zorgen. Ik zorg voor alles.

Carla. -Ik zag nog nooit zoveel trieste gezichten.

Triest en bevreesd.

Dan moet je misschien aan boord blijven, meisje.

En op mijn aanbod ingaan.

Mocht je nu wat jonger zijn, kapitein.

Paul, wees niet zo vervelend.

Hier komt de plaatselijke elite. -We gaan hen begroeten.

Jullie logeren hier. Maganda en ik verblijven daar.

Arcadio, waaraan stierven die vrouwen werkelijk?

Ik zei het reeds, een ongeluk. Wat voor ongeluk, Arcadio?

Hier komt mijn kleindochter. Alma.

Hallo, Alma.

Ze is heel mooi.

Alma studeerde op het vasteland.

Zij zal vertalen.

Behalve mijzelf is zij de enige die Engels praat hier.

Niet de enige, je vergeet mijnheer Powers en Goro.

Wij weten dat jullie ons komen helpen.

Wij zijn er om jullie te dienen.

Op dit punt moet ik zeggen dat wij hier zijn om te dienen,

niet om bediend te worden. Hopelijk komt het in orde.

Ik hoop het ook.

Ik ben Jim Farrell. Dit is dokter Henderson.

En zijn vrouw. -Jullie zijn hartelijk welkom.

Ik zal met alle plezier doen wat ik kan om te helpen.

Ik vrees dat Paul niet in staat is om jou te plezieren, liefje.

Maar deze jongeman hier, misschien kunnen jij en ik,

Carla.

Na een woelige ochtend had ik gehoopt dat je

het onderwerp zou vergeten voor de rest van de dag.

We brengen onze spullen naar binnen.

Licht. Een olielamp?

Neen, petroleum.

Verleden jaar, toen je vertrok naar het vasteland,

zorgde ik in jouw plaats voor de kinderen.

De omstandigheden waren anders.

In welk opzicht, Arcadio?

Deze plek was een klein paradijs. Verleden jaar had je moeten komen.

Ik dacht dat we hier welkom waren, dit jaar of welk jaar dan ook.

Dat ben je nog steeds, mijnheer Jim.

We zijn beschaamd.

Alma, we hoopten hier geen wasserijen

en winkelcentra aan te treffen.

We willen jullie vragen om terug te keren.

Nu het schip nog steeds hier ligt.

Ik begrijp het niet.

Wij hervielen in primitief handelen.

Er zijn dingen die we nu doen, welke we vroeger niet deden.

Hoe zijn jullie weer primitief gaan handelen?

Het is zoals mijn grootvader zei,

we keerden terug naar hoe onze voorouders dingen deden.

En we zijn daar niet trots op.

Ze vragen of je timmerman bent.

Neen, ik ben gediplomeerd instructeur voor projecten.

In Colombia, waar ik begon, noemden ze het "action camonare".

Ja, action camonare.

Leg je mensen uit dat ik hier ben om hun dorp te verbeteren,

niet om het te regeren.

We bouwen een hulpcentra, dan volgt een schoolgebouw.

Misschien een irrigatiesysteem.

Maar ze moeten zelf de werken uitvoeren.

Dit is de vreemdste plant ik ooit zag.

Wat is het?

Scheelt er iets?

Al wereldschokkende vondsten gedaan, dokter Henderson?

Dat weet ik pas wanneer ik dit onder een microscoop bekijk.

Hoe laat is het? -Omtrent half vijf.

Te vroeg voor zonsondergang. Maar toch is het zo.

Het is zo vreedzaam hier.

Ik ben niet een van je specimen.

Neen, dat ben je niet.

Soms denk ik dat het eenvoudiger zou zijn,

als je dat wel was.

Ik veronderstel van wel.

Laat ons terugkeren voor we verdwalen in het donker.

Wat is er? -Dat ding.

Wat is het? -Een soort landkrab, denk ik, maar

Paul,

ik ben bang. Laten we nu terugkeren.

Paul, die zonsondergang.

Een atmosferische misleiding. -Meer niet?

Waarom is alles zo stil?

Gewoon je verbeelding, Carla. Kom mee.

Wat doen ze? -Weet ik niet.

Ik twijfel of ik het wil weten.

Kom, wegwezen hier.

Welkom op Bloedeiland.

Ik breng groeten van mijn meester, de heer Esteban Powers.

Hij heeft woonst voor jullie gereed.

Willen jullie mij volgen.

Geef toe, hij heeft stijl.

Het spijt de meester voor het gebrek aan transport.

Hierlangs, graag.

Is dat geen soort bananenboom?

De stam is alvast een soort carboon.

Maar die uitwas zag ik nooit eerder.

Paul, het beweegt. -Ja.

Alstublieft, vlugger.

Kom, morgenochtend is er meer tijd om het te bekijken.

Dit moet meer dan 100 jaar oud zijn.

Meester.

Uw gasten.

Amerikaanse landgenoten.

Ik ben Stephen Powers.

Esteban. -Jim Farrell.

De

Dokter Henderson. -Hoe maakt u het?

Mevrouw Henderson. -Carla, voor vrienden en vijanden.

Hopelijk val ik nooit in die tweede categorie.

Ik denk niet dat je dat ooit moet vrezen.

Mijn excuses dat ik niet in staat was om jullie te ontmoeten.

Ik had jullie graag meteen hierheen gebracht, maar

indien het nog niet te laat is, nodig ik jullie graag uit

hier te logeren tijdens jullie bezoek.

Ik kan niet spreken voor Paul en Carla, maar

ik kan niet beginnen werken tenzij ik onder de inwoners ben.

Jij hoeft niet zo democratisch te wezen, toch, dokter?

Wel, ik, -We accepteren het.

Paul, je weet dat je veel beter werk verricht na een douche

en een nacht slapen in een degelijk bed.

Onder die voorwaarden, hoe kan ik weigeren.

Dat is dan geregeld, zullen we?

Ik moet je verwittigen, dokter, ik ben een ongeneeslijke dilettant.

Ik kijk voortdurend mee over je schouder.

Mevrouw Henderson. Jim.

Dokter.

Wat is dat?

Hou op, Goro.

Dit hoort dokter Henderson toe.

Het is je alarmpistool, Paul. -Ik liet het vast ergens vallen.

En de arme drommel raapte het op.

Je gaf Bulu niet de kans om het terug te geven, Goro.

Hopelijk bedierf Goro's temperamentvolle vertoning jullie eetlust niet.

Hij is enigszins anders.

Hij is niet zo sinister als hij lijkt.

In feite zou ik verloren zijn zonder hem.

Zijn voorkomen is misleidend, hij kan elke plantage overzien.

Uw eigendom, mijnheer. -Dank je.

Ik verwacht niet te verdwalen op het eiland, maar,

basisregels zijn basisregels.

Wat verwacht je hier aan te treffen, dokter?

Dit eiland ligt aan de grens met een radio-actieve zone.

Gedurende de atoomproeven in de late jaren 40.

Het gebied is veilig verklaard.

Toen, net als nu.

Daarom verwacht ik geen invloed te zien op de fauna en flora.

Je verwacht het niet?

Ik vond een krab, een gewone landkrab die

een of andere mutatie onderging.

Ze vertoonde een hoge graad van radio-activiteit.

Kon ze afkomstig zijn van Bikini

of een ander eiland uit de testzone?

Ervan uitgaande dat ze de explosie overleefde,

zou dat een logische uitleg zijn.

Migraine.

Merkte je radio-activiteit bij andere wezens op het eiland?

Neen, nog niet.

Dan is Jim's verklaring waarschijnlijk juist.

Het probleem is,

indien er andere dieren straling opliepen,

zou enkel de krab bewijs leveren van strontium 90.

De andere dieren niet.

Waarom?

Wanneer een krab vervelt, eet ze haar schaal op

en absorbeert ze de eigen radio-activiteit.

En wat met de andere dieren?

Dat hangt af van beïnvloeding of ander bewijs.

Welk ander bewijs, Paul?

Daar vraag je iets. Ik weet het echt niet.

Mutatie, mogelijk.

Mutatie?

Onverklaarbare variaties bij organisch en plantaardig leven.

Hoe lang heb je nodig om vast te stellen

of er andere wezens behalve de krab straling opliepen?