Las primeras 117 líneas.
ملاقات
. بيدار شدي
! داناي بزرگ
. فک مي کردم اگه همينجوري ولتون کنم ، زندگيتون به خطر ميوفته
. من بهت مديونم
با اينکه مريضي نمي توني صبر کني ؟
. اين براي بهبود زخم بهتره
اون بچه چي ؟
. داره با پين واقعي حرف مي زنه
چي !؟ داره باهاش حرف مي زنه ؟
. دو تا بچه ي پيشگويي روبروي هم قرار گرفتن
اونا مي خوان اين قضيه رو چجوري تموم کنن ؟
... مي خوام حرفاتو بشنوم
. بعد تصميم بگيرم
. باشه من درد و رنج واقعيم رو بهت نشون مي دم
! ناگاتو ! اين وقت تلف کردنه
. بيا همين الان حسابشو برسيم
... وايسا ، کونان
. مي خوام جوابشو بشنوم
. تازه ، اون به همين راحتي شکست نمي خوره
. اون هر 6 تا پين رو زده و تنهايي اومده اينجا
. دو تا لحظه باعث درد و رنج من شدن
. يکيش مردن مامان بابامه
اون مال وقتي بود که دهکده مخفي بارون
. توي جنگ بزرگ ملت ها درگير شد و تبديل به ميدون جنگ شد
چيزي پيدا کردي ؟
. آره ، يه سري کنسرو و کمپوت
! اولين غذامون بعد از 4 روز
. نه ، سه روز
. مگه مهمه ؟ بيا غذا بخوريم . من که يه دقيقه ديگه هم طاقت ندارم
. بيا بعدش بريم جاهاي ديگه رو بگرديم
. شايد بتونيم چيزاي ديگه اي هم پيدا کنيم
. حالا بايد فرار کنيم
. اگه ببينممون چي ؟ من مي ترسم
. نگران نباش . فقط ساکت باش
! پسر اين خيلي خوبه
کي اونجاس !؟
لعنتي ! دشمن !؟
! حالا فرار کن
! ناگاتو ، برو
... ناگاتو ... زود ... فرار کن
! فرار کن ناگاتو
! زود ! بدو
ا - اين که فقط يه بچس ؟
! اوه نه ... اينا که نينجا نيستن
چيکار کنيم !؟
چرا اين اتفاق افتاد !؟
چطوري اونا رو با دشمن اشتباهي گرفتيم !؟
! لعنتي
. فک نمي کرديم هنوز توي اين منطقه آدم غير نظامي باشه
. خيلي معذرت مي خوام ، بچه جون
چي ؟ چي شد ؟
بابا ... مامان ؟
پدر و مادرم توي جنگي که
. دهکده شما راه انداخت ، مردن
. هيچ وقت درد و رنج اون لحظه رو يادم نمي ره
. تا امروز اون دردو تحمل کردم
اون درد تبديل به نفرت شد
. و قدرت هامو شکوفا کرد
. خيلي طول کشيد تا فهميدم من اون دو تا نينجا رو کشتم
... خدافظ مامان ... بابا
. غذا پيدا نمي شد ، براي همين خونه رو ترک کردم
. اين آخرين چيزيه که مونده
. خيلي گشنمه ، نمي تونم راه برم
. ممنون ... اگه بيدارم نکرده بودي ، احتمالا مرده بودم
. ببخشيد ... حتي اگه دنبالم بياي ، نمي تونم بهت غذا بدم
. هيچي ندارم بخورم
ببخشيد ... مي شه بهم يه ذره غذا بديد ؟
... من
. خيلي وقته غذا نخوردم
... ببخشيد
. ما هم چيزي نداريم
. الان اوضاع سختيه . براي خودمون هم غذاي کافي نداريم
. واقعا ببخش ، اما برو يه جاي ديگه
. اما اين آخرين اميدم بود
... بيا بريم
ديگه نمي تونم جلوتر برم ... يعني قراره همينجوري بميرم ؟
. بيا ... اينو بخور
مطمئني ؟
... آره
. بيا ، آروم آروم بخور
کونان ، اون دوتا کين ؟
. ببخشيد ... داشتن مي مردن
يه سگ رو هم دنبال خودت آوردي ؟
واي ، اسمش چيه ؟
... ( چيبي ( کوچولو
! واقعا که اسم عجيب غريبي داري
. نه ، اسم سگه چيبيه
، همون موقع بود که کونان رو ديدم ، همين کسي که جلوت وايساده
. و يه پسري به اسم ياهيکو
. اونا هم به خاطر جنگ يتيم شده بودن
. اما اونا قوي بودن و با تمام وجود برا زنده موندن مي جنگيدن
. من بهشون ملحق شدم
... واي ... چقدر غذا
. اگه مي خواي اينجا بموني ، تو هم بايد کمک کني غذا پيدا کنيم
غذا ؟ چطوري ؟
. با دزدي دزدي ؟
اما ... مگه دزدي بد نيست ؟
مگه اسگلي ؟
. ما الان تو دوره سختي زندگي مي کنيم که خودمون مجبوريم شکممونو سير کنيم
! حرفاي قشنگ که آدمو سير نمي کنه
... حرفاي قشنگ
. بايد هر کاري لازمه بکنيم تا زنده بمونيم ، حتي دزدي
فهميدي ؟
. فهميدم
مي شه يه ذره بهم غذا بدي ؟
. فقط يه ذره .. تو رو خدا
! ديگه ماهي ندارم بهتون بدم . گم شيد
! مرتيکه خسيس
! چي !؟ بچه عوضي
! آه ! هي
! سگ ولگرد ! وايسا بينم
خدايا ! ها !؟
! هي
اونا کجا رفتن !؟
! کارت خوب بود ، چيبي
! هي ! اگه نمي خواي چيزي بخري ، برو
No comments yet. Be the first to leave one.