Uppu Kappurambu (ఉప్పు కప్పురంబు)

මගේ ආදරණීය මිත්‍රවරුනි!

සහෝදර සහෝදරියනි

ආගන්තුකයනි

අද මම ඔයාලට කියන්න යන්නේ විනෝද කතාවක්.

හොඳින් අහගන්න

එකමත් එක කාලෙක, එක ගමක් තිබුණා.

චලමාවරිපල්ලි

ඒ ළඟ ගමක් තියෙනවා.

මෙල්ධුලපේට ගම්මානය

ඊට එහායින් තවත් එකක්.

බාගුරම්මගිරි ගම්මානය

ගම්මාන ගොඩක් තියෙනවා,

ඒත් එක ඉතා විශේෂ ගම්මානයක් තියෙනවා

සාදරයෙන් පිළිගනිමු චිට්ටි ජයපුරම්

ඒ චිට්ටි ජයපුරම්.

චිට්ටි ජයපුරම් ඒකේ නම නිසා අවතක්සේරු කරන්න එපා

ඒකට ප්‍රසිද්ධ ඉතිහාසයක් තියෙනවා.

සියවස් ගණනාවකට කලින්, රජවරුන්ගේ කාලවලදී සහ යුද්ධ සහ ඒ සියල්ල,

චෛත්‍රගිරි නමින් රාජධානියක් තිබුනා

චයිත්‍රගිරි

ඒක පාලනය කළේ උඩු රැවුලක් ඇති ජයසුර මහාරාය නම් රජ කෙනෙක්

ඒත් අවාසනාවකට වගේ, අඛණ්ඩව වසර තුනක් වැසි ලැබුනේ නෑ

ඒ වගේම රාජධානියේ දරුණු සාගතයක් ඇති වුණා.

කන්න කෑමක් තිබුණේ නෑ බොන්න වතුර තිබුණේ නෑ

චෛත්‍රගිරියේ බොහෝ දෙනෙක් මිය ගිය කුරුල්ලන් වගේ බිම වැටුණා.

මේ දුෂ්කර කාලවලදී,

දිලිසෙන, තට්ට හිසක් ඇති පූජකයෙක් පැමිණ රජුට උපදෙස් දුන්නා

"ඔබේ රටට ඔබ වෙනුවෙන් කළ හැක්කේ කුමක්දැයි අසන්න එපා..."

කණගාටුයි, ඒ ඒබ්‍රහම් ලින්කන්.

තට්ට පූජකයා මෙහෙම කිව්වා

"පෘථිවිය අපට සියල්ල ලබා දෙයි. අපි කවදා හෝ යමක් ආපසු ලබා දී තිබේද?"

රජතුමා ප්‍රකාශ කළේ, "මම මගේ මැණික් ඔබ්බවන ලද සිංහාසනය පූජා කරමි."

පූජකයා පිළිතුරු දුන්නා "සිංහාසනය පෘථිවියට කිසිම ප්‍රයෝජනයක් නෑ"

"අපි දියුණු වෙන්නේ පෘථිවිය නිසා."

"ඉතින් අපි ගමේ උතුරු පැත්තේ සියලුම මියගිය අය භූමදාන කළ යුතුයි."

රජතුමා සහ ජනතාව ඊට එකඟ වී තම මළවුන් භූමදාන කිරීමට පටන් ගත්තා

මිනිසුන් මෙය අනුගමනය කරන විට, වැසි ඇද හැළුණි, ගංගා පිරී ඉතිරී ගියේය, බෝග හොඳින් වර්ධනය වුනා

හැමෝම හොඳටම රසට කෑම කෑවා, රාජ්‍යය සමෘද්ධිමත් වුණා.

ඒත් පස්සේ, සමහර අය කැරලි ගසා තම මළවුන් භූමදාන කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කලා

ඒකෙන් යම් බලපෑමක් ඇති වුණාද නැද්ද කියලා අපි දන්නේ නෑ

ඒත් හදිසියේම, ආයමත් වැස්ස නතර වුණා

එවිට තට්ට පූජකයා ඇවිත් "මම ඔයාට කිව්වේ නැද්ද?"

ඊට පස්සේ හැමෝම නිහඬවම කීකරු වුණා.

එනම් රජවරුන්ගේ සහ යුද්ධවල කාලය අවසන් වුණාම

රාජධානි නැති මිනිස්සු මොනවා කරන්නද?

…ඒ රාජධානියේ මිනිස්සු විවිධ ස්ථානවලට සංක්‍රමණය වුණා.

ඒ ඈත රාජධානියේ සමහර අය

මෙම කුඩා තෙළිඟු ගම්මානයේ පදිංචි වුණා

සාදරයෙන් පිළිගනිමු චිට්ටි ජයපුරම්

ඒ අපේ චිට්ටි ජයපුරම්.

ඒ නිසා එයාලගේ සිරිත් විරිත් සහ සම්ප්‍රදායන්...

පෙඩ්ඩි චන්ද්‍රයියා මහත්තයා

හැමෝටම වඩා වෙනස් වුණා

මොකක්ද වෙනස?

මේ ගමේ කවුරුහරි මැරුනොත්,

එයාලා කුලය හෝ ආගම ගැන තැකීමක් කරන්නේ නෑ ඒ අය ඉතා විවෘත මනසක් ඇති,

එයාලා ගමේ උතුරේ සොහොන් පිටියේ ඒවා වළලනවා

සාමාන්‍යයෙන්, මිනිස්සු මැරුණම එයාලා ලියලා තියන්නේ

සොහොන් ගලෙහි නම, උපන් දිනය සහ මරණ දිනය.

මේකේ විශේෂත්වය

සුපුරුදු විස්තරයත් එක්ක එයාලා පුද්ගලයා මිය ගිය ආකාරයත් ලියලා තියනවා

අධික ලෙස හිසකෙස් ගැලවී යාම නිසා ඇති වූ ශෝකයෙන් මිය ගියේය.

මම ඔයාට තව දෙයක් කියන්නද? මෙන්න, කාන්තාවන් පවා කනත්තට යනවා

ඒක කාන්තාවන්ට විශේෂ වරප්‍රසාදයක්.

ආයුබෝවන් අයියා -අපි යමු.

ගොඩක් බඩගින්නේ ඉන්නේ අයියා අනේ මට උදව් කරන්න.

-සර් කොහොමද? ආයුබෝවන්

-නවත්වන්න. -මොකද උනේ?

මම මෙතන ඉන්නවා කියලා කාටවත් වැඩක් නෑ!

හේයි, සීනා බහින්න.

හේයි, නැන්දේ. ඔයාට කොහොමද?

පැත්තකට වෙන්න, යන්න. යන්න. මට ඒක කරන්න දෙන්න, යන්න.

එහාට වෙන්න

මෙන්න, මේක අල්ලගන්න.

ගන්න

යන්න යන්න

හේයි, මම කොච්චර දක්ෂද කියලා ඔයා දැක්කද?

-මධුබාබු, ඔයා හරිම දක්ෂයි. -ඔව්, ඔයා මොකද හිතුවේ?

එයාලා ඔයාට ගරු කරේ නෑ ඉතිං ඔයා එයාලට බලෙන් කරලා දුන්නා

බේබද්දෙක්. යමං

මෙන්න සුබ්බරාජු මහත්තයා

එයා ගමේ ප්‍රධානියා වගේම මැරුනා

එයාගේ අවමංගල්‍ය පෙරහැරට මුළු ගමම සහභාගී වුනා

අපේ ගමේ ප්‍රධානියා, අපේ සුබරාජු මහත්තයා

අද අපිව දාලා යන එක හද කම්පා කරවන දෙයක්.

ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය ගැන කියන්න වචන නෑ

ඔහු අපේ ගමට සහ ජනතාවට... වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කළා.

මීදුමෙන් බුරන හඬින් සර්පයෙක් එළියට ආවා.

ඔහු 1932 දී ඉපදුන දවසේ ඉදන්

එයා ජිවීතය ගත කලේ මිනිස්සුනට සේවය කිරිම වෙනුවෙන්

මොකක්ද?

ඒක බොන්න, බොන්න, බොන්න.

ඔයා මේකට මොනවද කවලම් කරේ?

මම රා එකට දත් කුඩු, රටකජු තෙල් රෙදි සෝදන සෝඩා කවලම් කරා. ඒක බොන්න.

-රසයි, ගන්න. -මොකක්ද...

හේයි, ඒක හරිම සිනිදුයි

හේයි, වරෙන්කෝ බං

ඔව්, පරිස්සමෙන් උස්සන්න. ඔව්, එන්න

ඔව්, එන්න.

අහෝ මගේ දෙවියනේ මේ මොකක්ද?

මෙච්චර ලොකුද?

ඔයාට පස්සේ දුක් වෙන්න පුළුවන්. කරුණාකරලා එන්න මැඩම්.

එයා මැරුණේ කොහොමද කියලා මට කියන්න. මම ඒක ලස්සනට කැටයම් කරන්නම් නෝනා.

ඔයාම එයාට කියන්න.

එයාගේ අයටම කියන්න වෙනවා. ඒක තමයි අපේ සම්ප්‍රදාය.

ඊයේ රෑ, මගේ අම්මා හදපු උප්මා කෑවට පස්සේ එයා මැරුණා.

පද්මාම්මා! උප්මා?

අකුර පටන් ගන්නේ "U" හෝ "Vu" වලින්ද?

කට වහගනින් මෝඩයා.

ඇයි ඔයා එහෙම කියන්නේ?

මිනිස්සු හිතයි මම එයාව මැරුවා කියලා, පැටියෝ.

-එහෙම නේද? -නෑ.

හොදට හිතලා බලලා වුණ දේ එයාට කියන්න

අපිට ඒක පස්සේ වෙනස් කරන්නවත් බෑ

ඊයේ රෑ, එයා නිදාගන්න කලින්, එයා මගේ අම්මා හදපු උප්මා කෑවා...

ආයෙත් උප්මා?

ඊට පස්සේ මොකද වුණේ කියලා එයාලට කියන්න ඒ ඇති.

ඊට පස්සේ,එයා නින්දා ගන්න ගියා එහෙම්ම කිසිම සද්දයක් නැතුව එයා මැරුලා

ඔයාට මම තරුවක් කැටයම් කරන්න ඕනද? නැත්නම් අන්තිමට සඳක් කැටයම් කරන්න ඕනද?

ඉන්න!

මෝඩයෙක්!

ඉන්න! ඉන්න

එයා ගමේ ප්‍රධානියා, ඒ නිසා හඳක් කපන්න.

මේක තමයි ගමේ තියෙන ලොකුම සොහොන් කොත්, සර්.

මගේ සොහොන් කොත මීට වඩා ලොකු වෙන්න ඕනි ඒ වගේම මීට වඩා දීප්තිමත්ව තියෙන්නත් ඕනි

-තේරුනාද? -හරි අයියා

එයා දැන් අපේ ගමේ ප්‍රධානියාද?

ඒ වගේම එයා පාලනය කරගගන්න බැරුව අඬනවා, බබෙක් වගේ?

අපේ ජීවිතත් එක්ක අපායක්!

-මෙහෙට ගෙන්න -චින්නා නැතුව?

ඒක උස්සන්න. සුබ්බරාජු මහත්තයා අපේ ගමේ ප්‍රධානියා. අපිට බලාගෙන ඉන්න බෑ.

-අපි එයා එනකම් ඉන්න ඕනද? ඒක උස්සන්න. -එක උස්සන්න.

ඒක උස්සන්න. ඒක උස්සන්න.

හේයි, පරිස්සමෙන්. ලුන්ගිය ගැලවෙනවා.

-මම යට ඇඳුම්වත් ඇඳගෙන හිටියේ නැ -පරිස්සම්!

දෙවියනේ!

කවුරුහරි ඒක උඩට අදින්න!

මොකක්ද? එයා බිම වැටෙනවා. පරිස්සමෙන්

ඔයා මොකද කරන්නේ? ඒක උඩට අදින්න.

ඉන්න, ඉන්න! ඉන්න!

ඒක එලියට ගන්නවා.

-ඒක අදින්න. -ඒක තදින් අල්ලගන්න.

හේයි, චින්නාට කතා කරන්න!

හේයි, චින්නා!

ඒක උඩට අදින්න!

චින්නා!

මේ මොකක්ද චින්නා? ඔයා ඒ පැත්තෙන්නේ එන්න ඕන නේද?

මට දූවිලි ඇලජික්. ඒ නිසා මම මේ පැත්තෙන් ආවා. එන්න.

-චින්නා කොහෙද? -හේයි, ඔයා කොහෙද ගියේ?

-ඔයා මේක බලාගන්න ඕනේ. -මැරෙන එක ලේසියි.

භූමදාන කරන එක හරිම අමාරුයි. ඔයා ඒ ගැන මොනවද දන්නේ?

අපේ මිනිස්සු පෙට්ටිය අතහැරියා.

මේක බලන්න!

අනේ දෙවියනේ! ඇයි ඔයා මම නැතුව පටන් ගත්තේ?

බලන්නකෝ කට්ටිය කරපු දේ.

ඒ නිසා තමයි මිනිස්සුන්ට තමන්ගේම වැඩ කරගන්න වෙන්නේ.

උන් වැරදියට කඹය බැදලා, මෝඩයෝ.

සෝමු, ඔයා අඩි දෙකක් ඉස්සරහට එන්න.

ඔයා අඩි දෙකක් පස්සට යන්න.

-මම මොකද කරන්නේ -ඔයා ඔතනම ඉන්න

ඔව්. ඒක උඩට අදින්න.

ඒක අදින්න.

මේක මෙච්චර බර ඇයි?

සමහරවිට එයා ගොඩක් කාලා මැරිලා ඇති.

මොනවා උනත්, අපි ඒක කරමු.

මට මල්මාලය අමතක වෙන්නම ගියා.

දෙවියනේ,අනේ එයාට රෑට මට කරදර කරන්න නම් ඉඩ දෙන්න එපා

හැමෝම අන්තිමට බැලුවද?

-සුබ්බරාජු මහත්තයට -දීර්ඝායු වේවා!

-සුබ්බරාජු මහත්තයට -දීර්ඝායු වේවා!

-සුබ්බරාජු මහත්තයට -දීර්ඝායු වේවා!

මම එතනට යනකම් කාටවත් මොනවත් කරන්න බැරි වුණා.

ඒ හැමෝම මෝඩයෝ වගේ බලාගෙන හිටියා.

හැම වෙලාවෙම වගේ මට හැමදේම බලාගන්න වුණා

-ඔයාගේ පුරසාරම් දොඩන එක ඇති. -ඒක ඇත්ත. මාව විශ්වාස කරන්න.

ඔයා දන්නවද පෙට්ටිය හිලේ හිරවෙලා කියලා?

පෙට්ටියද? ඒක තමයි ප්‍රශ්නේ මිනිය පෙට්ටියක තියාගන්න එක

හේයි, ඔයාට චට්නි ටිකක් ඕනද?

-මට ටිකක් ඕන -ඒක දැනටමත් ඉවරයි.

මගේ වැඩිහිටියෝ මෙහෙම කිව්වා

ශරීරය පිළිවෙලට රෙද්දකින් ඔතලා තිබ්බානම්

වැළලුවොත් ඒක සතුටින් පස එක්ක මිශ්‍ර වෙනවා

ඒ ගැන කලබල වෙන්න දෙයක් නෑ. මම දන්නේ නැ මේ පෙට්ටි අපේ ජීවිතවලට ගෙනාවේ කවුද කියලා.

හේයි, ඔයාට බටර් කිරි ටිකක් ඕනිද?

ඕන නෑ නෝනා.

පෙට්ටිය ගැන අමතක කරන්න. ඔයා සොහොන් ගල දකින්න තිබ්බේ

සොහොන් ගලක මොනවද බලන්න තියෙන්නේ?

එයාලා ඒක මදුරාසියෙන් ගෙනල්ලා තියන්නේ

ඔයා දන්නවද, ඒක හරිම සිනිදුයි ලිස්සන සුළුයි.

ලිස්සන සුළු ගලක්... ගලක් ලිස්සන සුළු වන්නේ කොහොමද?

ඒක එච්චර ලිස්සනවා නම් එහෙනම් ඔයා ගිහින් හැමදාම ඒකේ ලිස්සලා යන්න.

මම ඒකට කැමති නෑ

ඔයාගේ උනන්දුව එක්ක කිසිම සම්බන්ධයක් නැ

ඒක එච්චර දුර නෑ. එයා ගමේ ප්‍රධානියා නේද?

අපි එයාව සුසාන භූමිය මැද භූමදාන කළා.

ඔයාට මෙච්චර කැස්සද?

හරි ගිහින් කන්න, යන්න.

මම යන්නම්, අද නම් හොඳයි. ඊයේ ලේ ගලන එක නතර වුණේ නෑ

පුතා, මට ප්‍රාර්ථනාවක් තියෙනවා.

මම මැරුණාට පස්සේ, මාව හොඳ තැනක වළලන්න, හරිද?