The Walking Dead: The Ones Who Live

Στα προηγούμενα με τα ζόμπια...

- Θορν, θέλω να σου μιλήσω, πάμε. - Μάλιστα, κύριε

- Μου είπε τα πάντα. - Την Ενημέρωση Κλιμακίου.

Ο ΣΑΔ θα επαναφέρει τον κόσμο. Πείτε μου ότι δεν θα τον κυνηγήσετε.

Όχι. Επειδή θα τον φάμε λάχανο.

Θα πάρουμε τον φάκελο. Εκείνος θα λάβει την Ενημέρωση Κλιμακίου...

και θα μάθει όλα όσα δεν γνωρίζει η πόλη...

και θα βοηθήσουμε την πόλη να τους σταματήσει.

Τα θυμάμαι όλα.

Πώς ήταν.

Ποιοι ήμασταν. Ποιοι είμαστε τώρα.

Το όνομά μου είναι Μισόν.

Έχασα κάποιον.

Χρόνια πριν.

Και οι δύο έχουν κάτι στο οποίο πρέπει ο ΣΑΔ να εξελιχθεί.

Οι άνθρωποι είναι ένας πόρος.

Ξέρω να φτιάχνω πράγματα και ξέρω πως να καίω πράγματα...

αλλά απαιτούνται περισσότερα στο τέλος του κόσμου.

Προσπάθησες να δραπετεύσεις τέσσερις φορές.

Γιατί είσαι εδώ;

Υπάρχει κάποια που αγαπάς εκεί έξω.

Με αγαπάς ακόμα;

Πάντα.

Ακούγεται απλό, σωστά;

Μπαίνουμε και οι δύο. Λαμβάνεις την Ενη- μέρωση, εγώ παίρνω τον φάκελο που άφησε.

Ενημερώνουμε με ό,τι γνωρίζουμε την πόλη και μετά πάμε σπίτι.

Μαζί.

Δεν είναι ποτέ τόσο απλό.

Είμαι ο αρχιλοχίας Ρικ Γκράιμς.

Πιθανότατα να νομίζετε ότι είμαι νεκρός

Είπε ότι δεν χρειαζόταν να φοβάμαι...

ότι ήταν απλώς "το κάψιμο".

VIP βαΝιζω Ζόμπια Team: Gandalfas

Season 1 Episode 6 The Last Time

Series Finale

- Είσαι πραγματικά εδώ. - Ναι.

Τους έδωσες κατάθεση. Τώρα πες μου τι συνέβη.

Υπήρχαν αναταράξεις.

Κατεβήκαμε χαμηλά για να ξεφύγουμε. Μας χτύπησε κεραυνός.

Θα συντριβόμασταν και η Μπεθιούν με έσπρωξε έξω. Μου έσωσε τη ζωή.

Όχι τη δικιά της, τη δικιά μου. Οπότε σ' ευχαριστώ που τη βοήθησες.

Όχι, εσύ την έφερες.

Γιατί δεν συμφωνούμε ότι ήταν ο Όκαφορ;

Ότι απλά συνεχίζαμε τον δικό του σκοπό.

Θεωρούσα ότι η εγκατάλειψη σήμαινε έλλειψη χαρακτήρα...

και μια αδύναμη θέληση.

Αλλά εσύ κι εγώ, παρατήσαμε τόσα πολλά για να είμαστε εδώ.

Τώρα συνειδητοποιώ ότι το να τα παρα- τήσεις μπορεί να είναι σημάδι δύναμης.

Μια δέσμευση σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου.

Το να τα παρατήσω με έκανε να καταλάβω τι πραγματικά κάνουμε εδώ.

Ελπίζω να το καταλάβεις κι εσύ.

Το θέλω.

Χαίρομαι που τα κατάφερες, Ρικ.

Σε χρειαζόμαστε.

Από εμάς εξαρτάται, αλλά όχι όπως είπε ο Όκαφορ.

Ο Όκαφορ...

Δεν ήταν ποτέ πραγματικά μέσα σ' όλο αυτό, όχι όπως έπρεπε. Γι' αυτό πέθανε.

Αλλά εσύ έζησες. Εγώ έζησα.

Είναι γραφτό να είμαστε μέρος όλου αυτού.

Ήρθε η ώρα να αφήσουμε πίσω τα φούμαρά του.

Δείξε μου τον άλλο τρόπο.

Η απειλή εξουδετερώθηκε.

Θα κάνω έναν έλεγχο της περιμέτρου.

ΣΤΟΟΥΚΣ

Θέλει να σου μιλήσει.

Ρικ.

Αυτό είναι.

Δεν χρειάστηκε ποτέ να το κάνω αυτό.

Ποτέ δεν χρειάστηκε να κάνω τα δέοντα για ιθαγένεια επειδή...

δεν έγινα ποτέ πραγματικά πολίτης.

Το τέλος του κόσμου και η αρχή του κόσμου.

Κι εμείς είμαστε οι νεκροί, Ρικ.

Είμαστε κάπως σαν αυτά.

Μα εκείνα σκοτώνουν μόνο για φαγητό ή από καταναγκασμό. Έτσι δεν είναι;

Πες τα Χαράλαμπε.

Οι επιστήμονές μας δεν το έχουν ξεδιαλύνει.

Ίσως δεν θα το μάθουν ποτέ.

Αλλά εμείς, το άλλο είδος των νεκρών...

έχουμε αυτό.

Το σπαθί που σκοτώνει είναι το σπαθί που δίνει ζωή.

Κι αυτό είμαστε εμείς. Είμαστε το σπαθί.

Οι βοηθοί μου και οι υπαξιωματικοί μου...

με αφήνουν μόνο μου την ημέρα πριν από μια επιχείρηση.

Δεν μου αρέσουν οι περισπασμοί.

Μόνος μου αποφασίζω για την πορεία μπροστά και μόνος μου...

θέλω να φέρω όλο το βάρος.

Δεν διακόπτω ποτέ αυτό το χρονικό διάστημα. Αλλά εσύ βρίσκεσαι εδώ.

Μετά απ' όλα όσα προηγήθηκαν.

Κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι ταπεινός.

Θα μοιραστώ λοιπόν λίγο χρόνο μαζί σου...

ίσως ακόμη και να σου ζητήσω να με ελαφρώσεις λιγάκι από το βάρος.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΡΙΚ ΓΚΡΑΪΜΣ...

...ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡΙΑ... ...Η ΜΙΣΟΝ, Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΡΙΚ...

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥΣ...

Αξιωματικέ Στόουκς; Είσαι εκεί μέσα;

Βάλε το όπλο σου στο τραπέζι.

Εκείνο το προσθετικό με τη λεπίδα.

Μπροστά μου. Μακριά σου.

Θέλω να προβληματιστείς...

για τη ζωή σου.

Για όλες σου τις ζωές πριν και μετά.

Για όλα τα πριν και τα μετά.

Για όλα τα πράγματα που έκανες πριν από αυτή τη στιγμή.

Επειδή...

αμέσως μετά...

θα αλλάξουν όλα.

Ποιο ήταν το χειρότερο πράγμα που έκανες...

για να εξασφαλίσεις ότι κάποιος άλλος θα επιζούσε;

Όχι!

Σκότωσα κάποιον με τα δόντια μου.

Όπως κάνουν εκείνα.

- Λυπάμαι που χρειάστηκε να το κάνεις. - Δεν χρειάζεται να λυπάσαι.

Ακόμα κι έτσι, είναι κάτι τρομερό, σωστά;

Ναι. Ναι, είναι, κύριε.

Έχεις κάνει μερικές εξαιρετικές επιλογές, Γκράιμς.

Έχω κάνει αυτή την ενημέρωση, την Ενημέρωση Κλιμακίου...

2.533 φορές.

Μόνο εγώ κι ο εν λόγω επίλεκτος στρατιώτης.

Κι ο εν λόγω στρατιώτης...

δεν ήταν ποτέ κάποιος σαν εσένα.

Ποτέ.

Αυτή είναι μια πρώτη φορά.

Είναι η αρχή για το τι θα ακολουθήσει.

Κι αυτό δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλο για σήμερα.

Μια μέρα αφιερωμένη εντελώς για...

το αύριο.

Μου έλειψες τόσο πολύ.

Οι λέξεις δεν μπορούν να το εκφράσουν σωστά.

Δεν χρειάζεται.

Ξέρω.

Είμαστε τρελοί;

Για δέσιμο.

Μεγάλωσα στο Πίτσμπουργκ.

Την ημέρα που ο αλκοολικός πατέρας μου, μου έσπασε το σαγόνι...

έφυγα από το σπίτι και κατέληξα να δουλεύω σε μια αίθουσα για βετεράνους.

Βοηθός μπάρμαν.

Ήμουν 15.

Κι εκείνοι οι βετεράνοι, άνδρες και γυ- ναίκες, έγιναν οι πραγματικοί μου γονείς.

Ήταν εκείνοι που με διαμόρφωσαν.

Έτσι, όταν έγινα 18, κατατάχθηκα για να πολεμήσω.

Πήγα στο Βιετνάμ. Δυο φορές.

Αλλά υπήρχε ένα ολόκληρο ταξίδι πέρα από αυτό.

Στο Φορτ Μπένινγκ, εκπαίδευση αξιωματικών.

Τότε το ταξίδι μου με οδήγησε πίσω στην Πενσυλβάνια, στην Εθνική Φρουρά.

Και στη διοίκησή της, δόξα τω Θεώ. Έφυγα.

Έπρεπε.

Θα μπορούσα να αφήσω τον κόσμο να με πάρει μακριά.

Αλλά επέστρεψα...

όπως εσύ.

Ελήφθη, κύριε.

Είπες ότι είδες τι έκαναν οι ομοσπονδιακές δυνάμεις στην αρχή.

Είδα.

Βομβάρδισαν τις πόλεις.

Ο Όκαφορ είπε ότι το ονόμασαν "εκκαθάριση φορέων ασθένειας".

"Φορείς", ναι. Δικιά τους λέξη.

Πήρα την απόφαση να τους αντιμετωπίσουμε εμείς οι ίδιοι.

Ο Δεύτερος Εμφύλιος Πόλεμος διεξήχθη σε έδαφος της Πενσυλβάνια.

Ήταν δύο μέτωπα, στο Πίτσμπουργκ και τη Φιλαδέλφεια.

Και χάναμε. Δεν μπορούσαμε να αντέξουμε δύο θέατρα μάχης.

Στη γενέτειρά μου, είχαμε το πλεονέκτημα του εδάφους...

της τακτικής, και μια τεράστια εισερχόμενη μάζα νεκρών...

που δεν γνώριζαν οι ομοσπονδιακές δυνάμεις.

Έτσι, απομάκρυνα τις δυνάμεις μας υπό το πέπλο της νύχτας...

και άφησα τους νεκρούς να συντρίψουν τα στρατεύματά τους.

Κι ολόκληρη την πόλη.

Έσωσα τη Φιλαδέλφεια θυσιάζοντας το Πίτσμπουργκ.

Τους εχθρούς μου, τους φίλους μου...

το σπίτι μου.

Δεν είναι και σαν να σκοτώνεις κάποιον με τους κυνόδοντές σου, αλλά...

κάτι είναι κι αυτό. Σωστά;

Όχι, κάτι είναι κι αυτό, κύριε.

Ο μπαμπάς μου με δίδαξε, καλώς ή κακώς...

ότι κάποιες φορές πρέπει να κάψει κάτι για να αναγεννηθεί.

Έτσι ήταν εκείνο.

Το σπαθί που σκοτώνει είναι το σπαθί που δίνει ζωή.

Σκότωσα το παρελθόν μου και μια ολόκληρη πόλη...

για να ζήσει μια άλλη.

Να σου πω το πρώτο μυστικό, Γκράιμς. Το πρώτο που μοιράζομαι με...

κάθε στρατιώτη που έχω ενημερώσει.

Το πιο πιθανό αποτέλεσμα μετά όλες τις...

μάχες και τους σκοτωμούς κι όλα τα σχέδια και τις θυσίες, είναι να χάσουμε.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι να πεθάνουμε όλοι.

Η επισκόπηση του ΠΕΠ θα ξεκινήσει άμεσα.

Είναι μια υποχρεωτική ενημέρωση.

Προσέλθετε για έλεγχο.

Προσοχή, όλοι. Μάτια μπροστά.

Μια από τις πιο ευαίσθητες πτυχές...

της Επιχείρησης N1W είναι το Πρωτόκολλο Εκκένωσης Παιδιών, ΠΕΠ.

Γεννηθήκαμε έτσι.

Φαντάζομαι.

Ανακαλύψαμε αγέλες ζομπίων των εκατομμύριων εκεί έξω.

Οι προβλέψεις μας δείχνουν ότι μη νεκρωτική ανθρώπινη ζωή...

οι άνθρωποι, έχουν τώρα 14 περίπου χρόνια ζωής σ' αυτόν τον πλανήτη.

Μπορεί και λιγότερα. Και δεν είναι μόνο τα ζόμπια.

Είναι η πείνα, η ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ του πληθυσμού και της σοδειάς.

Η ασθένεια..

με ένα δισεκατομμύριο τρυβλία εκεί έξω...

να σκοντάφτουν και λιάζονται έτοιμα να μας μεταδώσουν, ένας Θεός ξέρει τι...

ενώ μεταμορφώνονται σε κάτι, ένας Θεός ξέρει τι.

Και στο τέλος, το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι ότι αυτός ο βράχος...