Las primeras 200 líneas.
ငါေခၚလုိက္တာနဲ႕ တန္းလာလုိက္ေနာ္, ပဲမမ်ားေနနဲ႕။
ငါကပဲ ပဲမ်ားရတယ္လုိ႔? - အခု ဘယ္သြားေနတာလဲ?
ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ အေဖ?
သမီး ဦးေလးအိမ္ကို။ - ဒီမွာ အဝတ္စားေကာင္းေတြ ဝယ္လုိ႔ရတယ္။
ဒါေၾကာင့္ လူတုိင္းေျပာၾကတာ ...
ဆာ႐ုိဂ်ီနီမွာ ဒီဇုိင္းလွလွေလးေတြ ဝယ္လုိ႔ရတယ္လုိ႕။
ရပ္! - ကားရပ္!
ျမန္ျမန္ေလး?
လာ သမီး, ငါတုိ႔ ဒီမွွာဆင္းမလုိ႕ - ခနေနပါဦး ႀကီးေတာ္
မင္းတုိ႔ ဘယ္သြားမလုိ႕လဲ?
ေမာင္းမွာသာ ေမာင္းစမ္းပါ။ - ဆင္းခ်င္တဲ့ ေနရာ ဆင္းမယ္။
ထုိင္ ထုိင္။
ဒီေတာ့ ဘယ္မွာ ဆင္းမလဲ?
သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဆင္းမယ့္ ေနရာမွာပဲ။
ဒါမွ မဟုတ္ သူေလးဆင္းမယ့္ ေနရာ။
ဘာေကာင္မုိ႔ သူ႕ကုိ ထိရဲတာလဲ။
လြတ္ပါ. - လြတ္ပါ.
ေသနာေကာင္... ငါ့ကုိ လြတ္ပါ! မင္းကမ်ား...
သူ႕ကုိ မထိနဲ႕, သူ႕ကုိ မထိနဲ႕စမ္း။ - ဘာလုပ္ေနတာလဲ?
ကြ်န္မကုိ လႊတ္ပါ ဖယ္စမ္း.
မင္းကုိ သတ္ပစ္မယ္, မသာေကာင္။
စန္နီ! အေပါက္ပိတ္ထား။
ကားေပၚက ေခၚခဲ့စမ္း။
စန္နီ! - ႐ုိက္စမ္း။
ပရီယာ, ေျပး. - ဘယ္သြားမလုိ႕လဲ? မလြတ္ေစနဲ႕.
ပရီယာ, ေျပး! ေျပး!
လုိက္ဖမ္းစမ္း! - ဟင့္အင္း!
သူ႕ကုိ ဖမ္းစမ္း။
သူ႕ကုိ ဖမ္းစမ္း။
ရပ္စမ္း! ရပ္!
ဒီအဖြားႀကီး ဘယ္က ေရာက္လာတာလဲ?
အဖြားႀကီး ဖယ္စမ္း, နားကန္းေနတာလား?
႐ူးေနတာလား? သြားစမ္း။
အဖြားႀကီး, သြားစမ္း။
႐ူးေနတာလား? - ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား?
၁၉၄၇ ခုႏွစ္, ၾသဂုတ္လ။
အိႏၵိရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ဘုရင္ခံျဖစ္သူ
အရွင္ မြန္႔တ္ဘတင္း ရဲ႕ အမိန္႕ေတာ္နဲ႕
ၿဗိတိန္ရဲ႕ အရာရွိတစ္ေယာက္ ျဖစ္သူ ဆရာ ရွီရဖ္ရက္ကလစ္ကုိ ...
႐ူးႏွမ္းၿပီး အလြန္အေရးပါေသာ တာဝန္ တစ္ခု ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံကုိ ႏွစ္ပုိင္းခြဲ ဖုိ႔ ။
ဒီေတာ့ ဆရာ ရက္ကလစ္ဖ္ အေနနဲ႕
အိႏၵိယ ေျမပထဝီ အေနအထားကုိ နည္းနည္းေလးမွ မကြ်မ္းက်င္ မသိရွိပဲ။
ၿပီးေတာ့ ေတာင္နဲ႕ေျမာက္ေတာင္ မခြဲျခားတတ္တဲ့ သူက
အိႏၵိယ ေျမပုံကုိ ၾကည့္ၿပီး အလြယ္တကူ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တယ္။
သူ အနားသတ္မ်ဥ္း ႏွစ္ခု ဆြဲခဲ့တယ္။
တစ္ခုကုိ ဘဂၤါလီ နဲ႕ ေနာက္တစ္ခု ပန္ဂ်ဗ္ မွာ။
ေလးပတ္ အတြင္းထဲမွာပဲ...
ေလးပတ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕။
သူ႕ရဲ႕ ဘာမဟုတ္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႕,
ႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ကုိ ႏွစ္ျခမ္း ပုိင္းခဲ့တယ္။
အိႏၵိယ ႏွင့္ ပါကစၥတန္ ဆုိၿပီးေတာ့.
အားလုံးကုိ ပုိင္းျခားခဲ့တာ။
လယ္ေတြ, စားက်က္ေတြ, လမ္းသြယ္ေတြ, ရြာေတြ, ၿမိဳ႕ေတြ, ျမစ္ေတြ.
ဂ်ဴဟ္လီယမ္(ပါကစၥတန္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕), ေဟမာလီယား ( အိႏၵိယ ေတာင္တန္းတစ္ခု), ကခ်္, သားရ္,
တရိစာၦန္ေတြ, ေယာက်္ား, မိန္းမ, ခေလး, လူႀကီး လူငယ္, တစ္ခုမက်န္.
တစ္ေယာက္မက်န္, တစ္ခုမက်န္ အားလုံးကုိ ႏွစ္ပုိင္း ခြဲျခား လုိက္တယ္။
ဆရာ ရက္ကလစ္ဖ္ ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႕
၁၄သန္းမွၽေသာ လူေတြရဲ႕ အသက္နဲ႕ ဝိဥာဥ္ေတြကုိ ပုိင္းျခားပစ္လုိက္တယ္။
သန္းခ်ီေသာလူေတြ အိမ္ယာမဲ့ ျဖစ္ကုန္တယ္။
လူဦးေရ ေသာင္းေက်ာ္ အျပစ္မဲ့ ေသဆုံးခဲ့ရတယ္။
ေနာက္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကေတာ့
ရက္ကလစ္ဖ္ မ်ဥ္းေၾကာင့္ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ ဘုံေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္။
ဒီဇာတ္လမ္းက ဒီအိမ္ရဲ႕ အေၾကာင္းပဲ။
ဒီ အိမ္ႀကီးက နယ္စပ္ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းေပၚမွာ ...
ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး တည္ရွိေနေသာ္လည္း ...
ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ပုိင္းပုိင္းလုိ႔ မရခဲ့ဘူး။
ဘြန္ေဒေလယားစ္ ကေန ဟာဘုိလားစ္ အထိ
ဒီ ဂုဏ္သတင္းႀကီးမားတဲ့ ပုံျပင္ကုိ တုိ႔ေတြ ၾကားသိ နားေထာင္ခဲ့ရတာ။
ရန္သူေတြကုိ ရဲရဲဝံဝံ တုိက္ခုိက္ခဲ့တဲ့ ဂ်န္ဆီ က ဘုရင္မႀကီး အေၾကာင္းပဲ။
နားလည္ရဲ႕လား လာလ္ဒီး?
ဘုရင္မင္းျမတ္ႀကီး နတ္ရြာစံသြားေတာ့,
ဘုရင္မႀကီးက ပုဝါေနာက္မွာ ပုန္းကြယ္ၿပီး ငုိမေနဘူး။
နန္းေတာ္ တစ္ခုလုံးမွာ သစၥာေဖာက္ လွည့္ျဖားတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားမ်ား
ဘုရင္မႀကီးက ရဲရဲဝံဝံ ရင္ဆုိင္ခဲ့တယ္။
ေၾကာက္ရြံမေနဘူး။
ဓါးေရး, ျမင္းစီးတာ အကုန္လုံးကုိ အရင္ကတည္းက တတ္ေျမာက္ၿပီးသား။
ဒါေပမယ့္ ဘုရင္မ အေနနဲ႕ ကုိယ္တုိင္ တပ္မေတာ္ တစ္ခု ဖြဲ႕စည္းဖုိ႔
အခက္အခဲ အလြန္ျဖစ္ေနတယ္။
အလံကုိ ေလေပၚမွာ လႊင့္ထူၿပီး ႏွလုံးသားမွာ ရဲစြမ္းသတၱိ အျပည့္နဲ႕
ရန္သူစီကုိ ေနာက္ျပန္မလွည့္ တုိက္ခုိက္ခဲ့တာ။
ရန္သူေတြကုိလည္း... - အလြန္ကုိ ရဲစြမ္း သတၱိရွိတဲ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္။
လက္ရွမီးဘုိင္ ဆုိတဲ့ နမည္နဲ႕, သူ(မ)က သမုိင္းအသစ္ ေရးထုိးခဲ့တယ္။
ဂ်န္ဆီရဲ႕ နန္းေတာ္ကုိ ကာကြယ္ခဲ့တယ္။
ၿဗိတိသွ်ေတြကုိ ေတာ္လွန္ခဲ့တယ္။
လက္ထဲမွာ ဓါးတစ္လက္နဲ႕
ေနာက္မွာ သားငယ္ေလးကုိိ ခ်ီ္ထားၿပီး... - ဘုရင္မႀကီး လက္ခ္ရွမီးမွာ သားေတာ္ ရွိတယ္?
အင္း, ဒါေပမယ့္ သူ႕ေသြးသားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ေမြးစားထာတာ ျဖစ္မယ္။
ဒါဆုိ သမီးက ဘယ္သူ႕ သမီးလဲ?
ဒီေကာင္စုတ္မေလး တျခားေမးစရာ မရွိဘူးလား။
လာဒ္လီ! - သြား ဘာပုံျပင္မွ ထပ္မေျပာျပေတာ့ဘူး။
သြား စာသြားလုပ္... - လာဒ္လီ.
ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ - ဒီေကာင္မေလးနဲ႕ေတာ့...
လာဒ္လီ. - ေလအုိး။
ကုိယ့္ဖာသာ ေရခ်ိဳးမလား ေရတြင္းထဲ ပစ္ခ်ေပးရမလား?
ေဘဂြန္ဂ်မ္း က အန္တီ့ကုိ ေခၚေနတယ္။
ဒါေပါ့. ေဘဂြန္ဂ်မ္း ေခၚမွေတာ့ လာကုိလာရမွာေပါ့။
ဖယ္စမ္း။
ဘာျဖစ္တာလဲ ေကာင္မ? ႐ူးသြားတာလား?
ေသျခင္းဆုိး မ်ိဳးမစစ္ႀကီး။
ငါ့ရင္ဖက္ကို မကုိင္နဲ႕လုိ႕ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ !
လူလုိ နားမလည္ဘူးလား?
ထြက္သြားလုိက္ေတာ့။
ေနာက္တစ္ခါ ဒီမွာ ထပ္ေတြ႕ၾကည့္,
နင့့္္ညီေလးကုိ အပုိင္းပုိင္း ဖ်က္ပစ္မယ္။
ပါးစပ္ပိတ္. - ထြက္သြား!
ဂူလာဗုိး. ေစာက္႐ူးမ။
ေစာေစာစီးစီး ဘာလုိ႔ ဆူညံေနတာလဲ။
ကိစၥျဖတ္ၿပီး အျပင္ထြက္လာခဲ့ေတာ့, ေဘဂြန္ဂ်မ္း က ေတြ႕ခ်င္လုိ႔တဲ့။
ေဘဂြန္ဂ်မ္း, ဒီေကာင္မေလးက ၿပီးခဲ့တဲ့ အေရးခင္းတုန္းက အဓမၼက်င့္ခံလုိက္ရတယ္။
ဒီလုိ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ေယာက္်ားေလးျခင္းေတာင္ အဓမၼက်င့္ခံ ေနရတာ။
သူ႕အေဖက သူ႕ကုိ လက္မခံေတာ့ပဲ, ဒီမွာ ထားခဲ့လုိက္တယ္။
အေဖ, ေမာင္, အကုိ, သား, ေယာက်္ား.
ေဘဂြန္ဂ်မ္းရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ ,
ေယာက်္ားတုိင္းဟာ ႏွာဘူးတဏွာ႐ူးေတြပဲ။
ဒါေပမယ့္ ေဘဂြန္ဂ်မ္းရဲ႕ အျမင္ ေနာက္တစ္ဖက္မွာဆုိရင္ေတာ့ ေယာက္်ားတုိင္းဟာ ဘဲငန္းေတြလုိပဲ။
ေျခသုံးေခ်ာင္းပါတဲ့ ဘဲငန္းေတြေပါ့။
မင္းအေဖက အမည္ေတာ့ ေပးခဲ့မွာပဲ။
ထားလုိက္ပါ, ငါ အသစ္တခု ေပးတာေပါ့။
သူ႕ ပါးေလးေတြက ပန္းသီးေတြလုိ အနီေရာင္ သန္း ေနတာပဲ။
ကရွ္မီး က ျဖစ္ဖုိ႔ မ်ားတယ္။ - ဟုတ္.
ေကာင္းၿပီ, ဒီေန႕က စၿပီး မင္းအမည္က ရွဗ္နမ္း.
ခ်စ္စႏုိး အမည္က ရွဗ္ဗူး.
မွတ္မိမယ္ မလား?
အန္တီ, သူ႕ကုိ အထဲေခၚသြားလုိက္။
ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး တစ္ခုခု ေကြ်းလုိက္။
စူဂ်ီးဒ္. - ဟုတ္, မမႀကီး.
ေစ်းကေန သူ႕အတြက္ ဝတ္ေကာင္းစားလွေလးေတြ ဝယ္ခဲ့
႐ူဗီနာ.
ဟုတ္. - လာ သမီး.
ဂ်မီလာ, လတ္တား.
နင္တုိ႕ သုံးေယာက္ သူ႕ကုိ ဂရုစုိက္လုိက္, လာ သမီးေလး။
သူ႕ကုိ သင္ေပးလုိက္။
စလင္းမ္, တကယ္လုိ႕ ရဲစခန္းကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ျဖစ္ျဖစ္
လာရွာတယ္လုိ႕ သတင္းၾကားရင္။
ေဘဂြန္ဂ်မ္းက သူ႕ကုိ ခုိလႈံရာ ေပးလုိက္ၿပီလုိ႕ ေျပာလုိက္။
ထပ္မရွာခုိင္းနဲ႕ေတာ့။
ဟုတ္ကဲ့။
ခနေလး ဒီကုိလာဦး။
ခပ္နာနာေလး ႏွိပ္ေပး, ႐ူဗီနာ.
ငါ့သမီးေလး, သိပ္နာက်င္ေနတယ္ မလား?
လန္႕ျဖန္႕သြားတယ္ မလား။
အဲ့ဒီလူေတြ ေတာ္ေတာ္ ယုတ္မာ ရက္စက္တယ္ မလား?
ဒီလူေတြ အၫွာအတာ မရွိဘူး မလား။
အေဖအရင္းကေတာင္ တာဝန္ မယူေတာ့ဘူး။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ အကုန္ပြင့္ထြက္သြားၿပီ။
မဟုတ္ရင္ မင္းရဲ႕ နာက်င္မႈ ဒီတသက္ သက္သာမွာ မဟုတ္ဘူး။
အခု ဘဝ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔ မခက္ခဲေတာ့ဘူး။
"သူ႕ကုိ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ခ်စ္ခဲ့ မိတယ္"
"အမွတ္တရ အေဟာင္းေလးေတြကလည္း အသစ္ အသစ္ ျပန္ ျဖစ္ေနလုိ႕"
"ဒါ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ?"
"ဘယ္အခါမွာ အသက္ကုိ ႐ႈသြင္းရပါမလဲ"
"ဘယ္အခါမွာ ျပန္႐ႈထုတ္လုိက္ရမလဲ?"
"နာက်င္မႈေတြ အားလုံး တုိ႔စီပဲ ေဆာင္က်ဥ္းလာေနတယ္"
"ဒါ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ?"
"နက္နက္႐ႈိင္းရႈိင္းကုိ ခံစားခဲ့ရတယ္..."
"အဝဒ္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ေနဝင္ဆည္းဆာက မ်က္ဝန္းမွာ ေရာင္ျပန္ ဟပ္ေနရဲ႕"
"ႏႈတ္ခမ္းေတြက ဘီနာရပ္စ္ လုိ လွပေနေလရဲ႕."
"ဂ်ီဟ္လူးမ္ က မုိးေရ စက္ေတြက တုိ႕ေခါင္းေပၚကုိ သြန္းခ်လွ်က္."
"ကမ္းစပ္ တစ္ခုကေန တစ္ခုကုိ လွည့္လည္ သြားေနေလရဲ႕"
"ဒါေၾကာင့္ပဲ တုိ႔ ခုိလႈံရာ ရွာမေတြ႕ခဲ့ဘူး"
"ဒါ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ?"
"နက္နက္႐ႈိင္းရႈိင္းကုိ ခံစားခဲ့ရတယ္..."
"နာက်င္တဲ့ ေဝဒနာေတြၾကားက သူ႕အရိပ္အေယာင္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိတယ္"
"သူ႔ အရိပ္နဲ႕ ကင္းေဝးတဲ့ ေနရာမွာ မေသဆုံးလုိက္ ပါရေစနဲ႕"
"တုိ႔ အိမ္အဝထိ ရွင္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီးမွ."
"တုိ႔ႏွလုံးသားကေတာ့ ေသြးသံတရဲရဲ ႏွင့္ လူသူ ကင္းမဲ့ရာကုိ ေရာက္ေနေလရဲ႕"
"တုိ႔ႏွလုံးသားကေတာ့ ေသြးသံတရဲရဲ ႏွင့္ လူသူ ကင္းမဲ့ရာကုိ ေရာက္ေနေလရဲ႕"
"ဒဏ္ရာေတြကုိ နံႏြင္းေလး သုတ္လူးလုိက္ပါ"
"နာက်င္မႈေတြ ေျပေပ်ာက္ ႏုိင္ေပမလား"
"ဒါ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ?"
"သူ႕ကုိ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ခ်စ္ခဲ့ မိတယ္"
"အမွတ္တရ အေဟာင္းေလးေတြကလည္း အသစ္ အသစ္ ျပန္ ျဖစ္ေနလုိ႕"
"ဒါ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ?"
"နက္နက္႐ႈိင္းရႈိင္းကုိ ခံစားခဲ့ရတယ္..."
ဆရာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဆက္ရာဂ်္ ရဲစခန္းကုိ သြားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က သူတုိ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္ မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာလႊတ္လုိက္တယ္။
အဲ့ဒီေတာ့ သူတုိ႔ ဘာမွ မလုပ္ေပးလုိက္ဘူး။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး... - ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ?
အဲ့ဒါက ငါတုိ႔လုပ္ပုိင္ခြင့္ နယ္ပယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။
ၿမိဳ႕နဲ႕လည္း ေဝးတယ္။
ေကာင္ေလးေတြက အရြယ္ေရာက္လာၿပီ ဆရာ။
သူတုိ႕ကုိ ထိန္းသိန္းဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့လုိ႕ပါ။
ခင္ဗ်ားသိလား, ကြ်န္ေတာ့္ သမီးလည္း အရြယ္ေရာက္လာတာပဲ။
ေရွ႕လကပဲ, ၁၀ႏွစ္ ျပည့္တာ။ ဟုတ္ကဲ့။
မွန္ပါတယ္. - ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သိတယ္
ဒါေတြက အေဖရဲ႕ တာဝန္ပဲေလ။
ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သမီးကုိ ညစ္ညမ္းတဲ့စာေပ ကိစၥ ေတြနဲ႕ ေဝးရာမွထားတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဆရာ, အဲ့ဒါက ျပသနာ မဟုတ္ေသးဘူး။
အဲ့ဒီ ့ပတ္ဝန္က်င္မွာ ျပည္တန္ဆာ ေတြက ေျခခ်င္း လိမ္ေနတာ။
အဲ့ဒီကေန ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ဖုိ႔ေတာင္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။
အရက္ေသာက္မယ္, ေဆးရူမယ္.
၂၄ နာရီ ဆဲဆုိေနတယ္။ - ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိထင္လဲ?
ဖာ ေတြက ဘာသာေရး ကုိင္း႐ႈိင္းတယ္လုိ႔ ထင္ေနတာလား။
ဒီသေဘာ မဟုတ္ပါဘူး, ဆရာ။
ခင္ဗ်ား အသိပဲဗ်ာ။
သူတုိ႔ေၾကာင့္ ေရာဂါေတြ ပြားမ်ားတာေပါ့ - ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေျပာစမ္း
စေနေန႕ည ၉နာရီခြဲေလာက္က ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနလဲ?
အမ္, ကြ်န္ေတာ္...
No comments yet. Be the first to leave one.